στιγμές... (αναμνησιολόγιον)

2012-01-26T03:33:00.000+02:00

Δεν ξέρω σε τι στιγμή θα σας βρει.

Ελπίζω να είναι η σωστή.

Καλή Χρονιά

2012-01-09T02:53:00.000+02:00

Ξεκινώ τούτη τη χρονιά με μια αγκαλιά. Με ξεγνοιασιά. Με ότι έχουν μέσα τους τα παιδιά, όσα εμείς οι μεγάλοι έχουμε ξεχάσει. Ή μας έχουνε διαφύγει.
Καλή Χρονιά!
Δυνατά!

242. Βόλτες

2011-12-13T02:33:00.001+02:00

Θέλω να καπνίσω ένα τσιγάρο ακόμη και πιάνομαι από την αφορμή, για να κρατήσω στιγμές που δεν θέλω να χαθούν ανάμεσα απ' όλα αυτά που τρέχουν, απ όλα αυτά που θα θέλαμε αλλά δεν προφταίνουμε, από εκείνα που δεν μπορούμε, αποκαμωμένοι, από το κυνηγητό, σε αυτό το άθλιο παιχνίδι που γελαστήκαμε να συμμετάσχουμε, με τίμημα την απλότητα της ζωής μας...
Πεισματικά αντιστεκόμαστε με όποιο μέσο, αυτός είναι ο αγώνας μας, να μη χαθούμε, να μη μας πάρει από κάτω, να μην παραιτηθούμε, και πιάνουμε χώμα και νερό στις χούφτες και χτίζουμε πύργους και πλάθουμε ιστορίες με νεράιδες και ξωτικά, για να αποδείξουμε στους εαυτούς μας πως υπάρχει και άλλη οπτική, όχι μόνον αυτή που μας παρουσιάζουν. Κι ας είναι εικονική. Τουλάχιστο είναι η δική μας!

Πριν από δύο Σαββατοκύριακα πήγαμε στην Λάρισα. Στην θεία Μαρία. Η ζεστασιά και η φιλοξενία της είναι το κάτι άλλο. Και τι δεν είχε ετοιμάσει για τον ερχομό μας. Χώρια τον εφοδιασμό που είχε κάνει για το βραδινό ψήσιμο στο τζάκι. Τα παιδιά ξετρελάθηκαν με τον Ρόκο και ο Ρόκο με τα παιδιά (ο Χρήστος δεν τον άφησε σε ησυχία προσπαθώντας όλη την ώρα να τον τσακώσει από την ουρά), εμείς ξενυχτίσαμε, ψήσαμε, ήπιαμε, τα είπαμε, γελάσαμε...

Αυτό το Σάββατο, το μεσημέρι, με την Μαρία πήγαμε Θεσσαλονίκη.
Στην Θεσσαλονίκη, τα Χριστούγεννα είχανε ξεχειλίσει από τις βιτρίνες και είχαν απλωθεί και στους δρόμους. Δεν ήθελε ιδιαίτερη προσπάθεια να ξεχαστείς και να παρασυρθείς απ τη γιορτινή ατμόσφαιρα.
Έπειτα από τις πρώτες μας βόλτες κάναμε στάση για ζεστή σοκολάτα και ελληνικό. Αργότερα σουλατσάραμε στα πιο φωταγωγημένα σημεία της πόλης, ανεβήκαμε στο Carousel της Αριστοτέλους και στο τρενάκι, χορέψαμε με τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια της συναυλίας, χαζέψαμε τον κόσμο στο παγοδρόμιο, γελάσαμε, τα είπαμε και αποκαμωμένοι το βράδυ επιστρέψαμε στην βάση μας. Στην Αγλαΐα και στον Χρήστο που χαιρόντουσαν με την χαρά μας.

241. Λοιπόν...

2011-12-06T19:35:00.001+02:00

Βρε βρε... που χαθήκαμε;
Όχι, δεν τα παράτησα με το blog.
Ξέρεις πως είναι όταν τα παρατάς. Πατάς del και σβήνει από το μυαλό, από παντού. Άσε που αργότερα -αν δεν σ' έχει φάει πρωτίστως η μαρμάγκα- τρέχεις και βουτάς με τα μούτρα στον κάδο για να το ξαναβγάλεις έξω... Όχι εγώ δεν πάτησα delete. Απλώς μ έφαγαν άλλα κι άλλα...
Τες πα... Όλα καλά. Όσοι προλάβανε να ακολουθήσουν το link που υπήρχε σε αυτή την ανάρτηση, καταλαβαίνουν.

240. Γράμμα στον Άη Βασίλη

2011-11-29T23:40:00.001+02:00

239. Ζαχαροπλαστική

2011-10-05T23:22:00.000+03:00

Μέχρι ν' αξιωθώ να ανεβάσω την ανάρτηση έχει ξεχαστεί ακόμη και η γεύση του... Μα είναι κρίμα να χαθεί δια παντός τέτοια ομορφιά. Ας μείνει τουλάχιστο στις μνήμες μας μέσω των συγκεκριμένων φωτογραφιών.

Υ.Γ. Η τρούφα είναι κολλημένη σε ζεστή, λιωμένη σοκολάτα.

238. Η φίλη της πεθερούλας μ' η Χαρίκλεια

2011-09-26T14:22:00.002+03:00

Το Σαββατοκύριακο είχαμε μουσαφιραίους. Ήρθε η πεθερούλαμ' με μια φίλη της. Την Χαρίκλεια. Η Χαρίκλεια ήρθε για τον Χρήστο που σχεδόν το μισό καλοκαίρι τον είχε εκεί, δυο τρεις αυλές απόσταση από την δική της, ανάμεσα στα πόδια τους όταν έπιναν τον καφέ τους, βόλτα τα απογεύματα στις κούνιες, κι όλο να τον ρωτούν πως κάνει το σκυλάκι, πως κάνει η γατούλα, πως κάνει η κοτούλα, πως κάνει το μηχανάκι του Στάθη... Όταν ο Χρήστος τους έφυγε θλίψη μεγάλη κυρίευσε την παρέα. Κουβέντα στην κουβέντα λοιπόν πήραν την απόφαση να έρθουν. Και με την πρώτη ευκαιρία, όταν τους ταίριαξαν τα πράματα, φόρτωσαν τα μπαγκάζια τους στο ΚΤΕΛ και ήρθαν. Από το απόγευμα της Παρασκευής μέχρι και το μεσημέρι της Κυριακής δεν σταμάτησαν να μαγειρεύουν. Ενδιάμεσα έπιναν καφέδες στο μπαλκόνι ή έπαιρναν τα παιδιά για να πάνε κάποια βόλτα στις κούνιες. Κι έπειτα ξανά καφέ στο μπαλκόνι και ξανά μαγείρεμα στην κουζίνα. Τα βράδια βγάζαμε στο μπαλκόνι τα κρασιά και τα τσίπουρα και ακούγαμε ιστορίες, χαρούμενες και λυπημένες.
Ο καιρός μύριζε Φθινόπωρο.

(Photo αργότερα)

237. Διπλωματούχος πια*

2011-09-22T03:36:00.000+03:00

Το πήραμε το δίπλωμα. Κόντρα στα προγνωστικά και στις ανάποδες στιγμές.
Χε χε. Και με την πρώτη τελικά!

-Γιατί τόσο άγχος όλοι?
Πολύ θα πικραινόντουσαν αν δεν περνούσα...
-Να σου πω γιατί;
Γιατί όλοι περιμένανε κάτι καλό να συμβεί...

* Σε συνέχει του: "Δίνω για δίπλωμα!"

236. Σήμερα ήτανε καλύτερα

2011-09-14T01:50:00.000+03:00

Σήμερα Τρίτη ο Χρήστος ξύπνησε καλά ή μάλλον θα ταίριαζε το "ξύπνησε χωρίς πυρετό" γιατί το "καλά" είναι μεγάλη κουβέντα για να την χρησιμοποιήσω. Σχεδόν μαζί με την Μαρία η οποία καραδοκούσε για την πρώτη-μέρα-στο-σχολείο-με-τσάντα (αύριο θα είναι η πρώτη-μέρα-στο-σχολείο-με-τσάντα-βιβλία-και-τετράδια και μεθαύριο κάποια άλλη πρώτη ημέρα στο σχολείο). Μαζί λοιπόν με την Μαρία ξύπνησε και ο Χρήστος. Σχεδόν στις επτά το πρωί. Έτσι, θέλοντας και μη, σχεδόν στις επτά το πρωί ξεκίνησε και η δική μας ημέρα. Όχι πως θα ξεκινούσε αργότερα αλλά είναι που α) η προηγούμενη βραδιά είχε κλείσει κοντά στις τρεις και β) η ημέρα ξεκινούσε με την στέρηση των τριών τουλάχιστο κλεμμένων λεπτών έπειτα από τον χτύπο του ξυπνητηριού. Το παρήγορο ήταν το ότι ο Χρήστος ήταν απύρετος το οποίο όμως επισκιάστηκε από την αφύσικη γκρίνια του. Από την άλλη ήτανε η Μαρία που χοροπηδούσε από τον ενθουσιασμό της. Και στην μέση...
Όταν κάποτε η Αγλαΐα με την Μαρία φύγανε εγώ έμεινα με το αφηνιασμένο που εκτός της κακιάς του διάθεσης αλλού πατούσε κι αλλού πήγαινε. Κι εγώ από πίσω για να μη κουτουλήσει πουθενά κι έχουμε και άλλα. Αν μπορούσε να μ' έδερνε θα το έκανε τουλάχιστο πέντε φορές έτσι για την πλάκα του. Κι άλλες τόσες απλώς για να ξεδώσει. Βέβαια δεν είναι και τόσο ανώδυνο το να επιστρέφεις μέσα σε λίγες ώρες από τον κόσμο των 40,1 βαθμών Κελσίου. Με τη διάρροια να συνεχίζεται ως αναμνηστικό του διήμερου αυτού ταξιδιού (από τον κόσμο που προανέφερα) και με τρία νέα δόντια να σκάνε για πρώτη τους φορά στο στόμα.
Τι τραβάν κι αυτά τα άμοιρα... Τι να τους πει έπειτα η πτώχευση της χώρας που επίκειται...

235. Αύριο θα είναι καλύτερα

2011-09-12T03:49:00.000+03:00

Ο Χρήστος ανέβασε πυρετό. Από το μεσημέρι της Κυριακής κι έπειτα η θερμοκρασία του κυμαίνεται μεταξύ 39,6 με 39,9. Τις βραδυνές ώρες ο πυρετός πάντα είναι υψηλότερος. Το πρωί θα είναι καλύτερα. Έως τότε τον ανακουφίζουμε με χλιαρά ντουζάκια αγκαλιές και χάδια. Αποφεύγουμε τα αντιπυρετικά και τα άλλα μαντζούνια που προτείνουν σε αυτές τις περιπτώσεις. Εάν διαπιστώσουμε πως δεν θα υποχωρήσει, τότε αναγκαστικά θα τα χρησιμοποιούμε. Βέβαια του βάζουμε θερμόμετρο ανά τακτά διαστήματα, του δίνουμε να πιει αρκετό νερό, τον παρατηρούμε και είμαστε σε ετοιμότητα. Με την Μαρία που ακολουθήσαμε αυτή την τακτική (έπειτα από τη συμβουλή της γιατρού), πλέον δεν αρρωσταίνει σχεδόν καθόλου. Ο οργανισμός της έχει ισχυροποιηθεί για τα καλά. Ακόμη και τις δύσκολες ημέρες, τότε με την τρομοκρατία της γρίπης και με τα άλλα τρελά σενάρια (τσιμπήματα κουνουπιών του Νείλου κλπ) δεν μασήσαμε. Εντάξει. Σημαντικότατο ρόλο παίζει η διατροφή. Τι να το κάνεις όταν φλομώνεις το παιδί στα γαριδάκια, στα πατατάκια, στους τυποποιημένους χυμούς φουλ στο συντηρητικό και στο τέλος, όταν έρθει η ώρα δεν του δώσεις αντιπυρετικό;

234. Εγγραφή στο σχολείο

2011-09-11T04:21:00.000+03:00

Αυτή τη βδομάδα εκτός των άλλων τρέχαμε για να ολοκληρώσουμε και την εγγραφή της Μαρίας στο σχολείο. Πρώτη δημοτικού φέτος και μάθαμε πως για να πάει κάποιος πια σχολείο πρέπει πρώτα να πάρει σβάρνα τους γιατρούς: οδοντίατρους, καρδιολόγους, οφθαλμίατρους, παθολόγους, μια επίσκεψη στο δημαρχείο για πιστοποιητικό γέννησης... Πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων δεν ζητάνε (αλλά έτσι όπως παν τα πράγματα όπου να ναι θα ζητήσουν). Εντάξει. Αστειεύομαι. Είναι χρήσιμη αυτή η ιστορία με τους γιατρούς αφού βάζει τους γονιούς σε μια διαδικασία που ίσως να μην έμπαιναν ποτέ.
Επιβεβαιώνοντας για μία ακόμη φορά τον κανόνα "της τελευταίας στιγμής", οι θέσεις είχανε καλυφθεί."Εντάξει. Τίποτε δεν είναι τυχαίο" λέμε και είμαστε σίγουροι πως ο χρόνος θα το επιβεβαιώσει. Γιατί έχει επιβεβαιώσει εκατοντάδες γεγονότα που εξελίσσονταν διαφορετικά απ' ότι τα υπολογίζαμε. Έτσι λοιπόν η Μαρία γράφτηκε στο 7ο αντί του 4ου που ήταν η πρώτη μας επιλογή και του 3ου που ήταν η δεύτερη.
Άντε λοιπόν καλή σχολική χρονιά (φράση που προφανώς θα επαναλάβω την ημέρα του αγιασμού ή κάποια άλλη που ακόμη δε φαντάζομαι ποια μπορεί να είναι).

233. Τα απρογραμμάτιστα είναι καλύτερα από όλα τα άλλα

2011-09-05T03:47:00.001+03:00

Πιθανόν να έχω ξεκινήσει και πάλι με τη φράση "τελικά τα απρογραμμάτιστα είναι τα καλύτερα". Κι αν όχι, ήταν θέμα χρόνου να συμβεί.
Τελικά τα απρογραμμάτιστα είναι τα καλύτερα. Γιατί κατά τον προγραμματισμό θέτεις όρους και περιορισμούς τους οποίους μπορεί να μην έχεις τελικά τη διάθεση να υλοποιήσεις. Και το κάνεις γιατί το είπες, και το είπες γιατί ίσως πρέπει (άλλες φορές περισσότερο κι άλλες λιγότερο). Εάν δηλαδή για παράδειγμα λέγαμε πως θα ξυπνήσουμε την τάδε ώρα να ετοιμαστούμε για να προλάβουμε το τάδε λεωφορείο (γιατί όπως έχω προαναφέρει με τα λεωφορεία και τα τραίνα κυκλοφορούμε ακόμη) ε τότε, το πιθανότερο θα ήταν να πήγαιναν όλα κατά διαόλου. Αλλά όταν ξημερώνει Κυριακή η οποία σου δίνει τη δυνατότητα να μη προγραμματίσεις, ε μη προγραμματίζεις. Κι όλα θα εξελιχθούν από μόνα τους όπως πρέπει.
Αυτά για την ώρα. Είναι αρκετά αργά για τα υπόλοιπα. Τα υπόλοιπα σε καλύτερη ώρα. Γιατί αύριο (ή σήμερα), δυστυχώς, δεν ξημερώνει Κυριακή αλλά Δευτέρα.
Καλημέρα και καλή εβδομάδα λοιπόν.

232. Πικ νικ

2011-09-04T00:21:00.000+03:00

Η Μαρία είχε κατενθουσιαστεί. "Θα πάμε για πικ νικ, θα πάμε για πικ νικ" έλεγε και ξανάλεγε.

Με τη γιαγιά και τον παππού στο τηλέφωνο ήταν το πρώτο θέμα της συζήτησης. Κι έπειτα το επαναλάμβανε δυνατά για να το ακούει η ίδια... και χοροπήδαγε από τη χαρά της. Μαζί της και ο Χρήστος που δεν καταλάβαινε ακριβώς το λόγο παρά μόνο πως έπρεπε να ακολουθήσει τον τρελό χαρούμενο χορό της. Ήταν Σάββατο βράδυ και μέσα σε αυτή την "υπέροχη ατμόσφαιρα" η Αγλαΐα έπλασε τα κεφτεδάκια που θα παίρναμε μαζί μας, τα έβαλε στον φούρνο, ετοίμασε και τα άλλα τα απαραίτητα, πάνες, αλλαξιές, καπέλα, διάφορα. Κάποτε τα παιδιά έπεσαν για ύπνο κι εμείς βγήκαμε στο μπαλκόνι για να πάρουμε ήρεμες ανάσες και να πούμε πέντε κουβέντες με αρχή μέση και τέλος.

Το ραντεβού είχε δοθεί κάτω από το σπίτι. Κυριακή πρωί. Όταν κατεβήκαμε ο Θεοδόσης με την οικογένεια ήταν εκεί. Επιβιβαστήκαμε στο αμάξι τους και ξεκινήσαμε για τη μεγάλη μας βόλτα.

Η πρώτη μας στάση απρογραμμάτιστη προέκυψε έπειτα από το τηλεφώνημα που είχε γίνει νωρίτερα στον Θεοδόση από κάποιο φιλικό του πρόσωπο. Τον προσκαλούσε στο αμπέλι του καθώς φίλοι και συγγενείς είχανε μαζευτεί εκεί για τον τρύγο. Έτσι λοιπόν κι αφού σκεφτήκαμε πως θα είχε ενδιαφέρον κυρίως για τα παιδιά, πραγματοποιήσαμε τη πρώτη μας στάση.

Παρόλο που δεν διήρκεσε περισσότερο από σαράντα λεπτά ήτανε αρκετή για να περιηγηθούμε να μυρίσουμε να γευτούμε και να δούμε.

Τα παιδιά όμως ανυπομονούσαν για τα περισσότερα

Ταξιδέψαμε για αρκετή ώρα ακολουθώντας τις συμβουλές της κυρίας του GPS αφήνοντας πίσω μας τα μικρά χωριουδάκια που συναντούσαμε στις πλαγιές του Πάικου .

Όταν φτάσαμε στην περιοχή με τις γαλάζιες λίμνες είχε μεσημεριάσει .

Η πρόσβαση δεν ήταν η ευκολότερη ειδικά με ένα παιδί στην αγκαλιά. Όμως το αποτέλεσμα μας αποζημίωσε. Μου θύμισε τη Σαμοθράκη με τους καταρράκτες και τις βάθρες της μα δε θυμόμουν τα νερά της τόσο γαλάζια όπως εδώ.

Όταν γεμίσαμε με όση περισσότερη μαγεία μπορούσαμε, ανηφορίσαμε για το αυτοκίνητο. Ανασκουμπωθήκαμε και συνεχίσαμε για το σημείο όπου θα κάναμε το πικ νικ μας (κοινώς εκεί που θα χλαπακιάζαμε... κι αυτός ο άτιμος ο καθαρός αέρας μας είχε ανοίξει για τα καλά την όρεξη).

Τελικά την έμπνευση για πικ νικ την είχανε κι άλλοι οι οποίοι μάλιστα ήτανε περισσότερο οργανωμένοι. Είχανε φέρει μαζί τους ψησταριές, κατσαρολικά, τηγάνια, ηχοσυστήματα.

(Photo: Οι άλλοι)

Παράξενη η μανία του κόσμου που ενώ ψάχνει τα πιο απομακρυσμένα σημεία για να χαθεί μέσα στην φύση, όταν τα βρίσκει, κουβαλάει όσο περισσότερο πολιτισμό μπορεί. Και δυστυχώς, με τον τρόπο που χειρίζεται τον "πολιτισμό" του αναγκάζει και τους γύρω να χάνουν την μαγεία που αναζητούν.

Εκείνη λοιπόν η στην διαπασών μουσική να μην υπήρχε θα ήταν ακόμη καλύτερα τα πράγματα.

Το παρήγορο ήταν πως η μουσική δεν ήταν απαράδεκτη.

Α, και μία πεταλούδα αγάπησε τον Χρήστο και βάλθηκε να ταξιδεύει επάνω στο καπέλο του.

231. Όλοι μαζί

2011-08-22T03:38:00.001+03:00

Μαζευτήκαμε και πάλι εδώ. Στο μέρος μας. Στο σημείο που για την Μαρία και τον Χρήστο θα είναι "ο τόπος", εδώ όπου θα έχουν δημιουργηθεί οι μνήμες τους.
Τα παιδιά μεγαλωμένα κατά ένα μήνα ενώ εμείς οι μεγάλοι πεισματικά στα ίδια. Ο Χρήστος τρέχει πλέον όρθιος στα δύο κι όλοι οι άλλοι από πίσω του. Χρησιμοποιεί κυρίως την νοηματική αλλά το "μαμά", "μπαμπά", "γιαγιά", "παππού" τα χειρίζεται άψογα. Τόσο που όποιον κι αν δει στον δρόμο τον φωνάζει "μπαμπά", "γιαγιά", "παππού"... ενώ το "μαμά" το κρατάει σε αποκλειστικότητα. Μόνο τα πρωινά όταν λείπει η Αγλαΐα στο μαγαζί και ο αέρας που μπαίνει από τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες κουνάει κάποια από τις πόρτες του σπιτιού, τότε λέει "μαμά" (με θαυμαστικό κι ερωτηματικό στο τέλος) δείχνοντας προς την μεριά της πόρτας εκείνης. Το αγαπημένο του πλέον παιχνίδι είναι ο χαιρετισμός. Χαιρετάει τους πάντες στο πέρασμά του. "Γεια!", "γεια!", "γεια"... και μαζί με αυτόν κι εμείς από ευγένεια κι αμηχανία.
Το απόγευμα της Κυριακής πήγαμε στον παιδότοπο. Είχε απίστευτη άπνοια παρόλο που βρίσκεται μέσα σε ένα μικρό δάσος από πλατάνια. Πρόκειται για μία τεράστια έκταση στην οποία υπάρχει και ζωολογικός κήπος ενώ τελευταία δημιούργησαν και γήπεδο ποδοσφαίρου.
Ο Χρήστος προσγειώθηκε τουλάχιστο μία φορά με το κεφάλι και περισσότερες από τετρακόσιες με τον κώλο αλλά δεν το έβαλε κάτω. Ήθελε να εξερευνήσει κάθε γωνιά του παιδότοπου. Η Μαρία με τα παιδιά της νονάς της, όσο δεν έψαχναν δαχτυλίδια και βραχιόλια της μικρής Μυρσίνης που συνεχώς τα έχανε κι έκλαιγε γι' αυτά με σπαραγμό, προσπαθούσαν να φτάσουν στον ουρανό πηδώντας στα τραμπολίνο. Ο Χρήστος ο κουμπάρος βρήκε γήπεδο με άψογο χορτοτάπητα και πιάστηκε με καμιά δεκαριά πιτσιρίκια σε διπλό. Πωρώθηκε τόσο που το πουκάμισό του άλλαξε χρώμα από τον ιδρώτα. Μέχρι που η Μυρσίνη έχασε ένα δαχτυλίδι της πίσω από την εστία κι όλοι οι παίχτες έπεσαν στα τέσσερα να το βρουν καθώς δεν ήταν δυνατό να συνεχιστεί ο αγώνας με τέτοιον σπαραγμό.

230. Από το μπροστινό μπαλκόνι του σπιτιού

2011-08-15T04:26:00.003+03:00

Ξημερώνει Δεκαπενταύγουστος κι όλοι έχουνε σκορπίσει. Κατ' αρχήν ήταν αυτή η καλοκαιρινή μπόρα που έκανε την εμφάνισή της εντελώς απρόσμενα και μας ανάγκασε να τα μαζέψουμε άρον άρον κάτω από την κληματαριά. Ακριβώς δίπλα μας, στην αυλή του γυμνασίου, ο κόσμος έφευγε σχεδόν τρέχοντας για να γλυτώσει το μουσκίδι. Οι οργανοπαίχτες και οι υπεύθυνοι της μεγάλης εκδήλωσης του πανηγυριού έτρεχαν να μαζέψουν ότι θα μπορούσε να καταστραφεί από την βροχή. Όμως μικρό το κακό καθώς οι μουσικοχορευτικές ομάδες είχανε από ώρα τελειώσει με τις παραστάσεις τους, οι πάγκοι είχαν ξεπουλήσει τις πραμάτειες τους και η εκδήλωση είχε περάσει τα μισά της. Αφού καθίσαμε για λίγο στην σιγουριά του μπαλκονιού κι ενώ η βροχή είχε σταματήσει, οι υπόλοιποι της παρέας (Φίλιππος, Ελίνα, Τάσος, Μπαμπάς, Μαμά) αρχίσανε να σκορπίζουν. Στο τέλος, όπως πάντα, έμεινα εγώ. Εδώ. Σαν νυχτοπούλι μέσα στην νύχτα. Να ακούω τους ψιθύρούς της και να σκέφτομαι τους δικούς μου ανθρώπους.

229. Από άλλη οπτική γωνία και υψόμετρο

2011-08-13T12:23:00.003+03:00

Για φέτος τον Δεκαπενταύγουστο το πρόγραμμα λέει χωριό -όπως σχεδόν κάθε Δεκαπενταύγουστο τα τελευταία χρόνια εκτός από κάποιες λαμπρές εξαιρέσεις. Βέβαια η ιδιαιτερότητα του φετινού είναι τ' ότι θα ανηφορίσω μόνος μου καθώς τα γυναικόπαιδα όπως προανέφερα βρίσκονται στην άλλη την γιαγιά. Τον σημαντικότερο ρόλο γι' αυτήν μου την εξόρμηση έπαιξε το γεγονός πως εφέτος οι εορτασμοί της κοιμήσεως μας έκατσαν Δευτέρα. Εάν δηλαδή ας πούμε έπεφταν Τετάρτη ή Πέμπτη δεν το 'βλεπα να ξεκουνιόμουν από τη θέση μου. Όχι ότι έχω γίνει δυσκίνητος (ποιος δυσκίνητος βέβαια το παραδέχεται;) μα νομίζω (είμαι σίγουρος) πως δεν θα άξιζε τον κόπο. Γιατί εάν δεν έχεις τουλάχιστο δυο νύχτες στη διάθεσή σου να τις φτάσεις με καλή παρέα κουβέντα και πιοτί έως το ξημέρωμα και δυο πρωινά για να μπορείς να ξενερώσεις με την ησυχία σου από το ξενύχτι και τα ξίδια... ε, ναι δεν αξίζει τον κόπο. Από την άλλη είναι κι ένα δώρο στον εαυτό μου ο οποίος τους τελευταίους κιεγωδεθυμαμαιποσουσμηνες βλέπει τον κόσμο να ξημερώνει και να βραδιάζει από την ίδια ακριβώς οπτική γωνία, στο επίπεδο της θάλασσας μεν μα σε απόσταση τουλάχιστο σαράντα λεπτών από αυτή (με μέση ταχύτητα 110cm/h). Κι επειδή μάλλον (και προφανώς) είναι η τελευταία μου ευκαιρία (η πρώτη και η τελευταία) για το φετινό καλοκαίρι, είπα να το κάνω. Κι αφού θα το κάνω, είπα να το κάνω με μεγαλοπρέπεια. Να φανταστείς, ίσα που τόλμησα να πάρω και την Σίση να της ζητήσω να ανοίξει τη Τρίτη για να κέρδιζα μια βραδιά στο χωριόμ' μα δυστυχώς δεν μας προέκυψε. Τέλος πάντων. Μια χαρά θα είναι κι έτσι. Αλλά να το θυμόσαστε. Όταν από το επόμενο καλοκαίρι (πρώτα ο Θεός -που λένε) δε θα βάζουμε κώλο μέσα, νομίζω πως θα έχουμε τα δίκια μας.

Υ.Γ. Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα, Αγλαΐα. Για μα μη λέει πως δεν την αναφέρω στις αναρτήσεις μου.
Υ.Γ.2. Και χρόνια μας πολλά. Για εκείνη την πανσέληνο του Αυγούστου που μας έφερε μέχρι τη σημερινή... και ποιος ξέρει σε πόσες ακόμη...

228. Για τα καλοκαίρια που δε ζήσαμε ακόμη

2011-08-08T19:10:00.007+03:00

Ok. Το καλό είναι ότι μπορώ να κάνω πράγματα σαν και το να παρακολουθώ το "The Doors - Live in Europe" ενώ παράλληλα να γράφω τούτη την ανάρτηση -και δεν αναφέρομαι στον συνδυασμό των δύο ενεργειών αλλά στη δυνατότητα του "να μπορώ" με αρχή μέση και τέλος. Αυτό το "να μπορώ" ή "το να έχω τη δυνατότητα" είναι το "αγαθό" αυτών των ημερών του καλοκαιριού. Χωρίς όμως τους ήχους των τζιτζικιών, το ξεραμένο αλάτι στο δέρμα, το υγρό γαλάζιο τοπίο, τις λακκούβες και τους πύργους στην αμμουδιά, τα πλαστικά κόκκινα κουβαδάκια. Ούτε τον σαματά των παιδιών, το "κλικ" της φωτογραφικής μηχανής, τα χαμόγελα της Αγλαΐας -και τις αγωνίες της για τη σωστή ενυδάτωση του δέρματος ή την αποφυγή των πανάδων- σίγουρα κάποια συλλογή κοχυλιών της Μαρίας και κάποιων "ιδιαιτέρων βότσαλων" στο κουβαδάκι, την τρέλα του Χρήστου με το νερό και την αγωνία μας να μη φάει όλη την άμμο της παραλίας... Εικόνες που έρχονται και υποσχέσεις που δίνονται για "το τελευταίο καλοκαίρι με κρατημένη μας την ανάσα στη στεριά"...
Οι οικογένεια εδώ και δύο βδομάδες στην Άρτα, στην γιαγιά. Κι έτσι, τα πράγματα εδώ μπορούν έχουν μία αρχή μία μέση κι ένα τέλος. Όμως δεν αρκεί τούτο για την πληρότητα.

(Οι photos από το καλοκαίρι του 2009 στο Τρίκερι).

227. Δίνω για δίπλωμα!

2011-07-15T13:59:00.001+03:00

Ναι... είναι αυτό που λένε "τώρα στα γεράματα..."
Εχθές πέρασα τα σήματα, με την πρώτη! Και κανένα λάθος. Με διάβασμα μίας βδομάδας, με τη Μαρία να μου πατάει το "επιβεβαίωση" στα τεστ του υπολογιστή...
Έως τώρα πηγαίναμε όπως οι ήρωες των παλιών Ελληνικών ταινιών. Λεωφορεία, τραίνα, βαπόρια... Λίγο παλαιότερα με οτοστόπ...
Περιπέτεια!
Ε, καιρός ήταν νομίζω...
Και πάλι, μία καλή αφορμή μας έσπρωξε και μπήκαμε στη διαδικασία... Αλλιώς... Ποιος ξέρει... Θα ζούσαμε την περιπέτεια για καιρό ακόμη...

226. Προσοχή στους players των blogs...

2011-06-25T13:54:00.006+03:00

Σάββατο πρωί, εγώ στο μαγαζί, τα γυναικόπαιδα παραθερίζουν στο μπαλκόνι, οι υπόλοιποι -πιο γενναίοι- έχουν ξεχυθεί στις παραλίες (μπλιαχ... ο ήλιος να καίει, ο ιδρώτας να στάζει, η άμμος να κολλάει στην λίγδα των πασαλειμμένων λαδιών... σκέτη ταλαιπωρία... χάλια...)*. Οι δρόμοι λοιπόν άδειοι... οι μύγες παραθερίζουν στην δροσιά του aicontition υπό τους ήχους των μελωδιών που βγαίνουν από το το κεντρικό ηχοσύστημα αυτό που είναι συνδεδεμένο με το notebook το οποίο πηγαινοφέρνω μαζί με τον σκληρό (1,5 tera -αλλά κουβαλιέται) καθημερινά από δω κι από κει, όπου χρειαστεί ή όπου θα μπορούσε να χρειαστεί. Αφού έχω τελειώσει με τα βασικά που πρέπει γίνουν λέω να περιπλανηθώ για λίγο στην blogοσφαιρα. Ανοίγω λοιπόν καμιά εικοσαριά blog στον crome και μέχρι αυτά να φορτώσουν (ναι έχουν ένα θέμα τα notebook στα βαρέα-βαρών, μπορείς να φτιάξεις και φραπέ ενδιάμεσα), συνεχίζω το ξεσκόνισμα με το πούπουλο έχοντας όμως ξεχάσει την κακιά συνήθεια ορισμένων να πετούν έναν player στο blog τους κι όποιον πάρει ο χάρος... Μου φεύγει λοιπόν το πούπουλο από τα χέρια όταν η Milva ξελαρυγγιάζεται στη διαπασών από τα ηχεία του μαγαζιού "θάλασσα μάνα αλμύρα μου εσύ..." καπάκι στην ατμοσφαιρική μπαλάντα της λίστας μου μαζί με ένα "καλοκαιράκι, καλοκαιράκι..." από άλλο μπλοκ και κάτι ακόμη δυνατότερο, δυνατότερα, το οποίο το 'χασα έτσι που μπλέχτηκε με όλα τα άλλα... τσίτα τα γκάζια... τέζα οι μύγες από καρδιακή... χάλασε η και η περμανάντ από το απέναντι κομμωτήριο, έκοψε και η βαφή... χάλια μπάλια... Είναι και το notebook που έως ότου ν' ανταποκριθεί... μας πιάσανε...

Άιντε να τα μαζεύω τώρα κι εγώ σγα-σγα να πάω να παραθερίσω με την υπόλοιπη οικογένεια... στο μπαλκόνι. :-(
τα γλιέμε...
----------------------
* Όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Μακάρι να ήμασταν σε μια παραλία κι ας κόλλαγε όλη η άμμος της πάνω μας. Βουτάτε και για μας αδέρφια... και πού θα πάει... θα μας κάτσει το λαχείο ή καμιά κληρονομιά από άγνωστο μετανάστη -εις τας Αμερικάς- θείο... και τότε να δεις φοτο με βουτιές που έχω να σου ανεβάζω στις αναρτήσεις μου...

225. Το παραμύθι της μπαλαρίνας

2011-06-23T12:20:00.001+03:00

Ένα παραμύθι γεμάτο από χρώματα και μελωδίες εξελίχθηκε χθες το βράδυ μπροστά μας και μπροστά από τα μάτια των εκατοντάδων θεατών που παραβρέθηκαν στο μεγάλο αμφιθέατρο, κάτω από τον ξάστερο καλοκαιρινό ουρανό. Θεατές που ήρθαν για να κλέψουν λίγη από τη μαγεία των στιγμών, να χαρούν με την χαρά των πρωταγωνιστών του παραμυθιού, να θυμηθούν τα όσα θα ήθελαν μα που τελικά δεν κατάφεραν να κάνουν, να μετρήσουν τον χρόνο και να λογαριάσουν τι τους παίρνει ακόμη, να κοιτάξουν με ειλικρίνεια μέσα τους να συμφιλιωθούν με το εγώ τους να αποδεχθούν τις πραγματικές τους ηλικίες. Μέσα από αυτό το παραμύθι των χρωμάτων και των μελωδιών πέρασε και η Μαρία, αυτόφωτη, φωσφορίζοντας, λαμποκοπώντας από την ζήση των στιγμών γεγονός που με μεταμόρφωσε σ' έναν κόμπο ή σωστότερα σ' ένα κουβάρι από κόμπους νιώθοντας κατά έναν παράξενο, έναν μυστήριο τρόπο πως ένα κομμάτι της ψυχής μου ταξιδεύει στο άπειρο -κι ακόμα παραπέρα- ανακαλύπτοντας τον τρόπο με τον οποίο θα αλλάξει τον κόσμο, με πάθος, με ένταση, με ότι χρειαστεί.
Η Αγλαΐα με τον Χρήστο και την πεθερούλαμ έφυγαν κάπου στις αρχές του δεύτερου μέρους. Η Μαρία είχε τελειώσει, είχε επιστρέψει από το άπειρο και είχε καθίσει κοντά μου. Μείναμε οι δυο μας μέχρι αργά, έως το τέλος της παράστασης με την Μαρία να στάζει χρώμα και μαγεία από μέσα της.

224. Μία ανάρτηση όλα...

2011-06-21T14:09:00.028+03:00

Τώρα τι να σου πω; Πού χάθηκα τον προηγούμενο καιρό; ok. Στο στομάχι του Χειμώνα. Ένα πράγμα σαν τον κόσμο του Άλαν όπου ξυπνάς και δε θυμάσαι σχεδόν τίποτε, κοιτιέσαι...
...στον καθρέφτη και βλέπεις χαραγμένο στο μέτωπο "Ιούλιος" με την αίσθηση ότι εάν φτάσεις όρθιος μέχρι εκεί, ακόμη και με σπασμένα δόντια, θα πρέπει να είσαι ευτυχής. Αναπολώ λοιπόν εδώ, σχεδόν πια "εκεί", μπροστά στον καθρέφτη (όχι από νοσταλγία αλλά έτσι για την καταγραφή) καταστάσεις που εκτυλίχθηκαν, λέξεις που ειπώθηκαν, έννοιες που περιπλέχτηκαν... με μια θλίψη στην μία άκρη του μυαλού μου (απ' όσα διαδραματίστηκαν) και μια χαρά στην άλλη (καθώς πλέον είναι σχεδόν παρελθόν): "εχχχμμμμ... εμμμ... μμμμου αρέσει πολύ... πάρα πολύ χιχι... η... η η η η η η η οντότητα που δημιουργήσατε... εχμμμ... θέλετε να με συμπεριλάβετε κι εμένα σε αυτή;... χιχι χοχοχχχ χμμμ χεχχχξ;". Και από την άλλη, οι αφελείς, οι καλόπιστοι, οι καλοκάγαθοι: "Μμμ... καλό κορίτσι φαίνεσαι... γιατί όχι;". Και ας ο Θεός από την πρώτη στιγμή μας τράβαγε το μανίκι...
Ο πρώτος καιρός -όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις- κύλησε μέσα στη δημιουργικότητα την έρευνα, την ενέργεια, τα παραγωγικά ξενύχτια, το χτίσιμο, τη φαντασία... όλα αυτά που έβαζαν σε δεύτερη μοίρα τα στραβά και τα ανάποδα των συμπεριφορών ενώ ότι υπέρ-προεξείχε προσπαθούσαμε να το δικαιολογούμε οι ίδιοι στους εαυτούς μας. Οι μέρες κυλούσαν με τη Μαρία και τον Χρήστο να μας ακολουθούν παντού και πάντα καθώς δεν υπήρχε άλλη επιλογή, ο Χρήστος σκαρφαλωμένος στο τελευταίο σκαλοπάτι της σκάλας, στην κοιλιά της μαμάς του για έναν μήνα ακόμη, τοποθετούσε προϊόντα στα ράφια... και η Μαρία με τα κόκκινα τα μάτια της εκείνη τη φορά, κόκκινα από τον πυρετό, καρτερικά να περιμένουν λίγη στοργή... "πήγαινέ μας στο σπίτι σε παρακαλώ, η Μαρία ψήνεται στον πυρετό...", "μπα... πάρε ταξί...". Ο Θεός μας τράβαγε το μανίκι αλλά δεν λέγαμε να τον ακούσουμε.
Χρειάστηκαν αρκετοί μήνες για να πείσουμε τους εαυτούς μας να πάψουν να δικαιολογούν καταστάσεις και συμπεριφορές. Μέχρι που δεν πήγαινε άλλο. Ήρθε η απόφαση της ρήξης, η αποχώρησή μας, η εκδήλωση της αποστροφή μας, η μικροψυχία της, κι ένα κοτόπουλο ντυμένο λογιστής που έτρεχε ενδιάμεσα μόνο και μόνο για να αναστατώσει τον τόπο να σηκώσει σκόνη και να νοιώσει ότι αφήνει την κουτσουλιά του στο πέρασμα του χρόνου ενώ θα έπρεπε να βρίσκεται στη κατσαρόλα, από την πρώτη μέρα...
"Κυρίες και κύριοι, όλοι στις θέσεις σας! Κρατήστε τις ανάσες σας! Η παράσταση αρχίζει!".
Το τσίρκο, οι ακροβάτες... Το κοινό ψιθυρίζει... "Το υπερθέαμα συγκλονιστικό, οι ισορροπιστές καταπληκτικοί αλλά τα πρόσωπά τους τόσο θλιμμένα...". Οι φίλοι ξεδιπλώνουν το δίχτυ τους κάτω από το σχοινί, χειροκροτούν, δίνουν θάρρος, κουράγιο, παροτρύνουν τους ισορροπιστές, "εδώ είμαστε εμείς, μη φοβάστε...". Δεν φοβούνται, δεν χάνουν την πίστη κι αυτό είναι το όπλο τους. Ακόμη κι εκεί στον αέρα κατά τη πτώση τους, δεν φοβούνται, κοιτάζουν τα σημάδια και τα ακολουθούν, κάνουν σχέδια, βάζουν στόχους και ξεκινούν να τους υλοποιήσουν... Πάμε για άλλα. Να αφήσουμε το κακό πίσω.
"Μεταφορά του κεντρικού καταστήματος. Ναι. Κεντρικότερα, ομορφότερα, φωτεινότερα!" Έπρεπε να συμβεί από καιρό αλλά όλα αυτά μας πήγαν τόσο πίσω...
Βρήκαμε τον χώρο, έπρεπε να βρούμε έναν γυψοσανιδά, έναν ελαιοχρωματιστή, έναν σιδερά, έναν ηλεκτρολόγο, ηλεκτρολογικά, κάποιον για να ξηλώσει τα πλακάκια, να κουβαλίσουμε τα μπάζα, έρευνα για laminate, έρευνα για τα έπιπλα, ένα φορτηγό για την μεταφορά, μεταφορά των επίπλων από τη Θεσσαλονίκη, συναρμολόγηση, κάρφωμα στους τοίχους, μαραγκό, πάγκοι, ράφια, βιτρίνες, πάνελ, καθαριότητα, έρχεται το Πάσχα, στο κεντρικό η Αγλαΐα, εγώ με τον Χρήστο τη Μαρία, τα μαστόρια, το Πάσχα με τις λαμπάδες του και με τα κόκκινα τα αυγά του...
Έπειτα η μεταφορά, από το παλιό στο καινούριο: πρώτα να στρωθεί η αποθήκη, τα πάνελ, τρύπες για τα ράφια, μεταφορά της αποθήκης, φόρτωμα, ξεφόρτωμα, μεταφορά των υπόλοιπων προϊόντων, τακτοποίηση, καθαριότητα, ξεσκόνισμα, μέσα φωτισμός, έξω φωτισμός, φωτισμός στις βιτρίνες, χρονοδιακόπτες, ρύθμιση...
Πάμε και για τα εγκαίνια του νέου μας χώρου: μακέτες, προσκλήσεις, καταχωρίσεις, κέτερινγκ, παράλληλες εκδηλώσεις, κλόουν, δωράκια για τα παιδάκια, λίστες μουσικής, γυάλινο μπολ για τον παπά, άσπρο τραπεζομάντιλο για το τραπέζι, εγκαίνια την Παρασκευή... την Παρασκευή που από το πρωί κυριαρχούσε η συνάντηση των πολιτικών αρχηγών. Για μια συναίνεση που ποτέ δεν υπήρξε. Και στις αγωνίες του κόσμου ερωτήματα όπως το "θα πάμε σε εκλογές; θα πάμε σε χρεοκοπία;" χάλια η ψυχολογία, εγκαίνια, βροχή, κόσμος, βεβιασμένα χαμόγελα, ο παπάς, ο αγιασμός, η Ντίνα και ο Λάζαρος από την Άρτα, η θεία Μαρία από την Λάρισα, συγγενείς, φίλοι, πρόσωπα οικεία, μ' ένα χαμόγελο και με μια βαθύτερη αγωνία για τους σκληρούς καιρούς που διανύουμε και αν αξίζουν τον κόπο όλα αυτά...
Την επομένη τα γυναικόπαιδα έφυγαν για Άρτα με τον Λάζαρο και τη Ντίνα, για τον γάμο τους. Σε μία βδομάδα ακολούθησα κι εγώ...
Ο γάμος, η επιστροφή...

Είναι παράξενο να τα βλέπεις όλα (σχεδόν όλα) μέσα σε μία ανάρτηση. Αλλά και παρήγορο καθώς, τις επόμενες φορές δεν έχεις παρά να σκέφτεσαι "ok, μια ανάρτηση είναι όλα". Βέβαια εάν την δεις έτσι, δυστυχώς, το ίδιο θα συμβαίνει και με τα άλλα, τα καλύτερα. Και κατά συνέπεια και με ολόκληρη την ζωή...

223. Στον γάμο της Ντίνας

2011-06-17T02:32:00.009+03:00

Το Σάββατο που μας πέρασε έγινε ο γάμος της Ντίνας και του Λάζαρου. Μπήκαν λοιπόν κι αυτοί στο club κι όλοι εμείς, όπως συμβαίνει σε αυτές τις περιπτώσεις, παρευρεθήκαμε για την σχετική συμπαράσταση αλλά κυρίως για τα κους-κους και τη φασαρία που απαιτούν τούτες οι ημέρες και οι νύχτες. Η Αγλαΐα με τα παιδιά ξεκίνησαν τη συμπαράσταση δύο βδομάδες νωρίτερα ενώ εγώ κατέφθασα την τελευταία βδομάδα με τα μπαγκάζια που περιείχαν και το γαμπριάτικο το οποίο από τότε μ' έχει ξελασπώσει σε διάφορες παρόμοιες καταστάσεις αφού πρωτίστως προηγούνταν νηστεία Μεγάλης Βδομάδας για να μπορεί να μου κουμπώνει.
Τα βράδια, στην πίσω αυλή όπου το λίφτινγκ των προετοιμασιών την έκανε να μοιάζει με σοκάκι της Μυκόνου, μαζευόμασταν μεγάλη παρέα, μέλη από το μπαλέτο που είχε παρευρεθεί και είχε δώσει τα ρέστα του στον δικό μας τον γάμο, συγγενείς, κουμπαραίοι, φίλοι, γειτόνοι... κουνούπια ευτυχώς δεν είχαμε ούτε κι αφόρητη ζέστη γεγονός που μας βοηθούσε να πιούμε κι ένα ποτηράκι παραπάνω.
Την Πέμπτη έγιναν τα προζύμια.

Στα προζύμια, αφού μαζευτεί όλος ο ντουνιάς, βάζουν την νύφη να καθίσει στο κέντρο της ομήγυρης, τα πιτσιρίκια κοσκινίζουν δίπλα της το αλεύρι για την μπουγάτσα (όχι Θεσσαλονίκης αλλά κάτι σαν τεράστια λειτουργιά με διάφορα σχέδια επάνω η οποία κόβεται σα παχυλό αντίδωρο και μοιράζεται σε κάθε παρέα το βράδυ του γλεντιού μετά από τη στέψη -κι όπου έχω λάθος διορθώστε με αλλά ήταν κι εκείνα τα ηπειρώτικα τσίπρα π' έχουν φέρει μια σύγχυση στην σειρά των γεγονότων...),
αφού λοιπόν κοσκινιστεί από τα πιτσιρίκια η ποσότητα του αλευριού για τη μπουγάτσα δίπλα από την νύφη, οι παρευρισκόμενοι ένας ένας περνούν, βουτάν μια χούφτα από το περισσευούμενο και το απλώνουν στο φρεσκοχτενισμένο κεφαλάκι της με τις σχετικές ευχές και μάτσα μούτσα.
Ποια μέρα ήταν να δεις;... Μάλλον η Παρασκευή. Που πήγαμε με την Πεθερούλαμ και τη νύφη (την κόρη της κι αδερφή της Αγλαΐας) στο σπίτι του γαμπρού. Μεγάλο γλέντι είχε στηθεί αυτού (όπως λεν εκεί στην Ήπειρο αλλά και στη Λάρσα). Είχε στηθεί μεγάλο γλέντι λοιπόν, είχαν βγει και τα κουμπούρια και η πεθερούλαμ δεν έχασε ευκαιρία...
Την ημέρα του γάμου τα κομμωτήρια και οι μακιγιέρ πήραν φωτιά. Από το μεσημέρι και μετά οι υπερπαραγωγές άρχισαν να σκαν στο σπίτι μια-μια ή δυο-δυο κι εγώ με τον Χρίστο στο ένα χέρι τη φωτογραφική κρεμασμένη στον λαιμό και την κάμερα στο άλλο προσπαθούσα να τα βγάλω πέρα. Καμάρωνε η νύφη, καμάρωνε και η Μαρία που ήταν παρανυφάκι μαζί με τη Γενοβέφα. Κάτι παρολίγον λιποθυμιές μέσα στην εκκλησία από την κούραση, από τα ξενύχτια, από την υπερένταση, από τα κεριά, τα ρίξαμε στο κακό μάτι κι ένα ξεμάτιασμα στα όρθια από την θεία Αγλαΐα έσωσε την κατάσταση μόνο που της ήρθε εκείνης ο νταμπλάς, στο δόξα πατρί, αλλά δε μάσησε. Μέχρι να βρω έξτρα βεντάλιες, όλες ήταν και πάλι στις θέσεις τους.
Το χάραμα μας βρήκε στην πλατεία -εξακόσιους νοματαίους παν-κατ- σε κυκλικούς χορούς, με παλαμάκια, με ευχές, με γέλια και χαρές. Σαν σε έναν άλλον κόσμο που δεν συμβαίνουν όλα όσα συμβαίνουν τους τελευταίους καιρούς γύρω μας. Βέβαια εμείς με τα μικρά παιδιά αποχωρίσαμε πριν από τους άλλους αλλά δόξα τον ύψιστο, μέχρι τότε το γλεντήσαμε μια χαρά και είπαμε κι ευχαριστώ που δε χρειάστηκε να φύγουμε νωρίτερα. Από τις τρεις τα χαράματα.

222. Το καμπριολέ μου

2011-05-22T05:38:00.001+03:00

Όχι παίζουμε... Ακόμη δε βγήκαμε καλά καλά από το αβγό μας -όπως άκουσα να λέει ο μπαμπάς- διαθέτουμε και όχημα! Να 'ναι καλά βέβαια η νονά που μου το έκανε δώρο κι έτσι η διαδρομή έως την παιδική χαρά έγινε πλέον παιχνιδάκι... Τέλος λοιπόν οι ιμάντες και τα δεσίματα επάνω στο καρότσι... Που θα πάει... Θα περάσει και της Μαρίας η διάθεση να με πηγαίνει ζικ ζακ επάνω στο πεζοδρόμιο, κι όλα τότε θα είναι υπέροχα. Γιούπιιιι!!!!

221. Ένα χρόνο μετά...

2011-05-10T23:00:00.001+03:00

Φτωχότεροι από την πολυτέλεια του ελεύθερου κ ανέμελου χρόνου αλλά σίγουρα σοφότεροι. Και πιο αγαπημένοι.

220. Απόκριες, Καθαρά Δευτέρα

2011-03-06T05:50:00.010+02:00

Η βασίλισσα εμφανίστηκε στις ζωές των υπηκόων με μια αγκαλιά γεμάτη δώρα. Οι άνθρωποι σαστισμένοι από την παρουσία της άναψαν φωτιές στις πλατείες για να γιορτάσουν τον ερχομό της. Τα παιδιά πηδούσαν πάνω από τις πύρινες γλώσσες θέλοντας να δείξουν πως μπορούσαν να δαμάσουν το άυλο και το απόκοσμο αλλά οι γεροντότεροι τα έπιαναν από τα μανίκια και τα μάλωναν λέγοντάς τα πως κάτι τέτοιο είναι βλαστήμια. Κι έπειτα ήρθανε και οι μουσικοί με τα όργανά τους. Γκάιντες, ζουρνάδες, χάλκινα πνευστά, λύρες, κιθάρες, βιολιά, κρουστά όλων των ειδών και μεγεθών έπιασαν έναν μεθυστικό σκοπό ταραντέλας που έπειτα από τρεις ημέρες και τρεις νύχτες ασταμάτητου παιξίματος άρχισε να προκαλεί στα πλήθη το ντελίριο που γιατρεύει ακόμη και το τσίμπημα του σκορπιού. Πρώτοι τώρα οι γεροντότεροι πηδούσαν πάνω από τις πύρινες γλώσσες βγάζοντας από μέσα τους ακατανόητους ήχους αλλά και βρίζοντας τη γαμημένη σοβαροφάνεια που τους είχε χαραμίσει όλην τους την ζωή. Οι γριές άπλωναν φύλα επάνω στην πέτρα κι έφτιαχναν πίτες για να τραφεί ο κόσμος που δε νοιάζονταν να πεθάνει από ασιτία αλλά κι από την καταπιεσμένη ένταση των αιώνων η οποία έτσι άξαφνα, χωρίς ακριβώς να θυμούνται πλέον τον λόγο, έσκαγε τώρα μέσα τους και τους χτύπαγε από τη μιαν άκρη του σύμπαντος μέχρι την άλλη. Κι όσα έως εκείνη τη στιγμή ήσαν ύψιστα και ιερά στα μάτια τους, φαίνονταν γυμνά, καχεκτικά και ανούσια. Κι αυτό τους έκανε να πάλλονται με περισσότερη ένταση στο ντελίριό τους, έπεσαν και οι τελευταίοι στο έδαφος βγάζοντας αφρούς από τα στόματά τους, δάκρυα από τα μάτια και όλον τον πόνο και την θλίψη από μέσα τους για τα όσα ανούσια είχαν χαραμίσει έως τότε τις ημέρες και τους καιρούς τους.
Κάποτε, λίγο πριν αρχίσει να στάζει το αίμα από τα μάτια και τα στόματά τους εμφανίστηκε επάνω στο λευκό του το άλογο ο πρίγκιπας με το χαμόγελο και το γέλιο του. Τα όργανα σίγησαν με μιας, τα κεφάλια γύρισαν προς το μέρος του και τα αγριεμένα, τα γεμάτα από τρέλα βλέμματα καρφώθηκαν σ' εκείνον. Ήταν εκείνος που αν και για πρώτη τους φορά τον αντίκριζαν ήξεραν πως είχε έρθει για να τους λυτρώσει. Κι εκείνος μίλησε. Είχε φτάσει η Καθαρά Δευτέρα είπε και πως έμενε πια η τελευταία πράξη για να καθαρίσουν τις έτοιμες ψυχές τους από τα βάρη και τον πόνο που τις τυραννούσαν. Και τότε όλοι στάθηκαν στα πόδια τους κι άρχισαν με πάθος να ψάχνουν τους εχθρούς τους για να πέσουν στις αγκαλιές τους να κλάψουν και να ζητήσουν τη συγχώρεσή τους. Κι όταν όλα έγιναν με τον καλύτερο και συγκλονιστικότερο τρόπο, έφτιαξαν μεγάλους πολύχρωμους χαρταετούς και πήγαν στην πλαγιά του λόφου και τους άφησαν να ανέβουν ψηλά να αγγίξουν τον ουρανό. Στέλνοντας μίαν ευχή κι ένα μήνυμα προς τον δημιουργό τους. Με καρδιές μέσα στα γδαρμένα σώματά τους, ανάλαφρες και καθαρές σαν ενός νεογέννητου παιδιού.

219. Αν φτάσεις τον στρατιώτη σου στην απέναντι πλευρά, βγάζεις βασίλισσα.

2011-02-26T02:40:00.005+02:00

Δύσκολοι καιροί αλλά έχουμε εξελιχθεί σε γερούς παίκτες. Ας είναι καλά και οι από γύρω που στέκονται πάνω από τα κεφάλια μας για να παρακολουθήσουν την παρτίδα. Όλο και κάποια κίνηση μας σφυρίζουν στα κλεφτά και γλιτώνουμε τη τελευταία στιγμή και πάλι τον βασιλιά μας. Καμιά φορά είναι τόσο χρήσιμες οι συμβουλές και οι πράξεις τους που τους νιώθουμε σαν Φύλακες Αγγέλους. Κι όλο τη σκαπουλάρουμε, κι όλο ξεγλιστράμε, παίρνουμε παράταση χρόνου και σοφότεροι συνεχίζουμε την παρτίδα με πείσμα, κόντρα στις εξισώσεις, τους κανόνες και τους νόμους. Και κατά ένα μαγικό τρόπο, κάθε φορά, το σύμπαν τάσσεται με το μέρος μας ανταμείβοντας μας για την πίστη που μας διακατέχει. Και για όσους μας προσφέρουν σοφία και δύναμη, τους την φυλάει για να τους την ανταποδώσει σε άλλους καιρούς. Όπως εμάς τώρα. Που μας την φύλαγε από άλλους καιρούς κ.ο.κ.

218. Μαμ...

2011-01-29T00:04:00.001+02:00

Ο Χρήστος, σε αντίθεση με την Μαρία, δεν έχει ενδοιασμούς. Αν έβρισκε γωνία στο ψυγείο, στην ηλεκτρική σκούπα, στην τοστιέρα, θα την δάγκωνε σε αντίθεση με την Μαρία της οποίας η αγαπημένη έκφραση είναι το "μπλιαχ" (που ούτε ξέρω που την έμαθε και με κάνει να υποθέτω πως ορισμένα επιφωνήματα δεν είναι από μίμηση αλλά έμφυτα). Από τα πρώτα επιφωνήματα του Χρήστου ήταν το "μαμ" κι εμείς θεωρήσαμε πως θέλει να πει "μαμά"... αλλά τελικά όχι. Σαν ο Θεός να έριξε μια ματιά προς το μέρος μας να έψαξε στα αρχεία του και να είδε τι περάσαμε (και συνεχίζουμε) με το φαγητό της Μαρίας και σκέφτηκε "θα τους το ανταποδώσω". Και το ανταπέδωσε με το παραπάνω. Δεν τον προλαβαίνουμε λοιπόν. Η αγαπημένες του ώρες είναι οι ώρες του φαγητού. Κι ενδιάμεσα, ότι μπορεί να δαγκώσει το δαγκώνει. Εμείς τρέχουμε από πίσω του να τον προλάβουμε μη δαγκώσει κάτι που δεν πρέπει... με μουσική υπόκρουση στο μυαλό μας εκείνο το παιδικό τραγουδάκι με τον Μπάρμα Μπρίλιο που είχε έναν γάλο πολύ μεγάλο...

217. ...και η λοιπή κομπανία, σε διακοπές.

2011-01-26T13:28:00.001+02:00

Από το πρωί του Σαββάτου η Μαρία στολίζονταν, γέμιζε και άδειαζε τις τσάντες και τα βαλιτσάκια της, αποφάσιζε να πάρει τα κουζινικά της, έπειτα τις κούκλες, τα βιβλία... τα έβαζε και τα έβγαζε, έσερνε τη μικρή βαλιτσούλα με τις ρόδες για να δει αν μπορεί να την κουμαντάρει, έπειτα την ξανά άδειαζε για να βάλει άλλα μέσα...

Το απόγευμα η Ντίνα και ο Λάζαρος έφτασαν με τα χαμόγελά τους και την καλή διάθεση που φέρνουνε μαζί τους οι ταξιδιώτες. Η Αγλαΐα έπιασε να μαγειρεύει και κοντά στις έντεκα το βράδυ είχαμε ένα υπέροχο γεύμα (κοινώς πέσαμε με τα μούρα στο φαΐ)αφού πρώτα έσπασαν οι μύτες μας από τις μυρουδιές και η πείνα χτύπησε κόκκινο από το "περίμενε".
Το μεσημέρι της Κυριακής (16/1) επιβιβάστηκαν όλοι στο αυτοκίνητο, φιληθήκαμε, χαιρετηθήκαμε... κι απομακρύνθηκαν με ελαφριά μαρσαρισματάκια. Για την Άρτα.
Και τώρα, στο σπίτι θα επικρατούσε απόλυτη ησυχία σε σχέση με πριν... εάν ο Άγιος Βασίλης δεν είχε διαβάσει το γράμμα μου (που προφανώς είχα γράψει σε κάποιο από τα όνειρά μου) και δεν μου είχε φέρει εκείνα τα υπέροχα ηχεία τα οποία βάλθηκα να δοκιμάζω σε υψηλές εντάσεις, στα όρια δηλαδή του max. Τελικά όλη η γειτονιά -φαντάζομαι- έμεινε σύμφωνη ~~πως άξιζαν τα λεφτά τους~~ ότι ο Άγιος Βασίλης ΥΠΑΡΧΕΙ. Κάτι για το οποίο είχα αποφανθεί και πέρυσι τέτοιον καιρό.

216. Πουσαιρεπαπαφλέσσα!!!!

2011-01-19T01:47:00.005+02:00

Και τώρα που τα τραλαλί και τραλαλό των εορτών χάθηκαν στην ομίχλη του παρελθόντος τα κεφάλια και πάλι μέσα, πιο μέσα τούτη τη φορά από άλλες, ο άγνωστος Χ των εξισώσεων δεν λέει να αποκαλυφθεί, με τίποτα, παραμένει πεισματικά άγνωστος, οι ειδήσεις βοηθούν σε αυτό -και να φανταστείς, εδώ και χρόνια, ούτε από τηλεόραση ούτε από ραδιόφωνο δεν τις παρακολουθούμε παρά μόνο από το internet κι από καμιά τοπική εφημερίδα (όταν ο ταχυδρόμος αποφασίζει να περάσει από τη γειτονιά για να μας τις αφήσει). Το καλό βέβαια μ' εμάς είναι τ' ότι διαθέτουμε γερά εφόδια, ρουφάμε δύναμη, παίρνουμε ενέργεια από αυτά και πηγαίνουμε με καθαρό κεφάλι και με το ανάστημα ψηλά για να συνεχίσουμε την παρτίδα... Δε λέω, αν ο εργοδότης σου είναι το δημόσιο (αχ το άγιο δημόσιο...) ίσως να μη καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται ή απλώς να το έχεις φευγαλέα ακούσει από άλλους... Κι επιστρέφεις στη μελαγχολία σου (βλαστήμια θα μπορούσε να την μεταφράσει κάποιος) από την περικοπή του μισθού σου που στην ουσία είναι η περικοπή των παιχνιδιών του παιδιού σου, των παπουτσιών σου, των ρούχων σου, της ταβέρνας σου -το εισόδημα του γείτονά σου... αλλά με τις τράπεζες, κύριος. Κι ας ο πάγκαλος σε αποκαλεί κερατά ήκιεγώδεξερωτι καθώς φίλησες κατουρημένες ποδιές για να έχεις το προνόμιο του "βρέξει χιονίσει ο μισθός μισθός" -γραφικός πια, σαν τον καραγκιόζη, δε μάσησε με Ίμια και Οτσαλάν, σε κάτι τέτοια θα κωλώσει;
Μια παγωμάρα επικρατεί -είναι αλήθεια- κι ας bogάρουμε σα να μη τρέχει σχεδόν τίποτα ή προσπαθούμε να πούμε και να αναδείξουμε άλλα για να ξορκίσουμε τούτη την παγωμάρα με την τάχα μου αδιαφορία. Χμμμ... απλώς ανασυγκροτούμαστε (πουσαιρεπαπαφλέσσα... xexe...).
Για τους παλαιοντολόγους του μέλλοντος: "Τούτη η ανάρτηση δεν έχει στίγμα απαισιοδοξίας μέσα της. Απλώς, ως "Αναμνησιολόγιον" προσπαθεί να συγκρατήσει στίγματα των στιγμών του παρόντος. Το video που ακολουθεί, φαντάζομαι πως τότε, κατά την εξόρυξη τούτου του απολιθώματος, το YouTube θα το έχει -ενδιάμεσα- λογοκρίνει και κατεβάσει αλλά δε βαριέσαι... Μη τα θέλετε κι όλα έτοιμα στο πιάτο σας... Αρκεί που θα το ακούμε εμείς, τα παιδιά μας και οι φίλοι μας όσες φορές επιστρέψουμε για να διαβάσουμε τις αναμνήσεις μας. Για να μας υπενθυμίζει αυτό που επιδιώκουμε και πράττουμε όλα αυτά τα χρόνια: Να ακολουθούμε τον δρόμο της καρδιά μας. Και να συνεχίζουμε με το όποιο τίμημα.
Παρόλα αυτά, για να βοηθήσω τους ανασκαφείς και αναλυτές του μέλλοντος, πρόκειται για ένα Ποίημα το Οδυσσέα Ελύτη -καμία σχέση με τις φρυγανιές).
Τα φιλιά μου στην Αγλαΐα, στην Μαρία και τον Χρήστο που από την Κυριακή βρίσκονται στην Άρτα. (Θα τα πούμε αργότερα αυτά -αν και ξεκίνησα να γράψω για τούτα).

215. Άχνη, κακάο, σοκολάτα, οι πρώτες γεύσεις του έτους

2011-01-06T03:34:00.007+02:00

Και λίγο πριν οι βουτηχτάδες βγάλουν τα ρούχα τους για να πιάσουν τον εσταυρωμένο υπό το "Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε..." σε παγωμένα νερά ποταμών, λιμνών και θαλασσών κάτω από φτερουγίσματα περιστεριών μπροστά από βλέμματα πλήθους με κόκκινες μύτες, με μαζεμένους λαιμούς στους γιακάδες, με χέρια στις τσέπες -π' όλα αυτά σημαίνουν το επίσημο τέλος των Χριστουγέννων, το φευγιό των καλικάντζαρων, της μαγείας, της ψευδαίσθησης- εγώ θυμάμαι την Βασιλόπιτα που μας έφτιαξε η φίλη μας η Ανθή κι επαναφέρω στο μυαλό μου τη μαγεία των στιγμών εκείνων -όσο αυτό μπορεί να συμβεί από την απόσταση των πέντε και βάλε ημερών. Αφορμή για την αναπόληση και την αναφορά στάθηκαν οι φωτογραφίες -έστω και με το κινητό- που με προέτρεψε η ομορφιά της να τραβήξω.
Το φλουρί έτυχε στην Αγλαΐα κι εκείνη ψήλωσε ίσα με δέκα πόντους. Εμείς αρκεστήκαμε στην υπέροχη γεύση της πίτας αλλά και στα δώρα του Άγιου που και φέτος, για όλους είχε κάτι καλό να φέρει.
Καλή Χρονιά λοιπόν. Ας διαψεύσουμε όλα τα δυσοίωνα που περιφέρονται γύρω μας για αυτό το νέο έτος.

214. Η Μαρία, η Παναγία

2010-12-26T20:44:00.004+02:00

Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα ήρθε η Χαρά.
Η Μαρία είχε ξηγηθεί: "Η Χαρά... Κι όποιος άλλος θέλει" αφού μόνον δύο άτομα για το κάθε παιδάκι μπορούσαν να παρευρεθούν στην παράσταση. Ο κλήρος ως δεύτερο άτομο έπεσε σ' εμένα, ο Χρήστος δεν μετρούσε κι έτσι ήρθε κι αυτός παραμάσχαλα ενώ η Αγλαΐα έμεινε στο μαγαζί -αναπόσπαστο κομμάτι του, ειδικά αυτές τις Άγιες ημέρες.
Εν τω μεταξύ εγώ είχα τους ενδοιασμούς μου καθώς φοβόμουν πως δεν θα την έβγαζα καθαρή με τη Μαρία Παναγία (και τάρανδος να ήταν, το ίδιο για εμένα) απέναντί μου να απαγγείλει και να ξυπνάει το κράμα των συναισθημάτων που με κάνουν εύθραυστο σαν ένα κομμάτι κρυστάλλου.
Τελικά για μία ακόμη φορά όλα πήγαν όπως θα έπρεπε να παν παρόλο που η Παναγία καθυστέρησε ένα τέταρτο αφού εγώ και η Χαρά είχαμε αναλάβει την ενδυματολογική επιμέλειά της ("πώς μπαίνει αυτό το γαλάζιο στο κεφάλι;... Ωχ... με τι να το στηρίξω στα μαλλιά;... που είναι η στέκα Μαρία;...") αλλά ήταν και ο Χρήστος... που δεν έλεγε να βγει το πόδι του από το μπατζάκι τού παντελονιού και το χέρι από το μανίκι τού μπουφάν...
Τελικά για μία ακόμη φορά όλα πήγανε όπως θα έπρεπε να πάνε. Για μία ακόμη φορά το βρέφος εγεννήθει, οι μάγοι έφεραν τα δώρα τους, οι Άγγελοι τραγούδησαν ωσαννά... ωσαννά... και επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία, μεταξύ χειροκροτημάτων, επιφωνημάτων και γέλιων χαράς κι ευτυχίας.
Χρόνια Πολλά!

213. Αναζητώντας τη μαγεία των Χριστουγέννων

2010-12-19T21:30:00.004+02:00

Το πρωινό της Δευτέρας μου επιφύλασσε μία υπέροχη έκπληξη: Μέσα από τα παράθυρα του σπιτιού το καθημερινό θέαμα είχε εξαφανιστεί κάτω από ένα άσπρο πέπλο χιονιού. Τα μουντά και γκρίζα τοπία της πόλης που αντίκριζα καθημερινά είχαν καλυφθεί, οι γωνίες τους είχαν εξαφανιστεί, ακόμη και οι πιο αιχμηρές είχανε μετατραπεί σε καμπύλες. Οι νυφάδες συνέχιζαν τον χορό τους κι εγώ το εξέλαβα ως καλό οιωνό.
Το απόγευμα, λόγω Δευτέρας, το μαγαζί κλειστό. Η Αγλαΐα με τον Χρήστο στο σπίτι κι εμείς, εγώ με την Μαρία, φύγαμε για Θεσσαλονίκη για να κλέψουμε λίγο από την γιορτινή ατμόσφαιρα των ημερών. (Όχι. Στα Jumbo και βέβαια δεν πήγαμε).
Χιόνι στην μεγαλούπολη δεν είχε, όμως η παγωνιά έσπρωχνε τα κεφάλια μέσα. Αυτό δεν μας πτόησε. Η νεράιδα, η φάτνη, οι γιορτινές βιτρίνες, τα λαμπιόνια, τα στολισμένα δέντρα έφερναν κάτι από Χριστούγεννα γύρω. Όμως ήταν κι όσα μπορούν να διακρίνουν οι μεγάλοι όπως τα μουντά βλέμματα των ανθρώπων, τα σκυθρωπά πρόσωπα, την ανύπαρκτη κίνηση στους δρόμους και στα καταστήματα -εντάξει, ίσως να 'φταιγε ο καιρός, ίσως η παγωνιά και το ψιλόβροχο, ίσως το απόγευμα της Δευτέρας... αν και νομίζω πως τέτοιες ημέρες, και τα απογεύματα της Δευτέρας το παραμύθι μας έπιανε παραπάνω...
Η καλύτερη στιγμή για τη Μαρία σίγουρα ήταν η στιγμή της ζεστής σοκολάτας στο καφέ που καταλήξαμε για να ξεκουράσουμε τα πόδια μας, για να ξαποστάσουμε, για να ζεσταθούμε.
Το βράδυ επιστρέψαμε στην βάση μας, στην Αγλαΐα και στον Χρήστο, γεμάτοι από όμορφες εικόνες, από κοινές στιγμές, από ατελείωτες συζητήσεις, από χαμόγελα και γέλια. Η Μαρία δεν κοιμήθηκε στο λεωφορείο καθώς ήταν αυτή που το οδήγησε μέχρι τον προορισμό μας. Από τη θέση της.

212. Γύρω από τον μούστο

2010-12-13T02:43:00.012+02:00

Θυμάσαι το περσινό δώρο σου Άγιε μου Βασίλη; Πάει. Ξέχασέ το. Μπήκε στην λίστα των αναμνήσεων με δυο βαθιές αυλακιές στην οθόνη. Τέλος με αυτό το θέμα γιατί με πληγώνει.

Το Σάββατο έφυγα για το χωριό. Το χρωστούσα αυτό το ταξίδι στον εαυτό μου, η Αγλαΐα με βοήθησε να ξεκολλήσω, χαμήλωσα τις στροφές στο μισό και ξεκίνησα.
Φτάνοντας σταμάτησα....
στο Bar του Αλέξη. Κουβέντα στη κουβέντα πέρασε ένα δίωρο, άρχισαν τα τηλεφωνήματα, "ήρθες;", "ναι, εδώ είμαι".
Περπάτησα για το σπίτι, μεσολάβησε άλλη μία στάση: Η αφορμή του ταξιδιού. "Εεεπ καλώς τον!!!"
Δεν με περίμεναν. Κάθε χρόνο οι ίδιες ατάκες: "Το Σάββατο βράζουμε (βγάζουμε τσίπουρο). Κανόνισε να είσαι εδώ...". "Εεεχχμμ... Θα προσπαθήσω...".
Τώρα όμως ήμουν εκεί. "Βρε, βρε, βρε... Σαν τα χιόνια! Έλα κάθισε...". "Όχι, όχι. Μόλις ήρθα. Πάω από το σπίτι κι ερχόμαστε σε λίγο". (Το "ερχόμαστε" περιελάμβανε και τον μπαμπά).
Ο μπαμπάς στο σπίτι πίσω από το παράθυρο για να με δει στον ορίζοντα, η μαμά στης θείας Βαγγελιώς μα δεν άργησε να επιστρέψει, ο Τάσος χαμένος στα δικά του. Τα είπαμε για λίγο, σηκωθήκαμε με τον μπαμπά και ξεκινήσαμε.
Ήταν περίπου οκτώ το απόγευμα κι έξω το θερμόμετρο είχε αγγίξει τους μηδέν.
Το τραπέζι είχε στρωθεί. Είχανε βγει και τα πρώτα ψητά -ίσως να 'ταν και τα δεύτερα- τα κρασιά και βέβαια τα τσίπουρα. Ο Βασίλης της Σοφίας στο ψήσιμο μαζί με τον Τάσο που έφερνε στα τραπέζια ότι έβγαινε από τη σχάρα. Ο θείος ο Μήτσος στην απόσταξη, περισσότερο σιωπηλός, μέσα από την κούρασή του και τα ξενύχτια του, σαν κάποιον που βλέπει για πολλοστή φορά την επανάληψη ενός αγαπημένου έργου. Καθίσαμε δίπλα από τον Έρως και τη Μαρία. Γεμίσαμε τα ποτήρια μας και μπήκαμε στην κουβέντα. Όσο η νύχτα προχωρούσε τόσο και η παρέα μεγάλωνε. Τα ποτήρια αδειάζανε και γεμίζανε, τα πιάτα δεν έμεναν ποτέ άδεια, οι κουβέντες γινόντουσαν εντονότερες, καλύπτονταν από γέλια και από φωνές...
Λίγο πριν τις έξι τα χαράματα, έξω και απένανι, το ηλεκτρονικό θερμόμετρο του φαρμακείου έδειχνε μερικούς βαθμούς κάτω από το μηδέν. Αλλά αυτό πια δεν είχε και τόση σημασία.

211. Δόντι

2010-11-28T05:05:00.002+02:00

Τα δύο πρώτα δόντια του Χρήστου εμφανίστηκαν μαζί. Σήμερα. Χτυπήσανε στο κουτάλι -ξεκινήσαμε τα μπλέντερ και τις bioχλαπάτσες. "Ok" σκέφτηκα. "Έβγαλε δόντι". Μα δεν έριξα πυροτεχνήματα. Έβαλα το δάχτυλο για επιβεβαίωση και πραγματικά ήταν εκεί. Το απόγευμα διαπιστώσαμε πως είχε σκάσει και δεύτερο.

Οι γιαγιάδες είναι των πυροτεχνημάτων τελικά. Η δικιά μου φτιάχνει και πιτουλίτσες στο πρώτο δόντι του παιδιού και κερνάει τον κόσμο. Έτσι το 'χουν κι εγώ τι να πω;

Την προηγούμενη βδομάδα την φάγαμε στους γιατρούς. Πλακωθήκαμε στις μάσκες με τα αερολίν (ή κάπως έτσι) μα ευτυχώς τώρα είναι όλα μια χαρά.

Κατά τα άλλα, τρέχουμε λοιπόν και δε φτάνουμε.

Μα πού θα πάει;

210. Είμαστε μέρος μιας επανάστασης που δεν θα γίνει αύριο το πρωί

2010-10-30T02:22:00.013+03:00

(udate: 19 Δεκεμβρίου 2010)
Σε σχολιασμό της ανάρτησης που προηγήθηκε ο elessar έλεγε:
"Εγώ και μόνο εγώ οφείλω να αλλάξω τον κόσμο, αν δεν τον αλλάξω φταίω" (ή κάπως έτσι το είπε ο Καζαντζάκης).
Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει τα παιδιά μας να κάνουν την επανάσταση και όχι εμείς; Προφανής η απάντηση: γιατί έτσι είναι πιο εύκολα για εμάς ;-) Και πως να κάνουν την επανάσταση τους τα έρμα όταν εμείς σε πιο ευνοϊκές (για επανάσταση) συνθήκες και με περισσότερα εφόδια αποτύχαμε..."
28 Οκτωβρίου 2010 1:28 π.μ.

Τότε είχα γράψει την απάντηση που ακολουθεί την οποία αρχικά, εκτός από απάντηση στο σχόλιο, είχα ανεβάσει και ως ανάρτηση. Μερικές ημέρες αργότερα...
την αφαίρεσα καθώς έδειχνε υπερβολική, σ' ένα blog που κυρίως ασχολείται με κομμάτια της καθημερινότητας του κατόχου του... Όμως οι εξελίξεις γύρω μας κοντά μας αλλά και μακρύτερα είναι τόσο καταιγιστικές, η καταπίεση των εξουσιών έχει γίνει τόσο σφοδρή, ο αναβρασμός αρχίζει να ταρακουνάει τις μάζες, κάτι νέο εμφανίζεται... Κι εγώ επαναφέρω το αρχική μου απάντηση με το video το οποίο στάθηκε αφορμή για τούτο.

Απάντηση:
@elessar
Κάτι τέτοια διάβαζαν τα βράδια πριν κοιμηθούν οι παλαιότεροι (βλέπεις τότε δεν έπαιζε τηλεόραση και το έριχναν στην λογοτεχνία άντε και κάνα playboy οι ελεύθεροι) και το πρωί έβγαιναν να αλλάξουν τον κόσμο. Κι έκαναν τα πράγματα μιαχαρασκατά για να τα παραδώσουν στις επόμενες γενιές που συνέχιζαν την ανάγνωση παρόμοιων αποφθεγμάτων και τη κακιά συνήθεια να θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο την επομένη το πρωί κάνοντας τα πράγματα ακόμη χειρότερα απ' ότι τους τα είχαν παραδώσει οι άλλοι. Η προσπάθειά τους είναι σεβαστή αλλά όχι και το ότι προσπαθούσαν να αλλάξουν τον κόσμο ΧΩΡΙΣ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ΚΙ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ.
Προφανώς προσπέρασες την φράση της σχετικής παραγράφου που κρύβει όλη την ουσία της ανάρτησης: [Εγώ πιστεύω και λέω πως "τίποτε δεν πρέπει να έρθει νωρίτερα πριν από όλα όσα θα πρέπει πρωτίστως να προηγηθούν"]. Σ' αυτήν την φράση λοιπόν κρύβεται συμπυκνωμένη (κάτι σαν το ζαχαρούχο–εβαπορέ –γλυκό αλλά θανατηφόρο) η απάντηση στο σχόλιό σου. Γιατί, πόσες ακόμη χαμένες επαναστάσεις θα πρέπει να προηγηθούν για να καταλάβουμε πως δεν πρόκειται απλώς για υπόθεση των εξαθλιωμένων κι αγανακτισμένων μαζών; Πως δεν αρκεί και μόνο η οργή και αγανάκτηση του νιάτου για να αλλάξει ο κόσμος; Π.χ. τι έγινε με τις ιστορίες του Δεκέμβρη; Πόσο μπροστά πήγε η κατάσταση; Τι άλλαξαν τα μπάχαλα εκείνων των ημερών; Ποια τα αποτελέσματα από τις μαζώξεις των μαζών που βολτάρουν στους κεντρικούς δρόμους των πόλεων; Μου μοιάζουν όλα αυτά σαν βαλβίδες π' απλώς εκτονώνουν την ΟΡΓΗ και τις ΤΥΨΕΙΣ των συμμετεχόντων που ΔΕΝ κατάφεραν να ομορφύνουν τους εαυτούς τους, το σπίτι τους, την δουλειά τους, την γειτονιά τους κι έπειτα τον κόσμο γύρω τους. Και μέχρι εκεί. Καθώς μόλις φεύγουν από εκεί και πάλι ένα μάτσο-χάλια (βλέπε σύστημα) και σκατά γίνονται (καναπές, τηλεόραση, ματς, supermarket, ShoppingTherapy κ.α.τ). Κι από την άλλη, η εξουσία αραγμένη στον θρόνο της σκέφτεται: "άντε, προχωράτε να τελειώνουμε...".
Άκου λοιπόν τι λέω εγώ:
Χωρίς συγκεκριμένο όραμα μα περισσότερο δίχως Χαρισματικούς Ηγέτες, Τρελούς, παθιασμένους οραματιστές που θα κατευθύνουν τις μάζες στην Επανάσταση, κατά τη διάρκεια αλλά και μετά από αυτή, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να συμβεί κάτι περισσότερο απ όσα μέχρι τώρα έχουν γίνει. Και μιλάμε για την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ όχι για ίδρυση κόμματος, μη κυβερνητικής οργάνωσης, συλλόγου (κάτι σαν "προστασίας του καταναλωτή") κ.α.τ. Οι Τρελοί Επαναστάτες λοιπόν. Εκείνοι που θα σαγηνέψουν τα πλήθη και θα κατευθύνουν την εξαθλίωση και την οργή τους επάνω στις εξουσίες. Αυτοί που θα κυνηγήσουν το Όνειρο, την Ουτοπία, Αυτό που Δεν Έχει Ειπωθεί μέχρι σήμερα και που οι περισσότεροι ούτε καν το φανταζόμαστε.
Η δική μας συμβολή έφτασε μέχρι εδώ: απομυθοποιήσαμε όσα μας πλάσαρε η "κοινωνία της αφθονίας" (βλέπε καπιταλισμός) αφού πρώτα βουτήξαμε μέσα της, παθιαστήκαμε από τα πλούτη της, πεθάναμε μπουκωμένοι από καρκίνους κι από εμφράγματα, αποβλακωθήκαμε μπροστά στις οθόνες. Που διδαχθήκαμε στα σχολεία μας πως ο κόσμος στον οποίο θα βγαίναμε "είναι μία ζούγκλα", που αντιμετωπίσαμε τον κόσμο που βγήκαμε σαν ζούγκλα, σαν στίβο επιβίωσης, που αποδεχθήκαμε την ρεμούλα και συμμετείχαμε σε αυτή, που σταθήκαμε στους προθαλάμους των υπουργών για μια θέση στο δημόσιο, που ακολουθήσαμε και ξεπλύναμε τα πιστεύω μας στο "αφού όλοι το κάνουν…".
Αυτό είμαστε λοιπόν και τούτη είναι η δική μας συμβολή στην Επανάσταση: Ότι και οι προηγούμενοι για εμάς. Παραδείγματα προς αποφυγή. Ο ρόλος μας που όσο καλύτερα συνεχίζουμε να τον παίζουμε τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες έχουμε να δημιουργήσουμε τους αυριανούς Χαρισματικούς Ηγέτες της Πραγματικής Επανάστασης. Ο ρόλος που μας καλεί να κάνουμε τα παιδιά μας να μας σιχαθούν. (Δεν είναι τόσο σκληρό όσο ακούγεται. Για σκέψου… με πόση λαχτάρα τα απολαμβάνουμε όλα αυτά (τρεις γύρους πίτα απ’ όλα, δύο πίτσες συν-τη-δώρο, μπίρες για το ντέρμπυ, ποπ κορν για τη ταινία, δάνειο για διακοπές, χρήματα από τη πιστωτική για ταβέρνα, στη τούρτα να έχει όλο το παραμύθι της χιονάτης …). Είναι ο άχαρος-γοητευτικός ρόλος που ασυνείδητα παίζουμε για να προτρέψουμε τα παιδιά μας να γίνουν κάτι διαφορετικό, κάτι καλύτερο από αυτό, να κατευθύνουν τα πράγματα αλλού, να αναζητήσουν την ουσία εκεί που πραγματικά υπάρχει.
Ποιος είπε λοιπόν ότι βολευόμαστε και φορτώνουμε την επανάσταση στα παιδιά μας; Εμείς ίσως να παίζουμε τον πιο βρώμικο ρόλο σε αυτή.

"Τίποτε δεν πρέπει να έρθει νωρίτερα πριν από όλα όσα θα πρέπει πρωτίστως να προηγηθούν". Είναι το απόσταγμα των προσπαθειών είκοσι χρόνων για την ολοκλήρωση του "βιβλίου" με το οποίο καταπιανόμουν. Από τα είκοσι χρόνια των άπειρων εκείνων προσπαθειών μου προέκυψε και απέμεινε μόνο τούτη η φράση. Και πραγματικά, άξιζε τον κόπο. Γιατί με κάνει να μη νιώθω πως "φταίω" αλλά πως συμβάλλω ηθελημένα ή έστω και άθελα στην Επανάσταση που από άγνοια, εγωισμό, παρόρμηση, ενθουσιασμό κ(αι).α(λλα).τ(έτοια). θα ήθελα να ζήσω εγώ. Εδώ και τώρα.

1 Νοεμβρίου 2010 1:06 μ.μ.

209. Τίποτε δεν πρέπει να έρθει νωρίτερα πριν...

2010-10-26T01:43:00.005+03:00

Επισκέψεις και την Μαρία δεν τη χωράει ο τόπος. Με το που μαθαίνει τα νέα αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση: "πού είναι τώρα; τι κάνουν; που είναι τώρα; σε πόση ώρα; πού είναι τώρα;". Όταν επιτέλους έρχεται η πολυπόθητη στιγμή παθαίνει κάτι σαν αμόκ, τρέχει πάνω κάτω "ήρθαν, ήρθαν, ήρθαν", παρασέρνει ότι υπάρχει στο πέρασμά της, τρακάρει σε τοίχους, σε γωνίες, σε κολώνες, σε δέντρα (ok δέντρα δεν έχουμε στο διαμέρισμα), πονάει, δεν είναι ώρα για τέτοια, ψάχνει να βρει την καλύτερη κρυψώνα, "όχι, όχι εδώ, όχι εδώ...", τρέχει γι' αλλού, πίσω από κουρτίνες, κάτω από τραπέζια, "όχι εδώ, όχι εδώ...", ακούγεται το κουδούνι... "ααααααα...." χώνεται όπου βρει... γίνεται αόρατη, γίνεται η Έκπληξη, σαν τις εκπλήξεις που τόσο της αρέσουν όπως και σε κάθε παιδί, βιώνει σε όλο το μεγαλείο τη λαχτάρα, την ενέργεια, την ένταση... όσα εκνευρίζουν εμάς τους μεγάλους, όσα μας βάζουν να ανακαλύπτουμε θεωρίες και άλλοθι για να οριοθετήσουμε όλα αυτά που μας ενοχλούν, να περιορίσουμε τις συμπεριφορές στα μέτρα μας, να καλουπώσουμε την ενέργεια τους στα μέτρα του "ακίνδυνου"... ξεχνώντας την δική μας -Εκείνη- ενέργεια που τρέλαινε τους πάντες σε απόσταση ενός χιλιομέτρου, που έπαιζε τη ζωή μας κορώνα γράμματα κάθε στιγμή όσο ήμασταν ξύπνιοι. (Θυμάμαι πως ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια ήταν να ισορροπώ στα κάγκελα του μπαλκονιού της θειας Αλίκης κι από εκεί, από το ανοιχτό παράθυρο να πηδάω στο σαλόνι του σπιτιού κάνοντας όλους να αλλάζουν χίλια χρώματα -φράση από τις στερεότυπες-αγαπημένες της μαμάς).
Την παραπροηγούμενη Παρασκευή ήρθαν οι θείες της, η Χαρά και η Ντίνα (το "θείες" για να προσδιορίσει την τυπική θέση τους στον χώρο όμως αυτό που τους ταιριάζει απόλυτα είναι το "φίλες"). Το Σάββατο πήγαν Θεσσαλονίκη. Η πρώτη μεγάλη έξοδος της Μαρίας χωρίς εμάς. (Οι αποδράσεις με Θεοδόση, Κατερίνα και Λάζαρο θεωρούνται οικογενειακές). Όταν επέστρεψε έλαμπε ολόκληρη παρ' όλη την κούρασή της. Τα κορίτσια έπεσαν αποκαμωμένα ενώ εκείνη συνέχισε το χοροπηδητό της μέχρι αργά.
Την χαίρομαι τούτη την ενέργεια. Την βλέπω κι ελπίζω πως με το πέρασμα των καιρών θα την διοχετεύσει στην Επανάσταση (συγνώμη για την έκφραση -στις μέρες μας ακούγεται σαν βρισιά) στην Επανάσταση που η δικιά μας γενιά δεν κατάφερε -προφανώς γιατί δεν ήταν η ώρα της: Στην Επανάσταση που θα αλλάξει τα σκοτάδια τα οποία της παραδίδουμε. Σε Φως. Εμείς συνειδητοποιήσαμε πως πρέπει να προετοιμάσουμε και να προετοιμαστούμε. Οι δικοί μας χάθηκαν στο δρόμο, κάτω από τα εμβατήρια και την έπαρση. Εγώ πιστεύω και λέω πως τίποτε δεν πρέπει να έρθει νωρίτερα πριν από όλα όσα θα πρέπει πρωτίστως να προηγηθούν.

Υ.Γ. Δυστυχώς ο περιορισμένος μου χρόνος δεν μου επιτρέπει περισσότερα (για την ώρα). Η συγκεκριμένη ανάρτηση ξεκίνησε πριν από σχεδόν δύο εβδομάδες και ολοκληρώθηκε σήμερα. Και αυτό το "σήμερα" πήγαινε κάθε μέρα όλο και πιο εκεί. Όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα της Αποκάλυψης που μιλάει για τους ανθρώπους με τα χαραγμένα νούμερα στο κεφάλι, εκείνους που τρέχουν και δεν φτάνουν. Δεν θυμάμαι την κατάληξή τους. Προφανώς την έχω αφαιρέσει επιλεκτικά και πεισματικά από τον νου. Γιατί από την φύση μου είμαι αισιόδοξος και αγωνιστής.

208. Μετά το σούρουπο αόρατος. Πριν;

2010-10-11T02:27:00.002+03:00

Τις τελευταίες ημέρες στριφογυρίζει η έκφραση στο κεφάλι μου: "είμαστε εκείνοι που δεν συναντάτε τις νύχτες στα στέκια σας". Είμαστε εκείνοι για τους οποίους αναρωτιόμουν πού στο καλό τις νύχτες κρύβονται τότε που φευγαλέα η ματιά τούς έπιανε σε κάποιο καφέ της πόλης, με το αινιγματικό βλέμμα τους, το "πέρα από τις δικές μου αγωνίες". Φοβάμαι μήπως αυτό σημαίνει "μεγαλώσαμε" αλλά ισορροπώ λέγοντας ότι σημαίνει "εξελιχθήκαμε" -χωρίς να αποκλείεται παράλληλα και το πρώτο. Εφησυχάζω την αγωνία μου με τη φράση που είχα σκαρφιστεί τα χρόνια εκείνα: "άλλο σταθερός κι άλλο στάσιμος". Και με την επεξήγηση: "Το να παραμένεις στα ίδια και στα ίδια δεν καταφέρνεις άλλο από το να λιμνάζεις, να μετατρέπεσαι σε έλος με συντρόφους σου τα κουνούπια". Κάτι τέτοια λέω ώρες-ώρες τέτοιες ώρες, φοράω τη σκούφια μου και τραβάω για ύπνο... ενώ όλοι οι άλλοι, εδώ και ώρα κοιμούνται.

207. Κάποτε τα πράγματα είχανε αρχή, μέση και τέλος.

2010-10-09T20:29:00.006+03:00

Μας φάγανε τα κρύα. Και η υγρασία.
Πάντα έτσι είναι στην αρχή. Μας κακοφαίνεται.
Λέμε ότι μας έπιασαν απροετοίμαστους, ούτε τα κατάλληλα ρούχα δεν προλάβαμε να κατεβάσουμε παρόλο που σχεδόν κάθε χρόνο έτσι έχουν τα πράματα, μας τρώει πρώτα το αγιάζι για να μπούμε στην διαδικασία. Όμως φέτος κατέφθασαν νωρίτερα ή μάλλον ήρθανε στην ώρα τους ενώ ο Οκτώβρης μας είχε κακομάθει με τις μικρές του ηλιόλουστες παρατάσεις. Κι εμένα μου κακοφαίνεται γιατί δεν μπορώ να καθίσω με την άνεσή μου στο μπαλκονάκι για να γράψω αυτά που θέλω έτσι όπως τα θέλω. Μα και όταν βρίσκομαι εκεί και έτσι, ξεκινάω στις δωδεκάμισι και τελειώνω στις τέσσερις αφού στο ενδιάμεσο ξυπνάει ο μπόμπιρας μες στην τρελή χαρά και θέλει αγκαλίτσες και χαρές κι αρχίζει τα "αγού" και τα "αβού" του και μας σκάει τα φαφούτικα χαμόγελά του όλο νόημα (ελάτε να κάνουμε κωλοτούμπες... να κυλιστούμε στο πάτωμα, να ξαπλώσουμε ανάσκελα και να κάνουμε φούσκες με τα σάλια μας...). Και τι να του πεις αφού όλα τα δίκια με το μέρος του είναι.... μόνο που δεν τα βρίσκει σ' αυτόν τον κόσμο τον άχαρο που σε θέλει στο πόδι από τις επτά για να γκούρουκουρου γυρίσεις τη μανιβέλα του.
Κι έπειτα άντε να συνεχίσεις αυτό που είχες ξεκινήσει.
Για παράδειγμα, τούτη την ανάρτηση την παλεύω εδώ και δύο εικοσιτετράωρα. Ξεκίνησε την υγρή και παγωμένη νύχτα της Τετάρτης στο μπαλκόνι, πέρασε από το σαλόνι, από το μαγαζί, επέστρεψε στο σαλόνι κι (ελπίζω) ότι τελειώνει σήμερα τώρα κι εδώ, μεσημέρι Σαββάτου... (Χμμμ... μόλις ξύπνησε ο μπόμπιρας).

Απόγευμα πια. Καλησπέρα.

206. Φθινοπώριασε για τα καλά

2010-10-04T04:47:00.005+03:00

Ααα δε γινότανε. Ήθελα κάτι να γράψω σήμερα. Έκανα μια δυο σβούρες στο κρεβάτι και δε το πάλεψα παραπάνω. Με ξέρω γι' αυτό. Ετοίμασα ένα τσιγάρο, έριξα μισό δάχτυλο στο ποτήρι και να 'μαι στο μπαλκόνι -ξανά. Ευτυχώς αναπλήρωσα ύπνους εχθές -γι' αυτό πουλάω μαγκιές στην νύχτα σήμερα. Η αλήθεια είναι πως τον προηγούμενο καιρό αντέγραφα σε μία ανάρτηση κάτι που ξέθαψα από τα παλιά μα είναι τόσο μεγάλο (τύφλα να χουν τα κείμενα της Ντρουσίλα π' όταν τα βλέπω με πιάνει απελπισία γιατί θέλω να τα φτάσω μέχρι το τέλος αλλά είτε χτυπάει κάποιο τηλέφωνο είτε με φωνάζει κάποιο από τα παιδιά -το καθένα με τον τρόπο του- είτε κι εγώ δε ξέρω τι), έτσι που τελειωμό δεν έχει (η ανάρτηση που αντιγράφω και που διαρκώς πατώ το save για να τη συνεχίσω κάποια άλλη στιγμή). Στο "τελειωμό δεν έχει" έγινε μια μικρή διακοπή για να στρίψω το δεύτερο τσιγάρο μου (το πέμπτο της ημέρας) κι επανήλθα. Ο Οκτώβρης μάς βρήκε βουτηγμένους στην ταξινόμηση και την αναπροσαρμογή τα οποία περιλαμβάνονται στο "βλέποντας και κάνοντας" που προκύπτει από την αστάθεια των καιρών η οποία με τη σειρά της, όπως πληροφορηθήκαμε από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης, προέκυψε από το φαγοπότι που κάναμε εμείς με εκείνον και τους συναδέλφους του όλα τα προηγούμενα χρόνια. Χε. Σχέδια δεν περιλαμβάνονται στο "βλέποντας και κάνοντας". Εξάλλου τα σχέδια γίνονται τον Σεπτέμβρη. Άσε που όταν κάνει σχέδια ο άνθρωπος από επάνω γελάει ο Θεός. Τον φετινό Σεπτέμβρη εμείς προσπαθούσαμε να τακτοποιηθούμε έπειτα από το μεγάλο σκορποχώρι του καλοκαιριού και της αφίξεως του μπόμπιρα η οποία είχε προηγηθεί. Τώρα πια τα πράγματα βρίσκουν και πάλι τις θέσεις τους μα εκεί που τις βρίσκουν θα τις χάσουνε ξανά καθώς η Αγλαΐα μου το έφερε από εδώ, μου το έφερε από εκεί και μου το ξεφούρνισε: "τις επόμενες ημέρες θα πρέπει να βγάλουμε τα χειμωνιάτικα από τα ράφια κι απ τα κουτιά τους και να μαζέψουμε τα καλοκαιρινά".
Πω πω. Μα τόσο πολύπλοκη η ζωή των μεγάλων...

205.

2010-09-30T12:47:00.005+03:00

Τους άπιστους τους κάνουνε πιστούς
τους δύσπιστους τους προβληματίζουν
τους πιστούς τους συγκλονίζουν.
Εμένα τα θαύματα με κάνουν να δακρύζω.

(Μία ανάμνηση για το τελευταίο συγκλονιστικό τριήμερο του μήνα το οποίο έκλεισε μ' ένα θαύμα.
Έτσι, για να μη ξεχνιόμαστε).

204. Εγώ κι εσύ μαζί... (με τη Μαρία)

2010-09-19T03:44:00.009+03:00

Ο Τίτλος της προηγούμενης ανάρτησης μου θύμισε το πρώτο μας τραγούδι.
Να 'τανε δυόμιση χρονών η Μαρία όταν είδαμε μαζί την ταινία στο dvd. Πρώτη φορά την έβλεπα κι εγώ μαζί της κι ας είχε κυκλοφορήσει τουλάχιστο πριν από δέκα χρόνια. Εκείνη μικρούλα και δεν πολυκαταλάβαινε, της εξηγούσα με το τηλεκοντρόλ στο χέρι χρησιμοποιώντας κάθε λίγο και λιγάκι το pause για να μη χάνουμε κάτι από τη συνέχεια. Το τραγούδι το είχα συναντήσει παλαιότερα αλλά δεν ήξερα ότι σχετίζονταν με την ταινία. Ακούγοντάς το την εκτίμησα ακόμη πιο πολύ, σχεδόν στο επίπεδο που εκτιμώ τους δύο ερμηνευτές του. Όταν ξεκίνησε την πήρα αγκαλιά και της το τραγούδησα κι εγώ μαζί. (Περιττό να πω ότι εγώ ήμουν καλύτερος από εκείνους). Εκείνη μου έκανε ντροπές αλλά το απολάμβανε με την καρδιά της. Από τότε, όταν για κάποιον λόγο προκύπτει η σχετική φράση ή όποτε το ακούμε, το τραγουδάμε παρέα. Είναι το πρώτο μας τραγούδι (δεν λογαριάζω τα: "αχ κουνελάκι κουνελάκι", "ήταν ένας γάιδαρος" κι όλο το ρεπερτόριο των "ζουζουνιών").

203. Εγώ κι εσύ μαζί...

2010-09-18T04:13:00.006+03:00

Δύσκολο πράμα να μην έχεις κανέναν κοντά σου. Έχει βέβαια τα καλά του αλλά μέχρι ενός σημείου όταν μεγαλώνεις παιδιά. Αναφέρομαι στις γιαγιάδες, στους παππούδες, στους θειους, τις θειες, όλους αυτούς τους κοντινούς που θα τολμούσες να αγγαρέψεις κατά τη διάρκεια της ημέρας σου ή έστω της βδομάδας σου.
Εδώ που ήρθαμε να ζήσουμε δεν έχουμε κανέναν από τους παραπάνω σε απόσταση "έλαγιαμιαστιγμήπουσεθέλω". Έτσι λοιπόν προσαρμόζουμε τα πράγματα γύρω μας μ' αυτά τα δεδομένα. Για παράδειγμα, τα πρωινά ξυπνάμε πια στις επτά (εγώ κλέβω καμπόσα λεπτά ύπνου όταν με παίρνει). Η Αγλαΐα φεύγει λίγο μετά τις οκτώ με τη Μαρία για το σχολείο ενώ εγώ με τον φούσκα τον Χρήστο είμαι στα χαχαχού και χοχοχό έως ότου επιστέψει να τον πάρει να τον νταντέψει να τον θηλάσει κι έπειτα να ξαναφύγει για το μαγαζί (αναπόσπαστο κομμάτι του). Έτσι λοιπόν μέχρι το μεσημέρι συνεχίζω τα χαχαχού και χοχοχό προσμένοντας τους καιρούς που θ' αρχίσει να κάθεται και να αυτοαπασχολείται (εάν ποτέ συμβαίνει στη πραγματικότητα όπως συμβαίνει με εκείνα τα χαριτωμένα στις ταινίες και στα σίριαλ... γιατί με τη Μαρία δεν το ζήσαμε σχεδόν ποτέ μέχρι τώρα). Πέρα από τα χαχαχού και χοχοχό έχουμε και τα αποστειρωμένα μπιμπερό και τα "ω, ω, ω" για τον ύπνο του στην αγκαλιά και τις κωλοτούμπες για να μη φορτώσει το παιδί κι άμα κι εάν, ζήτω που καήκαμε. Όταν κάποια στιγμή κοιμάται φτιάχνω στα γρήγορα τον ελληνικό μου ενώ παράλληλα συμμαζεύω τα ασυμμάζευτα κι ετοιμάζω όσα θα πρέπει να είναι έτοιμα για μετά. Τις προηγούμενες ημέρες μαγείρεψα κιόλας, ρύζι (ή όπως λέει ο Φίλιππος, "έφτιαξα" ρύζι -γιατί για το ρύζι και για τα μακαρόνια χρησιμοποιούμε το "έφτιαξα" προφανώς λόγο της ευκολίας τους στο μαγείρεμα (σίγουρα κάποιος εργένης το σκέφτηκε αυτό). Μα εγώ δεν το κάνω έτσι "απλά" καθώς και καροτάκι ψιλοκομμένο βάζω, και κρεμμυδάκι ψιλοκομμένο βάζω, και σκορδάκι ψιλοκομμένο βάζω... γεγονός που μου επιτρέπει να χρησιμοποιώ τη λέξη "μαγείρεψα").
Τα απογεύματα πηγαίνω εγώ στο μαγαζί. Τις τελευταίες ημέρες έρχεται μαζί μου και η Μαρία. Εκεί και τότε ζούμε μεγάλες στιγμές. Μου δείχνει πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα ενώ όταν μπαίνει κάποιος φωνάζει: "Πελάτης! Πελάτης!" (κι άλλα τέτοια ωραία).
Το παρήγορο είναι ότι το βράδυ κοιμούνται νωρίς. Στο δωμάτιό τους. Πολλές φορές (σχεδόν κάθε βράδυ) τα χαζεύουμε και χαμογελάμε με νόημα μεταξύ μας. Βέβαια ο καθένας έχει κάτι δικό του στο μυαλό του. Μαμά: "Θαύμα. Ευλογία!" Μπαμπάς: "Ουφ, επιτέλους. Μόνοι". Μαμά: "Σα δε τρέπεσαι...." (Με την καλή έννοια πάντα).

Υ.Γ. Ποιος με ξεπλένει τώρα... ούτε ο Νιαγάρας. Μου τα χε που μου τα χε μαζεμένα για "τα δέκα πράγματα που αγαπώ..."

202. Η πρώτη ημέρα στο σχολείο (part two)*

2010-09-14T00:43:00.003+03:00

Πέρση τέτοιον καιρό πάνω-κάτω χρησιμοποιούσα τη λέξη "σχολείο" εννοώντας εκείνον τον χώρο με τις χαμογελαστές κυρίες στην είσοδο που οι γονείς πηγαίνουν τα παιδάκια τους και τραλαλά και τραλαλό και χαχαχού και χοχοχό έως το μεσημέρι ή έως το απόγευμα που επανέρχονται και πάλι για να τα πάρουν. Λάθος μου. Αυτό που μου περιέγραφε το μυαλό μου ήταν κάτι άλλο τελικά. Κι αναρωτιέμαι λοιπόν τώρα: Δεν μου 'κοψε έναν ολόκληρο χρόνο να σκεφτώ τα αυτονόητα; Νοείται μωρέ σχολείο χωρίς την πρώτη μέρα αγιασμό; Αμ το άλλο; που τα παραπάνω αρχίζουν διαφορετική ημερομηνία από εκείνη των σχετικών ρεπορτάζ στα μουμουε; ε ; (Ψάχνω και βρίσκω στα γρήγορα άλλοθι: Πέρση όσο να 'ναι είχαμε ένα σφίξιμο στη καρδιά που θ' αφήναμε το βλαστάρι μας μακρυά μας τόοοοσες ώρες -κλάμα η μικρή... κλάαααμα και οι μεγάλοι. Πού μυαλό για ξεδιαλύματα εννοιών! -Ουφ, κάτι έγινε τώρα).

Παρότι φέτος ανεβήκαμε σκαλοπάτι (με τα σχετικά ευτράπελα που δε θα μπορούσαν να λείψουν: η Μαρία να θέλει να μείνει στο νέο της σχολείο ακόμη και μετά τον αγιασμό, κλάματα και κακό... μέχρι που την πήρε σηκωτή η μαμά της -Θεέ μου σε ποιον έμοιασε αυτό το παιδί;) παρότι λοιπόν ανεβήκαμε σκαλοπάτι, τη σύγχυσή μου σχετικά με την "πρώτη ημέρα στο σχολείο" δεν την έχω ξεπεράσει. Ήταν πέρσι, είναι φέτος, θα είναι του χρόνου κατά την είσοδό της στο δημοτικό; Χμμ... (όπως έλεγε και ο Ντόναλτ). Το εξυπνακίστικο "κάθε χρόνο τέτοια ημέρα θα είναι η πρώτη ημέρα στο σχολείο" δεν μετράει στη προκειμένη. Περισσότερο μου πάει το "ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ στο σχολείο για ένα παιδί ΠΑΥΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ όταν τελικά συνειδητοποιεί πως έτσι έχουν και θα έχουν τα πράγματα για τον επόμενο καιρό της ζωής του". Κι αν θεωρήσουμε πως τελικά έτσι έχει, σημαίνει ότι για δεκαπέντε περίπου χρόνια η κάθε μου ημέρα στο σχολείο ήταν η πρώτη ημέρα στο σχολείο -κι αναζήτηση αφορμής για να μην υπάρξει δεύτερη. Όταν αργότερα ήθελα, δεν είχα τις βάσεις μα πάνω απ' όλα δεν ήμουν καλός στην αποστήθιση και τη παπαγαλία. Κρίμα για τη καινωνία.

*Η πρώτη ημέρα στο σχολείο (part one)

201. Τα δέκα πράγματα που αγαπώ τούτη την ώρα

2010-09-12T04:31:00.025+03:00

Έλεγα πως θα την αποφύγω αυτή τη θέση μα με τσακώσανε. Κι αφού προέρχεται από εκεί που προέρχεται μπαίνω στην διαδικασία (είχα σκεφτεί απαντήσεις του τύπου: δεν προλαβαίνω, δεν είναι του στυλ μου να ταξινομώ και να κατηγοροποιώ, ο προσωπικός μου αστρολόγος μου το απαγόρευσε...), ρίχνω λίγο παγωμένο νερό στο ποτό μου και μπαίνω στην διαδικασία.

10 πράγματα που αγαπώ (10 πράγματα που μου 'ρχονται αυτή την ώρα στο μυαλό και υπερισχύουν σε σχέση με χθες, προχθές, πέρσι και παλαιότερα. Δέκα πράγματα που αξίζει αυτή την ώρα να τα αναφέρω -χωρίς να σημαίνει πως αύριο η αναφορά μου θα ήταν η ίδια. Χωρίς να σημαίνει πως αύριο η αναφορά μου θα ήταν διαφορετική. Χωρίς να σημαίνει πως το φως αυτής της νύχτας του Σεπτέμβρη δεν με βάζει να γράφω άλλα αντ' άλλων. Χωρίς να έχει καμία σημασία η σειρά της αναφοράς τους. Παιδιά, σκυλιά, γατιά κλπ τα βγάζω απ' έξω. Άλλο κεφάλαιο αυτό).

1. Η νύχτα κι εγώ μέσα της χωρίς να με νοιάζει το πρωινό ξύπνημα.
2. Τα όσα και τα όλα που με συνοδεύουν στις νύχτες μου: Το ποτό μου, ο καπνός μου, τα χαρτάκια μου, τα φιλτράκια μου, τα σπίρτα μου, η διάθεσή μου...
3. Ο πρωινός ελληνικός καφές μου (Ουζούνογλου δοκιμάσατε ποτέ;) με την μαύρη ζάχαρη (καφέ την αποκαλούν στα supermarket) και ο απογευματινός μου φραπές με τους τρεις πάγους του και τη συγκεκριμένη αναλογία παγωμένου (ψυγείου)-χλιαρού (θερμοκρασία δωματίου) νερού.
4. Οι καλοκαιρινές διακοπές στην θάλασσα.
5. Το άρωμα του βασιλικού.
6. Η ποιότητα στον ήχο της μουσικής που ακούω (όταν πλέον ακούω).
7. Το πάθος στη ζωή και σε όλες τις μορφές της έκφρασης.
8. Η επικοινωνία με τους ανθρώπους.
9. Το γέλιο και η χαρά που προκαλεί.
10 Η Πληρότητα -που καθρεφτίζει την ευτυχία. Την δικιά μας αλλά και όλων.

Και για να βάλω ένα λιθαράκι ώστε να μη διαιωνίζονται τέτοιου είδους παιχνιδάκια στα blogs, δεν πρόκειται να το προτείνω σε κανέναν (με το συμπάθιο και με την καλή έννοια πάντα).

200. Ενέργειες

2010-09-11T03:01:00.005+03:00

Ξύπνησε στις 4κ30 τα ξημερώματα για τη βάρδια της στο εργοστάσιο ικανοποιημένη καθώς οι δύο πίτες της, μια λαχανόπιτα μια γαλατόπιτα, ήταν τακτοποιημένες στο ψυγείο, έτοιμες να ταξιδέψουνε μαζί της μαζί με τα υπόλοιπα πράγματά της. Έφτιασε έναν ελληνικό, τον ήπιε αμίλητη, ετοιμάστηκε κι έφυγε για τη δουλειά. Επιστροφή στις δύο, έβαλε τις πίτες στα σακβουαγιάζ, τα πήρε στα χέρια και δρόμο για τα ΚΤΕΛ. Πού όρεξη για μπουκιά. Πού ύπνος από την υπερένταση. Τέσσερις ώρες ταξίδι, περισσότερα από τριακόσια πενήντα χιλιόμετρα. Για φαγητό ένα τοστ στη διαδρομή. Στάση στον κόμβο, επιβίβαση στο ταξί που την περίμενε με ραντεβού και στις επτάμισι, απόγεμα πια, στον τελικό προορισμό με τα εγγονάκια της στην αγκαλιά, το ξεπλήρωμα. Το βράδυ στο μπαλκόνι τα μάτια έκλειναν κι ας μη το 'θελε. Απολαμβάναμε τις πίτες της μιλώντας για όσα προλαβαίναμε να πούμε. Σε μιάμιση μέρα επανάληψη της διαδρομής προς τα πίσω. Δευτέρα πρωί ξύπνημα στις 4κ30 για την βάρδια στο εργοστάσιο. Γεμάτη.

Η Μαρία δεν κοιμάται τα περισσότερα μεσημέρια. Μα και πάλι η ενέργειά της είναι αστείρευτη. Εκεί που σταματούν οι άλλοι εκείνη συνεχίζει και συνεχίζει και συνεχίζει... Έτσι κι εγώ στην ηλικία της, ίσως και χειρότερα καθώς τα αγόρια κουβαλούν και μία έμφυτη ατσαλοσύνη παράλληλα με την ενέργειά τους. Όταν με ψαχούλευε η μαμά νόμιζα πως έψαχνε για ψύλλους μα συνειδητοποιώ ότι μάλλον τον διακόπτη έψαχνε με την ένδειξη "off". Που ποτέ όμως δεν το βρήκε.

199. Αυθεντικό Πάθος

2010-09-10T01:04:00.014+03:00

Πριν από λίγη ώρα επιστρέψαμε με τη Μαρία από συναυλία με τον Βασίλη Λέκκα. Δυστυχώς αναγκαστήκαμε να φύγουμε σχεδόν στην αρχή της συναυλίας καθώς ξεκίνησε αρκετά αργά, αρκετά μετά τις έντεκα αφού στον ίδιο χώρο προηγήθηκε θεατρική παράσταση που προφανώς ξεκίνησε με μεγάλη καθυστέρηση (χαρά σε εκείνους που έσπευσαν από τις 8κ30 όπως έλεγε το πρόγραμμα για την έναρξη της θεατρικής παράστασης). Κρίμα πάντως γιατί ο Λέκκας είναι ο Λέκκας και το πάθος που βγάζει στα live του είναι ιδιαίτερο (όσοι τον έχουν παρακολουθήσει live ξέρουν. Οι υπόλοιποι απλώς ή δεν ξέρουν ή έχουν λανθασμένη ή ελλειπή εικόνα). Καθισμένος στο μπαλκόνι μου τώρα (12κ47) γράφω τούτες τις αράδες κι ακούω στο βάθος τη συνέχεια της συναυλίας του, το πάθος του φτάνει έως εδώ μαζί με το πάθος του ακροατηρίου που χειροκροτεί, που σφυρίζει, που φωνάζει "ζήτω" και "μπράβο" (από το πάθος των "ζήτω" και "μπράβο" το οποίο διανύει όλη αυτή την απόσταση, τους φαντάζομαι όρθιους στις εξέδρες)... και σχεδόν ζηλεύω. Καθώς πολύ δύσκολα στους καιρούς μας συναντάς πια Αυθεντικό Πάθος -σε όλες τις μορφές της έκφρασης.

Δεν ξέρω εάν ήταν μέρος της παράστασης αλλά ο καημένος, στο δεύτερο ή στο τρίτο τραγούδι, επάνω στο ζέσταμα και στην αρχή του παθιάσματός του, κατάπιε ένα κουνούπι και παραλίγο να μας μείνει. Έγινε μία μικρή διακοπή μέχρι να συνέλθει και τα πράματα εξελίχθηκαν -απ' ότι ακούω και τώρα- όπως θα έπρεπε να εξελιχθούν. Η δε Μαρία, έμεινε έκθαμβη καθώς ήταν η πρώτη της εμπειρία σε κάτι τέτοιο. Ενώ εγώ αναπολούσα τους καιρούς που συνομιλούσα με τον Λέκκα αλλά και με άλλους καλλιτέχνες μέσω των ραδιοφωνικών μου συνεντεύξεων -και όχι μόνο.

198. Ευτυχώς δεν χάθηκε το χιούμορ -ακόμη. Αλλά βγάζουμε κ καλά τσίπουρα στη περιοχή

2010-09-07T00:16:00.005+03:00

Στα μέρη μου ξέρετε ποιο είναι το καινούριο αστείο; "Τι έγινε ρε; Γιατί είσαι έτσι; Σε τσίμπησε κουνούπι από τον Νείλο; (καρ καρ καααρρρ)* ".
Κάθομαι στο μπαλκόνι κι ακούω τους παππούδες από κάτω στη ταβέρνα να πειράζουν όποιον γνωστό τους περνάει από τον πεζόδρομο. Αργότερα, φαντάζομαι (κι ελπίζω) ότι θα ανάψουν τα αίματα όταν ξεφύγει η κουβέντα στα πολιτικά (έρχονται οι δημοτικές, το μουντιάλ δεν έπιασε μία και υπάρχουν συσσωρευμένα κατάλοιπα κι απωθημένα για φιλικούς σαματάδες).

* καρ καρ καααρρρ: τρανταχτό γέλιο (που πολλές φορές συνοδεύεται με τσιγαρόβηχα).

197. Σε περισσότερο από τριάντα δευτερόλεπτα

2010-09-05T04:24:00.006+03:00

Λίγο πριν τις βραδυνές μας καληνύχτες (καθώς και τα μεσημέρια πολλές φορές καληνυχτιζόμαστε) προσπαθήσαμε να θυμηθούμε το πώς είχε περάσει η προηγούμενη Κυριακή μας. Όμως η κουβέντα στα τριάντα άλλαξε χωρίς να ολοκληρωθεί η προσπάθεια. Με την Μαρία στο πλάνο η κουβέντα φεύγει ανά τριάντα περίπου δευτερόλεπτα. Πάει αλλού, στα δικά της τα ζητήματα: "γιατί ρε μπαμπά ο Λάζαρος κοιμήθηκε στο αμάξι;" Ο ~~μπέμπης~~ Χρήστος κοιμότανε κι εκείνος χωρίς καμιά σκοτούρα στο μυαλό του. Γι' αυτό άλλωστε προέκυψε και η προσπάθεια της αναπόλησής μας. Διαφορετικά θα ήμασταν αποκλειστικά στα "κουπεπέ". Πολύ αργότερα και σε ανύποπτο χρόνο θυμήθηκα -σχετικά με την προηγούμενη Κυριακή- ότι είχαμε βγει για καφέ απέναντι από την παιδική χαρά -γεγονός που είχε βολέψει μια χαρά και την Μαρία. Και μια κι έπιασα την αναπόληση, εντός της βδομάδας πραγματοποιήθηκαν και τα εγκαίνια στο μαγαζί των Γιαννιτσών. Κάποιος σουρεαλιστής θα χαρακτήριζε την κατάσταση "το τρέξιμο της αρκούδας" αλλά εγώ δεν μπορώ να συνδέσω την αρκούδα με τα εγκαίνια. Όλα πήγαν όπως έπρεπε, μας έμεινε και μία εξάδα από τα βιολογικά κρασιά τα οποία είχαν εμφιαλωθεί για την περίσταση... μόνο που η Αγλαΐα λόγο του θηλασμού θα μπορέσει να πιει έπειτα από σχεδόν ένα χρόνο κι έτσι αυτά (αν όχι όλα κάποια από αυτά -καθώς για ορισμένους αξιόλογους φίλους αξίζει να ανοιχτούν για πάρτη τους) θα παραμείνουν στην σκιά και σε μέρος δροσερό για να ωριμάσουν καλύτερα.
Τα μάτια έκλειναν από τον φόρτο της ημέρας όμως εγώ, λάτρης της νύχτας, δεν θα άφηνα τούτο το Σαββατόβραδο να μου το αλλοιώσει ο ύπνος από τόσο νωρίς. Εξάλλου ο Θεοδόσης μου έφερε από Θεσσαλονίκη τα αγαπημένα μου χαρτάκια για τον καπνό κι έτσι δεν κινδυνεύω άμεσα πια από βραχεία λαρυγγίτιδα (κάτι σαν την υγρά πλευρίτιδα είναι) καπνίζοντας ένα τσιγάρο παραπάνω εδώ στο μπαλκόνι όπου κάθομαι και βγάζω τα μάτια μου στο σκοτάδι ταξιδεύοντας από blog σε blog και προσπαθώντας παράλληλα να ολοκληρώσω τούτη την ανάρτησή.

196. Πως την είδα Εγώ...

2010-08-30T14:01:00.007+03:00

Αααα τι ωραία χρώματα στους τοίχους! Χρειάζεται βέβαια αρκετό μερεμέτι για να έρθει ο χώρος στα ίσα του αλλά κι έτσι, έχει στυλ...

Το ραδιόφωνο ποιος ξέχασε να το κλείσει;

Όμως γιατί μαζεύτηκε τόσος κόσμος; Αααα, κάποιος γιορτάζει μάλλον. Όλοι με τα καλά τους... Μέχρι κι ο μπαμπάς μου φόρεσε το γαμπριάτικο του. Ευτυχώς που έμεινε μερικές βδομάδες μόνος του και του έπεσε η κοιλιά και τώρα του κάνει.

Αυτή η κυρία δίπλα μου τι ωραία ρούχα που φοράει! Βρε... Η κυρία Κατερίνα είναι, η φίλη της μαμάς! Που είναι ο κύριος Θεοδόσης;... Α ναι... πίσω μιλάνε και χαζογελάνε με τον μπαμπά...

Ωχ... πίιισω μουσάαατε.... πίσω σου λέω... Το απόγευμα παίρνω το μπάνιο μου όχι μεσημεριάτικα. Τέτοια ώρα θηλάζω και πάω για νάνι... Πίσω σου λέω... Κι ας κλείσει τέλος πάντων και κάποιος το ραδιόφωνο ή ας αλλάξει κανάλι!

Α ρε πατέρα... Πού είσαι για να με σώσεις...

Αααα να και ο κύριος της κυρίας. Ο κύριος Θεοδόσης. Γεια σας τι κάνετε; Μισό λεπτό να ρίξω κι ένα ουρλιαχτό γιατί έτρεξε λάδι μέσα στα μάτια μου... Αλήθεια γιατί αυτό το λάδωμα; Γιατί με πασαλείψανε με τόσο λάδι;...

ΘΕΕ ΜΟΥ!!!! ΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΜΕ ΒΑΛΟΥΝ ΣΤΟΝ ΦΟΥΡΝΟ!!! ΝΑ ΜΕ ΦΑΝΕ!!!

Αααααααα.... Ουαααααααα!

Πίσω κανίβαλοι!!!

195. Κάτι τρέχει...

2010-08-29T23:39:00.003+03:00

Κάθομαι στο μπαλκόνι και γράφω. Το φεγγάρι απέναντί μου. Ανέτειλε πριν από λίγο, φθαρμένο στην μία του άκρη μα ακόμη κι έτσι επιβλητικό, μαγευτικό. Από εχθές προσπαθώ να γράψω για τα βαφτίσια της προηγούμενης Κυριακής αλλά ενδιάμεσα προκύπτουν άλλα, σκέψεις και γεγονότα που με αποσπούν. (Χτυπάει το τηλέφωνο...).

194. Αναμνησηολόγιον

2010-08-28T23:57:00.003+03:00

Ο καιρός δεν λογαριάζει τίποτε, δεν δίνει πίστωση, πηγαίνει φορτωμένος από τα "πρέπει να" που όσο περισσότερα τόσο μεγαλύτερη και η ορμή του -σα γαϊδούρι φορτωμένο που το 'χει πάρει ο κατήφορος. Πολτοποιημένες οι αναμνήσεις σε φακέλους με κατάληξη jpg.
Καταγράφω σε πείσμα αυτής της πολτοποίησης κι εμπλουτίζω με χίλιες λέξεις, συνέχεια της καταγραφής μου.

193. Νέα διακόσμηση

2010-08-28T12:51:00.004+03:00

Αφαίρεση, απλότητα, λευκό. Σκιές, μαύρο. Αποχρώσεις του μαύρου (τις όσες και τις όποιες).
Και βλέπουμε...

192. Στα γρήγορα

2010-08-26T20:37:00.003+03:00

Επιστρέψαμε λοιπόν με έναν "Χρήστο" πια κι όχι με έναν "μπέμπη" -παρόλο που η συνήθεια δεν κόβεται μαχαίρι και το "μπέμπης" για την ώρα υπερισχύει.
Επιστρέψαμε όλοι. Έπειτα από δύο μήνες ακριβώς η ομάδα είναι πλήρης στην θέση της. Μόνο που όσα αφήσαμε πίσω μας ως ομάδα τα βρήκαμε βουνό μπροστά μας και τρέχουμε και δεν φτάνουμε. Μα δεν πειράζει. Οι αρχικές επιλογές -είπαμε- είναι δικές μας.
Δευτέρα το απόγευμα έφτασα πρώτος, με το ΚΤΕΛ. Κατέβηκα στον κόμβο, ήρθε ο Μπάμπης με το ταξί, με πήρε και με έφερε σπίτι. Αργότερα έφτασαν και οι υπόλοιποι με τον Λάζαρο* και την Ντίνα** .
Τρίτη το βράδυ ήρθαν οι κουμπάροι από το σπίτι για το μπάνιο του μπέμπη. Πυροτεχνήματα δεν είχαμε αλλά κάτι κοτομπιφτέκια, κάτι τσίπουρα κάτι σαλάτες πήγαιναν κι ερχόντουσαν.
Τετάρτη Απόγευμα με ταξί στα Γιαννιτσά. Για δουλειά. Οικογενειακώς. Το βράδυ όλοι μας τέζα στο σπίτι. Το σενάριο έλεγε: η Αγλαΐα κατεβαίνει στο μαγαζί για αλλαγή βιτρίνας (όταν θα κοιμόντουσαν τα παιδιά) όμως ούτε το σώμα αλλά ούτε και το πνεύμα μπορούσε να ανταποκριθεί... Κι έτσι καθίσαμε στο μπαλκόνι κάτω από αυτό το ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου...

Αυτή την ώρα Αγλαΐα, Μαρία και μπέμπης πραγματοποιούν την πρώτη τους επίσημη έξοδο στην πόλη (υπήρξε κάτι αντίστοιχο και παλαιότερα όμως στα στενά και στα σοκάκια ). Ήρθαν έως το μαγαζί. Κι εγώ αποτύπωσα στα γρήγορα τη στιγμή.

*Λάζαρος: Ο αγαπητηκός της βοσκοπούλας
**Ντίνα: Στην προκειμένη η βοσκοπούλα.

191. Βαφτίσια

2010-08-21T20:17:00.001+03:00

Ήρθαμαν για τα βαφτίσα. Τα περισσότερα τα "τι" και τα "πως" από βδομάδα. Όμως πολύ ζέστη βρε παιδάκι μου...

190. "Γραφικές αμπελοφιλοσοφίες".

2010-08-14T20:59:00.006+03:00

Έπειτα από... σχεδόν ποτέ ο Δεκαπενταύγουστος θα με βρει εντός των τειχών. Προσπάθησα να σκεφτώ την τελευταία χρονολογία που είχε ξανασυμβεί αλλά δε τη βρήκα. Τα παραπάνω ως παρατήρηση και διαπίστωση, χωρίς την ελάχιστη δόση γκρίνιας και μιζέριας. Εξάλλου όλα είναι ζήτημα επιλογών. Κι όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερο επαληθεύεται το ρητό: "από τις επιλογές μας κρινόμαστε" χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε το ελαφρυντικό της αφέλειας και το δικαίωμα του λάθους. Από την άλλη, τα ελαφρυντικά αφέλειας και λάθους δεν δικαιολογούν τη κλάψα και τη μιζέρια κατά την απόδοση δικαιοσύνης, κατά τη διάρκεια δηλαδή των συνεπειών που προκύπτουν. Όμως επειδή είμαστε άνθρωποι κι όχι άγγελοι, κατά την ώρα των συνεπειών μπορούμε να κρατιόμαστε από σκέψεις του στυλ: "προσφέρουν πολύτιμη γνώση και δύναμη π' ούτε στα πιο ακριβοπληρωμένα κολέγια δεν πρόκειται να διδαχθεί κάποιος". Και θα είναι κερδισμένος εκείνος που δε θα τα προσπεράσει όλα αυτά ως γραφικές αμπελοφιλοσοφίες.

ok. Η photo από Σαμοθράκη όταν ακόμη οι φωτογραφικές μηχανές λειτουργούσαν με φιλμ. Όταν πραγματικά μπορούσες να χαθείς από όλους και από όλα. Απίστευτο συναίσθημα.

189. Για τι άραγε θα θυμόμαστε αυτόν τον Δεκαπενταύγουστο;

2010-08-13T13:18:00.008+03:00

Για τους τραπεζίτες ο Δεκαπενταύγουστος ήδη έχει φτάσει αφού πέφτει μέσα στο σαββατοκύριακο. Τους ευχηθήκαμε καταθέτοντας τα ποσά των επιταγών από σήμερα Παρασκευή (και δεκατρείς) κι όχι Δευτέρα που θα είναι δεκαέξι καθώς έχουν καθιερώσει τα Σαββατοκύριακα να μετράνε υπέρ τους: αναλήψεις επιταγών και οποιονδήποτε άλλων ποσών γίνονται από Παρασκευή με ημερομηνία Δευτέρας -καλή ώρα. Καμιά φορά το σκέφτομαι σοβαρά να αλλάξω "δραστηριότητα επιχείρησης", να το γυρίσω σε τράπεζα... αλλά αυτομάτως, λες κι έχει εγκατασταθεί κάποιο ρελέ στο μυαλό, περνούν από μπροστά μου κείνα τα κατεβατά του Κροπότκιν, του Μπακούνιν, του Νίτσε, του Βίλχεμ Ράιχ κι όλων των καλών παιδιών που εάν ζούσαν σε κοινή εποχή και τόπο θα έπιναν τον καφέ τους στο ίδιο μαγαζί -κι εγώ σ' ένα τραπέζι παρακεί να στήνω αυτί πίσω από την οθόνη του laptop, αποζητώντας λίγο περισσότερο φως στα σκοτάδια μου ή αν θέλετε λίγο λαδάκι στη μηχανή ώστε να κινηθεί καλύτερα. Κι άντε έπειτα με τέτοια ακούσματα, αναγνώσματα και κατάλοιπα να το γυρίσεις σε "Πωλείται χρήμα σε τιμή ευκαιρίας (επιτόκιο μόνο 18%) Προλάβετε! Αποπληρωμή σε μηνιαίες δόσεις!" Από την άλλη σκέφτομαι και την θλίψη παλιών φίλων και γνωστών που θα αναγκαζόντουσαν να κάψουν το μαγαζί ενός παλιόφιλου και γνωστού... και δεν θέλω να τους βάλω σε τέτοιες στενοχώριες. Πάντως, κακά τα ψέματα, μεγάλη μπίζνα η τράπεζα για κάποιον που δεν έχει τούτο τον καταραμένο τον ρελέ στο κεφάλι του αλλά τον άλλον. Κι όσο περνάει ο καιρός αποδεικνύεται όλο και καλύτερη αυτή η μπίζνα. Τύφλα να χουν τα επιδόματα των αγροτών για το χαλάζι και την μαρμάγκα ή τα μπόνους των δημοσίων υπαλλήλων της ΕΡΤ. Ψιλολόγια.

188. Το "εάν" μα κυρίως το "πώς" της προηγούμενης βδομάδας.

2010-08-11T14:54:00.015+03:00

Πρόλογος.
Από τις αρχές της προηγούμενης βδομάδας υπήρξαν διεργασίες για το "εάν" αλλά και για το "πώς" της επιστροφής της Αγλαΐας και των παιδιών. (Αυτόν τον πληθυντικό πρέπει σιγά σιγά να τον συνηθίζω).
Το "εάν" σχετίζονταν με το "πού" και είχε την τρελή επιθυμία να ρωτήσει: "εάν τελικά δεν επιστρέφαμε σπίτι μας;".
Το "πού" είχε να κάνει με τον "τόπο". Ως "τόπος" προσδιορίζονταν δύο προορισμοί: α) η "βάση μας" το σπίτι μας δηλαδή (ο αρχικός προορισμός, αρχική σκέψη) ή β) η Άρτα, (εναλλακτικός προορισμός, νέα αναπάντεχη εκδοχή), στην άλλη τη γιαγιά και πάλι -φαγητό, διαμονή, βοήθεια, φροντίδα, έγνοια, πέντε αστέρων.
Το "ναι" στο "εάν" (και κατά προέκταση και στο "πού") ήτανε ομόφωνο. Υπέρ του "β" προορισμού. Σχεδόν από τη πρώτη στιγμή που προέκυψε το "εάν". 'Εμενε όμως το "πώς" το οποίο έμπλεξε αρκετά την κατάσταση. Το τραβούσαμε από δω, το τραβούσαμε από εκεί... μία ολόκληρη βδομάδα... λύση πουθενά. Μέχρι και με έναν κύριο-ταξιτζή μιλήσαμε για να μας κοστολογήσει την "λύση" τού "πώς"... (ο δικός μας, ο Μπάμπης, έλειπε σε διακοπές που τον πήρε η Αγλαΐα για να τον κλείσει όσο-όσο απηυδισμένη απ' όλα τα "εάν" τα "πώς" τα "χμμμ" τα "εμμμ" κοκ) μα τα διακόσια πενήντα για μία φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής, παραήταν (διακόσια πενήντα για χάρη του μεσάζοντα που μας έδωσε το νούμερό του... "αλλιώς τριακόσια"), όχι και τριακόσια κυρταξιτζά που δεν είσαι ούτε καν ο Μπάμης ο γνωστός μας! Βάζαμε και κάτι παραπάνω και παίρναμε δικό μας αμάξι (έχει χάρη που ήτανε Κυριακή) -που τελικά θα το πάρουμε, τώρα στα γεράματα μάθε γέρο γράμματα γιατί με δυο παιδιά κι άλλες τόσες και τόσες επαγγελματικές υποχρεώσεις... κλάφτα Χαράλαμπε!

Εξιστόρηση.
Τετάρτη απόγευμα είχα επιστρέψει από το χωριό στην βάση μας. Έφτασε το Σάββατο που θα πήγαινα και πάλι στο χωριό. Αυτή τη φορά για να μαζέψουμε τα μπογαλάκια της οικογένειας για την επιστροφή. Όμως λύση στο "πώς" της "β" επιλογής δεν είχε βρεθεί. Κι έτσι, αναγκαστικά απέμενε η "α" για την οποία είχε προθυμοποιηθεί ο Τατά.
Εν τω μεταξύ από καιρό είχε κανονιστεί μάζωξη μερικών ημερών στο χωριό με τον Φίλιππο και τα γυναικόπαιδα του.

Όταν το απομεσήμερο του Σαββάτου έφτασα στο χωριό οι περισσότεροι κοιμόντουσαν. Εκείνοι που λαγοκοιμόντουσαν έδειξαν έκπληκτοι από την άφιξή μου αφού μ' αυτά κι αυτά είχε υπονοηθεί ότι τελικά δεν θα πήγαινα, ότι ο Τατά θα έφερνε την οικογένεια στην επιλογή "α" έπειτα από μία προγραμματισμένη στάση στα Γιαννιτσά για ορισμένες εργασίες που έπρεπε να γίνουν.
Όμως εγώ ούτε που είχα αντιληφθεί κάτι τέτοιο. Ωραίο είναι να κάνεις εκπλήξεις: Η Μαρία έτρεξε έκπληκτη όταν σηκώθηκε με πρησμένα τα μάτια από τον μεσημεριανό ύπνο και βούτηξε στην αγκαλιά μου. Σιγά σιγά ένας ένας αρχίσανε να εμφανίζονται και να χαμογελούν βλέποντάς με αραχτό στο καθιστικό.
Φτιάξαμε τους καφέδες μας και κατεβήκαμε στην πίσω αυλή. Σε λίγο ήρθε και η Αγλαΐα με τον μπέμπη. Ο μπέμπης βολεύτηκε σε μία κούνια που είχανε φέρει τα παιδιά μαζί τους για την μικρή Λαμπρινή, βολεύτηκε κι αγνάντευε τον κόσμο μας από κει. Κι εγώ δεν το πίστευα που τον έβλεπα εκεί και έτσι, παιδί τριών μηνών... Άντε στην επόμενη συνάντηση να παίξουμε και μπάλα!

Επιγραμματικά.
* Μετά τους καφέδες, το σούρουπο, κατεβήκαμε στην παιδική χαρά. Αργότερα προχωρήσαμε έως τη λίμνη. Μαρία, Φίλιππος, Ελίνα, μικρή Λαμπρινή, Εγώ.
* Μετά το βραδινό γεύμα καθίσαμε μέχρι αργά κάτω από την κληματαριά. Η Αγλαΐα πηγαινοέρχονταν. Όταν έπεσαν σε ύπνο βαθύ τα παιδιά κάθισε κι εκείνη.
* Κοντά στις τρεις φύγανε όλοι για ύπνο εκτός από εμένα και την Αγλαΐα. Εμείς μείναμε έως τα χαράματα μιλώντας για όσα δεν προλάβαμε τον προηγούμενο καιρό. Ευτυχώς. Άξιζε.
* Με ενημέρωσε ότι συνεννοήθηκε με τον Θεοδόση και την Κατερίνα οι οποίοι δέχτηκαν μετά χαράς να δώσουν λύση στο πρόβλημα του "πώς" της επιλογής "β" (τη πεντάστερη), το οποίο μάλιστα το χαρακτήρισαν ως "ταξίδι", "βόλτα", "εκδρομή", χρησιμοποιώντας εκφράσεις και λέξεις του τύπου: "μετά χαράς", "ευχαρίστησή μας", "ούτε που να το σκέφτεσαι"... (Υποκλίνομαι για άλλη μία φορά στο μεγαλείο τους κι εμπνέομαι για το "καλύτερος άνθρωπος" που επιδιώκω).
* Την επόμενη ημέρα είχαμε πρωινό εγερτήριο. Πακετάρισμα των πραγμάτων μας. Φόρτωμα στο αμάξι του Τατά.
12κ30 αναχώρηση.

* Ενδιάμεση στάση στα Γιαννιτσά για προγραμματισμένες εργασίες.
* Συνέχεια του ταξιδιού.
* Τρεις το μεσημέρι είμαστε στο μαγαζί. Ξεφορτώνουμε βαλίτσες και πράγματα από το αμάξι του Τατά και σε λίγα λεπτά τα φορτώνουμε στο αμάξι του Θεοδόση.
* Αποχαιρετιζόμαστε. Τα γυναικόπαιδα αναχωρούν για την Άρτα.

Επίλογος.
Επιλογή "β". Πεντάστερη!

187. Προς "Σέχτα Επαναστατών"

2010-08-06T18:47:00.024+03:00

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να το αναρτήσω τελικά. Εδώ και μέρες το κουβαλάω μαζί μου στο στικάκι, το κοιτάζω το ξανακοιτάζω…

Μα τέλος πάντων ποια είναι η δική μας η στάση σε όσα συμβαίνουν γύρω μας; Να κρυβόμαστε, να κουρνιάζουμε στη σιγουριά του καναπέ; Να είμαστε παθητικοί αναγνώστες των γεγονότων; Όχι. Έχω αντίλογο και θέλω να τον εκφράσω. Έστω κι έτσι, μέσα από εδώ… κι ας μείνει απλώς μέσα εδώ, για την ιστορία που λέω, για να τα διαβάζουμε έπειτα από χρόνια και να συνειδητοποιούμε πόσο καλύτεροι ή χειρότεροι έχουμε γίνει.

Το κείμενο γίνεται...

πλήρως κατανοητό εφόσον διαβαστεί η τελευταία προκήρυξη της οργάνωσης η οποία δόθηκε και δημοσιεύτηκε από την εφημερίδα "τα Νέα" (Τετάρτη 18 Ιουλίου 2010) μερικές ημέρες μετά το δολοφονικό της χτύπημα.

Εστιάζοντας στα παρακάτω αποσπάσματα:

"Εμείς ως Σέχτα Επαναστατών πιστεύουμε πως μόνο μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή του κράτους και των σημερινών δομών θα μπορέσει να ανατείλει μια νέα προοπτική ζωής. Μια ζωή νέων ανθρώπινων σχέσεων, χωρίς εξουσία, χωρίς σύνορα, χωρίς θρησκεία, χωρίς διαχωρισμούς. Μια ζωή που δεν θα κυβερνά το χρήμα ούτε θα βασιλεύει η ιδιοκτησία. Μια ζωή μακριά από ψεύτικα είδωλα, καταναγκασμούς και συμβάσεις.
..........................................

Εμείς προτείνουμε τον ολοκληρωτικό εκμηδενισμό και την ισοπέδωση των εξουσιαστικών σχέσεων και του κυρίαρχου πολιτισμού. Μόνο μέσα από τα χαλάσματα και τα ερείπια των σύγχρονων αστικών κέντρων μπορεί να ανθίσει ένας νέος τρόπος ζωής. Οι επαναστατικές οργανώσεις είναι οι μικρές προεικονίσεις ενός τέτοιου μέλλοντος".

έχω να παραθέσω τους εξής προβληματισμούς:

"Ας καθαρίσουμε την εξωτερική φλούδα για να προχωρήσουμε σιγά σιγά προς τα μέσα".

Ok. Λέμε ότι η ουτοπία σας γίνεται πραγματικότητα: Καταλύεται το κράτος, διαλύεται το σύστημα γίνονται θρύψαλα οι δομές της κοινωνίας. Σβήνουν λοιπόν όλα γύρω, επικοινωνίες, συγκοινωνίες, βρίσκουν την ευκαιρία γειτόνοι να δολοφονήσουν γειτόνους, εργαζόμενοι να δολοφονήσουν τα αφεντικά τους, κοσμικοί να δολοφονήσουν παπάδες, να ανοίξουν τα κελιά και να βγουν οι φυλακισμένοι που στη συνέχεια θα δολοφονήσουν τους δικαστές τους… Τα πάντα βυθίζονται στο σκοτάδι. Το φεγγάρι και τα αστέρια καλύπτονται από τους καπνούς. Μόνο το κιτρινοκόκκινο φως των φλεγόμενων τραπεζών, της βουλής, του χρηματιστηρίου και άλλων κτηρίων-συμβόλων του καπιταλισμού και της δημοκρατίας φωτίζει τις πρώτες αυτές νύχτες της Επανάστασης. Όλα ακινητοποιημένα: τα μέσα μεταφοράς (δεν θα υπάρχει λόγος για μετακινήσεις μεγάλων αποστάσεων), η πυροσβεστική (δεν θα υπάρχει λόγος να σβήσουν οι φωτιές), όμως και άντρες θα πεθαίνουν σε χειρουργεία με ανοιχτά τα σωθικά που τους έλαχε να βρεθούν εκεί και έτσι την ώρα της Επανάστασης, ετοιμόγεννες στα σπίτια τους αβοήθητες, παιδιά εγκλωβισμένα στα ασανσέρ από ασφυξία κι ασιτία, η γυναίκα σου, η αδερφή σου, η κόρη...
Ok. "Στον πόλεμο υπάρχουν απώλειες από όλες τις πλευρές" θα μου πεις. "Και πάντα στην αρχή υπάρχει μία χαοτική κατάσταση μέχρι τα πράγματα να βρουν την φυσική τους την ισορροπία". Όμως...

Αλήθεια είσαι τόσο αφελής για να μη φαντάζεσαι τη "νέα προοπτική ζωής" που τελικά θα "ανατείλει" με τα δεδομένα που δημιούργησες; Δεν πήγε το μυαλό σου πως πριν ακόμη σβήσουν οι φωτιές θα χιμήσουν τα κοράκια που περιμένουν καρτερικά στην γωνιά για ένα δολοφονημένο ή έστω κι αποδιοργανωμένο "κομμάτι αυτού του κόσμου" (που το αποκαλούν "κράτος", εσύ πες το όπως σου γουστάρει) να χιμήξουν για να τοποθετήσουν στην θέση του κάποιο άλλο; Μήπως λοιπόν έμμεσα γίνεσαι ο εξυπηρετητής τους;

Ok και πάλι. Θα μου πεις ότι είσαστε έτοιμοι να πολεμήσετε τον νέο σας εχθρό, τα κοράκια, μόλις εμφανιστούν τριγύρω... Μα για στάσου. Ας μείνουμε για την ώρα εδώ. Εξετάζουμε άλλη φορά τα του "Νέου Εχθρού" σας.

Τι έχετε καταφέρει μέχρι τώρα; Αίμα, θάνατο, αφανισμό. Και μία "Νέα Εξουσία" στη θέση της παλιάς πιθανότατα αγριότερη από τη πρώτη -για ευνόητους λόγους. Κι ένα νέο κράτος, άλλο κράτος στη θέση του παλαιού με νέες δομές και νέους κανόνες πιθανότατα αυστηρότερους κι ασφυκτικότερους από τους παλιούς -για ευνόητους λόγους. Αφορμές κι αιτίες για τον αγώνα σας, για τον πόλεμό σας για την επανάστασή σας. Ένας πόλεμος που θα συνεχίζεται και θα συνεχίζεται σαν την αντανάκλαση του ίδιου ειδώλου σε αντικριστούς καθρέφτες΄ ώστε κάποτε πιθανότατα να λησμονηθούν οι αφορμές, οι λόγοι και οι αιτίες που τον προξένησαν. Εξαρχής ο κόσμος θα δέχεται τους εχθρούς σας ως λυτρωτές έπειτα από το χάος, το αίμα και τον θάνατο που θα αντικρίζει μέσα στην επανάστασή σας. Γιατί εκείνοι επέλεξαν να τους οδηγήσουν στη σκλαβιά με "ειρηνικό" τρόπο ενώ εσείς στην ελευθερία με βία, θάνατο, αίμα.

Αλήθεια λοιπόν με το να "φάτε" πέντε, δέκα, εκατό, χίλιους, ένα εκατομμύριο νοματέους "που υπηρετούν το σύστημα" πιστεύετε ότι θα αλλάξετε το σύστημα; Με το να τους τρομοκρατήσετε θα τους κάνετε καλύτερους ανθρώπους; (αν κι έμμεσα -το δεύτερο- έχει ένα κάποιο αποτέλεσμα).

Κάποτε αναρωτιόμουν εάν η βία στο όνομα της Επανάσταση είναι το μέσο προς τον ιδανικό κόσμο (του οποίου μεγάλο μέρος περιγράφετε) ή τελικά έχει καταντήσει αυτοσκοπός;

Κοιταχτείτε λοιπόν κι εσείς στους καθρέφτες σας κι απαντήστε σε αυτή την ερώτηση. Αλλά και σε όσες προκύπτουν από τα παραπάνω.

Έπειτα από αυτές τις απαντήσεις σας θα φανεί πραγματικά πόσο Επαναστάτες είσαστε.

186. Τελικά δεν μας είπε ψέματα...

2010-08-05T18:49:00.014+03:00

Λεφτά βρέθηκαν... Μόνο που... μάλλον οι τραπεζίτες τα έχουν περισσότερο ανάγκη από όλους.

Εικοσιπέντε δις euro στους τραπεζίτες;!!!
Ξανά;
Πόσο μεγάλη είναι η υποχρέωση που τους έχεις;
Με τριακόσια (μόνο) χιλιαρικάκια μ' έφτιαξες.
Περισσεύουν;
Ή έστω, ένα μέρος αυτών να αποπληρώσει τα δάνειά μας (για να πάρουμε άλλα). Εξάλλου από δικά μας έσοδα είναι.
Α... σόρυ. Είσαι σε διακοπές τώρα και δεν ασχολείσαι με τέτοια.

185. Εις τας εξοχάς και πάλι.

2010-08-05T11:30:00.006+03:00

Αυτό το καλοκαίρι οι "διακοπές" μου γίνονται διακεκομμένα κι έχουν άλλη έννοια από αυτή που εννοούμε όταν χρησιμοποιούμε την λέξη κατά τους καλοκαιρινούς μήνες του χρόνου. Μόλις επέστρεψα από άλλο ένα τριήμερο "διακοπών", από το χωριό, εκεί που βρίσκονται και τα γυναικόπαιδα αποζητώντας την δροσιά του, την άπλα του, την εξοχή του, την βοήθεια των δεύτερων και τρίτων χεριών.
Τούτη τη φορά ο καιρός ήτανε σύμμαχος. Επικράτησαν οι καθημερινές μας βόλτες με την Μαρία στη παιδική χαρά, στο καφέ του Αλέξη, στο Netcafe του Τατά... με αποκορύφωμα την απόπειρα νυχτερινής εξόδου των τριών μας στην "Λαδόκολλα" του Βαρδάρη... Μα στο τέλος, τη δεύτερη φορά που η Αγλαΐα έτρεξε στο σπίτι γιατί ο μικρός είχε ξυπνήσει, κι αφού επιχείρησε να τον φέρει στο καροτσάκι του για να συνεχίσουμε έστω κι έτσι τα μπιφτέκια, τα σουβλάκια, τις πατάτες, τα τζατζίκια κι όλα τα άλλα τα καλούδια, τελικά τα πήραμε πακέτο για το σπίτι. Παρόλα αυτά, το κοινό πόρισμα που βγήκε όταν όλα ήρθαν στην θέση τους, ήτανε θετικότατο.
Τετάρτη απόγευμα ετοιμάστηκα για την επιστροφή μου. Η Μαρία ήρθε και μου είπε: "Την πρώτη φορά που έφυγες έκλαψα, την δεύτερη κρατήθηκα... σήμερα να δούμε τι θα γίνει...". Κι εγώ της εξήγησα για άλλη μία φορά πως δεν πρέπει να στενοχωριέται και πως η ζωή είναι γεμάτη αποχαιρετισμούς γι' αυτό θα πρέπει να είμαστε δυνατοί να τους αντιμετωπίζουμε.

184. Αν ο κήπος σου είναι καλύτερος από τον δικό μου πρέπει να καταστραφεί

2010-07-31T12:42:00.033+03:00

Το πρόβλημα πηγάζει από την Έλλειψη Αλληλεγγύης. Οι εξουσίες το επεδίωξαν, το κατάφεραν και το εκμεταλλεύονται. Δημιούργησαν (ή έσω, δημιουργήθηκαν) τεράστιες ανισότητες μεταξύ των κοινωνικών ομάδων με αποτέλεσμα, χωρίς ιδιαίτερο κόπο της εξουσίας να εναντιώνεται η μία απέναντι στην άλλη (βλέπε ιδιωτικό με δημόσιο τομέα).
Στη καλύτερη περίπτωση ο αγώνας της μίας ομάδας αφήνει αδιάφορες όλες τις υπόλοιπες. Στην χειρότερη τις βρίσκει απέναντι, παραμυθιασμένες από το παραμύθι που τις πλασάρει η εξουσία. (Το παραμύθι διαφέρει κάθε φορά αναλόγως την περίσταση, με τα ΜΜΕ ντυμένα στο ρόλο της γιαγιάς).
Για παράδειγμα, στον μεγάλο αγώνα και τις κινητοποιήσεις των δασκάλων πριν από δύο περίπου χρόνια όχι μόνο δεν υπήρξε αλληλεγγύη από άλλες κοινωνικές ομάδες (εκτός των καθηγητών) αλλά τουναντίον υπήρξε μία απαξίωση με αιχμή τη λογική του στυλ: "δεν ντρέπονται που θέλουν και αυξήσεις ενώ τρεις μήνες το καλοκαίρι κάθονται, όπως και τα Χριστούγεννα αλλά και το Πάσχα! Εμείς που δεν έχουμε τέτοια προνόμια τι να πούμε;". Λογική του στυλ "γιατί ο κήπος του γείτονά να είναι καλύτερος από τον δικό μου;" ! Αντί λοιπόν να επιδιώξουν να καλυτερεύσουν και τον δικό τους τον κήπο παίρνουν το μέρος του δημάρχου ο οποίος θέλει να απαλλοτριώσει του γείτονα για να μεγαλώσει το πεζοδρόμιο. Έλα όμως που όταν έρθουν οι μπουλντόζες και στον δικό του τον κήπο ο γείτονας θα σφυρίζει όχι μόνο αδιάφορα αλλά και χαιρέκακα...
Αυτό δυστυχώς έχουμε πάθει. Η μοχθηρία μας μωραίνει. Μας φέρνει στα όρια της ηλιθιότητας τα οποία προσπερνάμε αλαλάζοντας με οργή. Κι ο δήμαρχος τρίβει τα χέρια του. Και γκρεμίζει ότι βρίσκει μπροστά του για να φτιάξει πεζοδρόμια τα οποία θα τα νοικιάσει σε μικροπωλητές για να στήσουν πάγκους και να απλώσουν τις πραμάτειες τους τις οποίες προμηθεύονται από αόρατα καρτέλ που με αυτόν τον νέο-πανέξυπνο τρόπο αγοράζουν τον κήπο σου από τον δήμαρχο για να στήσουν την πραμάτεια τους, που με αυτόν τον νέο-πανέξυπνο τρόπο διεισδύουν στις αγορές ανά την υφήλιο.
...ενώ οι γειτόνοι αλληλοβρίζονται από τα ανοιχτά τους τα παράθυρα φαντασιώνοντας ότι βρίσκονται στο κεντρικό δελτίο του ΑΝΤ1..

183. Με υπόκρουση Bob Dylan στα ακουστικά, το LP "Desire"

2010-07-30T22:09:00.010+03:00

Δεν ξέρω... "μ' έπιασε ένα σφίξιμο*" -που λέει και η μητέρα- διαβάζοντας τον τίτλο της είδησης: "Κινητοποιούνται οι ένοπλες δυνάμεις"

* σφίξιμο στην καρδιά.

182. Τον πρώτο λόγο τον είχε η βροχή

2010-07-29T21:05:00.016+03:00

Άλλο ένα τετραήμερο στο χωριό αλλά τούτη τη φορά ο καιρός μας τα έκανε μούσκεμα. Από την αρχή έδειξε τις διαθέσεις του: Μας έκανε να τα μαζέψουμε άρον άρον κάτω από τη κληματαριά, να προσπαθήσουμε να βολευτούμε στο μπροστινό μπαλκόνι του σπιτιού...

Αλλά η καταιγίδα δυνάμωσε, ο ουρανός και η νύχτα γέμισαν με αστραπές με κεραυνούς και με βροντές που μας κατάφεραν να τραβηχτούμε μέσα και τα σουβλάκια, τις πανσέτες, τα μπιφτέκια, τις σαλάτες, τις πατάτες που παραγγείλαμε από την "Λαδόκολλα" του Βαρδάρη τελικά να τα φάμε εκεί, μέσα... Βολευτήκαμε λοιπόν εντός, με...
τις δύο από τις τρεις λάμπες ξεβιδωμένες καθώς ελλείψει κληματαριάς, έστω κι ενός υπόστεγου ικανού να αποτρέπει την βροχή αλλά επίσης να μας χαρίζει θέα ουρανού και αίσθηση εξοχής, κάτι έπρεπε να γίνει για να δώσει μίαν άλλην χροιάν εις τον χώρο.

Έπειτα από αρκετές ώρες ο ουρανός άνοιξε, εμφανίστηκε το γεμάτο φεγγάρι και τα αστέρια του Ιούλη κι εγώ που δεν πτοήθηκα, εγώ που πήρα ένα πανί και σκούπισα τις πολυθρόνες και το τραπεζάκι κάτω από την κληματαριά, κάθισα μέχρι αργά το ξημέρωμα ενώ από το βάθος ακούγονταν παλιά λαϊκά μέχρι αργά, μέχρι την ώρα που έφυγα για ύπνο. Προφανώς από κάποιον γάμο με μπουζουξή μερακλή. Η νύχτα με αποζημίωνε για τα καλά. Το μόνο που απέμενε για να αγγίξω το "υπέροχα" ήτανε το να χωνέψω τον αγλέουρα.

Τις επόμενες ημέρες ο ήλιος εμφανίζονταν για λίγες ώρες της ημέρας. Τις υπόλοιπες ώρες ξεσπούσε βροχή που συνοδεύονταν από αστραπές και βροντές.

Στα μικρά διαστήματα ηλιοφάνειας κατεβαίναμε με τη Μαρία στην κούνια. Η Μαρία είχε βρει το mp3 player της μαμάς της, έβαζε τα ακουστικά, έκλεινε τα μάτια της και με προέτρεπε να την κουνάω όλο και πιο ψηλά. Αντίκριζα τόση απόλαυση πίσω από τα κλειστά της τα μάτια που καθόμουν με τις ώρες και την κουνούσα.

Κάποια στιγμή πήγαμε βόλτα στο cafe του Αλέξη. Τα είπαμε για λίγο, η Μαρία αλώνισε, έπαιξε με την Μένη...

Κι όταν οι υπόλοιποι έφευγαν για ύπνο εγώ βολευόμουν στο μπροστινό μπαλκονάκι του σπιτιού για τη νύχτα και την αναπόληση. Εκεί δεν μ' έφτανε η βροχή.

Την Τρίτη το απόγευμα μάζεψα τα μπογαλάκια μου κι επέστρεψα.

Ενώ τα γυναικόπαιδα συνεχίζουν τις διακοπές τους -έστω και χωρίς την αλμύρα της θάλασσας.

181. Ημέρα τρίτη

2010-07-27T02:06:00.009+03:00

Προτιμούσα να μη βιαστώ, να αφήσω τη Δευτέρα μου να ξημερώσει μόνη της, να γίνει μεσημέρι, να μη νοιαστώ. Όμως δεν τα κατάφερα. Ήταν η ζέστη που σχεδόν σου έκοβε την ανάσα, οι ομιλίες του σαλονιού, γέλια, "πότε προλάβανε και ξυπνήσανε όλοι;", ο χρόνος που τελείωνε, τα πράγματα που έπρεπε να γίνουν...
Στο σαλόνι επικρατούσαν συνθήκες Άνοιξης. Αυτό ήταν παρήγορο. Πήρα μία κανάτα με νερό κοντά μου. Γέμιζα...
το ποτήρι μου και το άδειζα μέχρι να ετοιμαστεί ο ελληνικός, δεν άργησε να φτάσει.
Άνοιξα το notebook για να ρίξω μια ματιά στα νέα της ημέρας. Δεν ήμουν σίγουρος εάν θα τα κατάφερνα με όλους και με όλα γύρω μου όμως και μόνο με την ψευδαίσθηση της απόπειρας θα ήμουν ικανοποιημένος.

Με την είδηση της δολοφονίας πάγωσα. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Ήτανε δυνατό να είχανε φτάσει τα πράματα μέχρι εκεί;

Μετέφερα την είδηση και στους άλλους.

Συγκεντρωθήκαμε γύρω από την οθόνη, κάποιοι ρωτούσαν για περαιτέρω διευκρινήσεις, άλλοι εξηγούσαν, μεταπηδούσαμε από blog σε blog για περισσότερες πληροφορίες, τηλεόραση ούτε που σκεφτήκαμε να ανοίξουμε. Ένα συναίσθημα που θα μπορούσε να περιγραφεί με την φράση: "ο κλοιός γύρω μας σφίγγει ακόμη πιο πολύ..." με κατέκλυσε. Μια θλίψη...

Έπειτα από το μεσημεριανό γεύμα φορτώσαμε τα πράγματα στο αμάξι. Σύσσωμη η ομάδα ήρθε να μας ξεπροβοδίσει, όλες τους συγκινημένες.

Φιληθήκαμε, χαιρετηθήκαμε, ξεκινήσαμε. Η Ντίνα δεν άντεξε... Τόσα και τόσα είχανε περάσει με τη Μαρία, με τον μπέμπη και την Αγλαΐα αυτές τις περισσότερες από είκοσι ημέρες...

Ξεκινήσαμε.

Ο μπέμπης άραξε στο κάθισμά του. Το βουητό και οι κραδασμοί του αυτοκινήτου ήταν από τα καλύτερα νανουρίσματα για εκείνον.

Το ταξίδι μας εξελίχθηκε όπως θα έπρεπε, δίχως αναπάντεχα και ταλαιπωρίες.

Σε τρεις ώρες ήμασταν στο χωριό.

Με το που φτάσαμε η Μαρία δεν έχασε ούτε στιγμή.

Αλλά ούτε κι εγώ.

Σε λίγο μας ακολούθησαν και οι άλλοι στην πίσω αυλή.

H νύχτα δεν άργησε να έρθει.

Όλοι τραβήχτηκαν στα δωμάτιά τους. Μόνο εγώ κι ο μπαμπάς μείναμε κάτω από την κληματαριά. Ο μπαμπάς θυμήθηκε ιστορίες από "τα παλιά" κι εγώ γέμισα τα ποτήρια μας γι' άλλη μία φορά...

Κάποτε ξύπνησε κι ο Τατά που είχε πέσει σε λήθαργο από το απόγευμα. Ήρθε και κάθισε για λίγο με εμάς. Έπειτα ετοιμάστηκε κι έφυγε με το αμάξι του για την Έδεσσα.

Όταν έπειτα από ώρες επέστρεψε, εγώ ήμουν ακόμη εκεί.

Ξημέρωνε Τρίτη.

180. Ημέρα δεύτερη

2010-07-24T14:43:00.016+03:00

Ξημέρωσε Κυριακή.

Προσπαθήσαμε να πιούμε τους καφέδες μας με ανοιχτά τα παράθυρα αλλά η κάψα και η υγρασία μας γονάτισαν.

Ανάψαμε το air condition, ήπιαμε τους καφέδες μας, φάγαμε τις λαχανόπιτές μας (οι λαχανόπιτες στην Ήπειρο κυκλοφορούν όλες τις ώρες της ημέρας και ταιριάζουν με όλα), συνήλθαμε.

Το πρόγραμμα έλεγε "Γιοφύρι". Ναι, εκείνο το περιβόητο που 'μέρα τόχτιζαν και νύχτα γκρεμιζόταν. Ετοιμαστήκαμε λοιπόν εγώ, η Αγλαΐα, η Μαρία, ο Τατά και...
ξεκινήσαμε με το αμάξι της πεθερούλας μ'. Ήταν που είχαμε βρει θέση περιωπής, θέση που χαιρόσουν να περνάς και να βλέπεις το αμάξι σου παρκαρισμένο σε αυτή... κι αν χρειαζότανε να φας όλο τον καύσωνα στη μάπα διότι και καθότι το αμάξι της πεθερούλας σ' δεν διέθετε κλιματιστικό, τον έτρωγες τον καύσωνα και δεν έλεγες και κουβέντα. Μη τα θέμε κι όλα δικά μας!

Από τον ήλιο και τη ζέστη κοιτούσαμε σαν τους Κινέζους... εγώ δηλαδή γιατί είχα ξεχάσει τα γυαλιά μου στο σπίτι...

Στο γιοφύρι βρήκαμε παχιά σκιά από τα τεράστια πλατάνια, παιδάκια που τρέχανε, μαμάδες που δεν τα έβγαζαν από το βλέμμα τους, μπαμπάδες που προσπαθούσαν να διαβάσουνε εφημερίδα.

Καθίσαμε, παραγγείλαμε παγωμένα νερά, αναψυκτικά, χυμούς... παίξαμε με τα χρώματα της φύσης, απολαύσαμε τα παιχνίδια του ήλιου με τη σκιά, τον ήχο του ποταμού.

Το απόγευμα ο κόσμος άρχισε να καταφθάνει σπίτι στην προκαθορισμένη ώρα. Εν τω μεταξύ οι προετοιμασίες είχανε φτάσει στο αποκορύφωμά τους. Μπαλόνια, κορδέλες, ρούχα σιδερωμένα, καινούρια, λιχουδιές σε ετοιμότητα στα πιάτα, ποτήρια πλαστικά, πιατάκια μικρά... το κουδούνι, το κουδούνι... ποιος θα ανοίξει;

Η Μαρία γιορτάζει τα γενέθλιά της!

Τελικά παρ όλη τη ζέστη επικράτησαν οι καπνιστές και βγήκαμε στην πίσω αυλή. Μαζεύτηκε κόσμος πολύς. Η Μαρία χοροπηδούσε από τη χαρά της, εμείς ψάχναμε χαρτιά για να σκουπίζουμε τον ιδρώτα μας, τα παιδιά τρέχανε γύρω από τους εαυτούς τους, οι λιχουδιές στο τραπέζι, τα αναψυκτικά στα ποτήρια...

Τη τούρτα... Τη τούρτα!

Η τούρτα ήταν δημιούργημα της Θείας Αγλαΐας.

Κρυφό ταλέντο η Θεία Αγλαΐα! Έχει φτιάσει τούρτες και τούρτες για τα παιδιά της! Πολυσυζητημένες κι άξιες παινεμού!

Κι από γεύση; Κόλαση! (ή Παράδεισος;)

Όλοι γύρω από το τραπέζι...

Κάποιος να βγάζει φωτογραφίες... Κάποιος να τραβάει βίντεο...

Μαζέψτε τα ποτήρια... Τα τασάκια στα πεζούλια γρήγορα...

Πού είναι η τούρτα;...

Βγαίνει, βγαίνει...

Τα μικρά πρώτη θέση... Οι μεγάλοι προσπαθούν να γευτούν λίγη από τη μαγεία των παιδιών... (γι' αυτό άλλωστε κι όλα τούτα τα φτιασίδια).

Το τραγουδάκι ξεκινά...

βαθιά ανάσα...

ευχές...

κεφαλοκλειδώματα.

(Το κάθε πράμα τελικά έχει το τίμημά του).

Τα πιτσιρίκα τρίβουν τα χέρια τους για την κομμάτα τούρτας που θα καταβροχθίσουν. Οι μεγάλοι τακτοποιούν τον χώρο.

Ο δημιουργός της τούρτας βοηθάει στο σερβίρισμα.

Η Μαρία φοράει τη στολή μαγείρισσας που περιείχε ένα από τα δώρα της και συνεχίζει το τρεχαλητό με τους άλλους.

Οι μεγάλοι κάνουν πηγαδάκια και αναλύουν θέματα όπως "συνέπειες πανδημιών στις ανεπτυγμένες κοινωνίες", "εναλλακτικοί τρόποι ενέργειας", "διαχωρισμός μεταβλητών στην εξίσωση του Schrodinger", "πτώση του γενικού δείκτη χρηματιστηρίου Αθηνών", "νέοι επενδυτικοί παράδεισοι", "η μεταβλητή "χρόνος" στην δημογραφική ανάλυση" και άλλα τέτοια ωραία της καθημερινότητάς τους.

Με τη Χαρά καθίσαμε τελευταίοι για να δούμε τη Λουλού να ορμάει και να σκάει κάποιο από τα μπαλόνια όμως η Λουλού δεν μας έκανε το χατήρι.

Κάποια στιγμή, λίγο πριν το χάραμα, τραβηχτήκαμε και οι τελευταίοι για ύπνο.

Τα κουνούπια απέφυγαν να με τσιμπήσουν για να μη ξυπνήσουν με πονοκέφαλο... αν και το Ηπειρώτικο τσίπουρο... είναι άλλο πράμα... "Γράπα" που λέμε εμείς εδώ επάνω στην Μακεδονία. Άλλο πράμα.

Ξημέρωνε Δευτέρα.

Η ημέρα της επιστροφής μας.

179. Ημέρα πρώτη

2010-07-23T20:03:00.013+03:00

Σάββατο μεσημέρι είχε τόση ζέστη που κυριολεκτικά έσκαγε ο τζίτζικας. Δεν κρατήθηκα και τον έβγαλα φωτογραφία έτσι σκασμένο που τον βρήκα αφού πρώτα είχα φροντίσει να πάρω τα εισιτήριά μου στο χέρι.

Τα εισιτήρια ήταν για το τρένο που θα με πήγαινε στο χωριό.

Τα μπογαλάκια μου τα είχα ετοιμάσει από την προηγούμενη. Με το κλείσιμο του μαγαζιού Σάββατο μεσημέρι πήγα από το σπίτι, έπνιξα τα λουλούδια στο νερό, φορτώθηκα τα μπογαλάκια κι έφυγα για τον σταθμό των τραίνων.

Στον σταθμό των τραίνων ήταν που διαπίστωσα ότι...

κυριολεκτικά, το μεσημέρι εκείνο έσκαγε ο τζίτζικας από την ζέστη.

Το ταξίδι, όπως σχεδόν είναι όλα τα ταξίδια, ήταν σκέτη απόλαυση.

Χωρίς καθυστέρηση έφτασα στο χωριό.

Στον σταθμό με περίμεναν για να φορτώσουμε τα πράγματα στο αμάξι καθώς με τόσο βάρος ακόμη και τώρα θα περπάταγα για να φτάσω.

Το σπίτι ήταν βουτηγμένο μέσα στα χρώματα με κυρίαρχο χρώμα το πράσινο.

Μία τάξη που σχετίζονταν με την βραδύτητα χαρακτήριζε το τοπίο.

Καθίσαμε για λίγο στην πίσω αυλή μέχρι να ετοιμαστεί ο Τατά που μόλις είχε επιστρέψει από τη δουλειά. Ο μπαμπάς δεν μπόρεσε να μη σηκωθεί. Όλο και κάτι πιάνει το βλέμμα του που πρέπει να το τακτοποιήσει.

Μα το ταξίδι μου δεν είχε τελειώσει εδώ.

Εδώ απλώς μία στάση, ένας ενδιάμεσος σταθμός ήταν.

Όταν ετοιμάστηκε ο Τατά φορτώσαμε τα μπαγκάζια στο αμάξι του, χαιρετηθήκαμε με τους γονείς ανανεώνοντας το ραντεβού μας για μετά από δύο ημέρες και ξεκινήσαμε.

Φύγαμε.

Για Άρτα.

Για την Αγλαΐα, την Μαρία, τον Μπέμπη!

(Και βέβαια και για όλους τους άλλους εκεί).

Ο δρόμος όλος δικός μας. Ο κόσμος είχε φροντίσει να βρίσκεται ήδη σε κάποια παραλία παραχωρώντας μας την πολυτέλεια του άνετου ταξιδιού.

Κάποια στιγμή πριν βγούμε στην Εγνατία κάναμε στάση για να φουλάρουμε το ρεζερβουάρ. Ακριβώς δίπλα μας ένα χωράφι με ηλιοτρόπια έδωσε την χροιά του στις ήδη υπέροχες διαθέσεις μας.

Βγήκαμε Εγνατία, άρχισε να σουρουπώνει. Στα τούνελ τα έντονα φώτα σου δίνουν την αίσθηση ότι συμμετέχεις σε ταινία καρτούν.

Όλα πήγανε όπως έπρεπε να πάνε. Σε δυόμιση ώρες ήμασταν στον προορισμό μας κι εγώ με την Μαρία στην αγκαλιά μου!

Ο μπέμπης προτιμούσε την αγκαλιά της μαμάς του. Εμένα με κοιτούσε με περιέργεια. Σαν κάτι να του θύμιζα... σαν κάτι να του έλεγε η φάτσα μου... κι ένα κάποιο παράξενο συναίσθημα δεν τον άφηνε να του περάσω απαρατήρητος... Μα... μα δεν ήξερε να εξηγήσει του εαυτού του τι ακριβώς ήταν όλα αυτά τα "κάτι" και τα "παράξενα".

Η πρώτη μέρα μας έκλεισε μ' ένα Λουκούλλειο γεύμα και κους-κους έως τα ξημερώματα στην πίσω αυλή.

Το βράδυ τα κουνούπια έκαναν πάρτι.

Ξημέρωνε Κυριακή.

178. α ρε πατέρα...

2010-07-16T21:25:00.003+03:00

Λοιπόν... να μαι κι εγώ... Ναι αυτός που κοιτάζει τάχα μου με απορία. Πήρα αυτό το υφάκι για την "ειδική περίσταση": Έπεισα τη μαμά να με τραβήξει φωτογραφία και να τη στείλει με mms στο μπαμπά να δει τι ομορφόπαιδο που έχω γίνει αλλά και πόσο έχω μεγαλώσει. Βέβαια πρώτα πήρα τηλέφωνο από το κινητό της μαμάς (κρυφά γιατί η μαμά ούτε σε απόσταση πέντε μέτρων δεν με αφήνει να πλησιάζω τα κινητά), πήρα τον μπαμπά και του είπα πως θα το οργανώσω το όλο το πράμα μόνο εάν μου υποσχεθεί πως θα την ανεβάσει στο blog (τα κείμενα δικά μου). Μόνο με κάτι τέτοια τελικά καταλαβαίνει αυτός... Μ' έφτασε στο αμήν... Λες και δεν είχε πιο καθαρές φωτογραφίες μου να ανεβάσει τόσο καιρό, να με καμαρώνουν τα φιλαράκια οι μπόμπιρες ανά την υφήλιο... Όλο κάτι κουνημένες, σκοτεινές, παραμορφωμένες, από απόσταση τραβηγμένες... "Μικρό είσαι για να σε εκθέσουμε σε τόσα μάτια" έλεγε λες και μιλούσε για τη σελίδα του BBC. Α ρε πατέρα... α ρε πατέρα...

177. Τα καλοκαίρια των ονείρων μας

2010-07-14T21:25:00.017+03:00

Φέτος δεν έχει θάλασσα.
"Είναι από τα καλοκαίρια που όλοι μας λίγο πολύ έχουμε περάσει" ειπώθηκε επάνω σε σχετική κουβέντα από πελάτισσα στο μαγαζί ενώ οι δύο αφορμές που την είχανε κρατήσει εντός των τειχών της πόλης κάποια προηγούμενα καλοκαίρια αλώνιζαν εκστασιασμένες έτοιμες να χιμήξουν στα ράφια. "Εκτός κι αν έχεις εξοχικό σε κάποια παραλία" συμπλήρωσα όμως από μέσα μου.
Το απόγευμα στο σπίτι παίζω το αγαπημένο μου παιχνίδι με τον εαυτό μου: "Πέρσι τέτοιο καιρό πού ήμασταν; Πώς ήμασταν; Τι κάναμε; Πόσο πλουσιότεροι ή φτωχότεροι είμαστε φέτος;".
Οι συνειρμοί ξετυλίγονται στο μυαλό, γίνονται εικόνες, με προτρέπουν κι ανοίγω τον σχετικό φάκελο, κοιτάζω εικόνες, θυμάμαι, χαμογελώ.

Μνήμες Καλοκαιριού 2009:

Αυτό που μας χρειάζονταν ήτανε ηρεμία. Μακρυά από τον πολιτισμό, μακρυά από...
τα πλήθη...

Δόξα τον ύψιστο τα είχαμε φάει με το κουτάλι αυτά. Η ανάγκη μας ζητούσε φύση με όσο το δυνατό λιγότερες παρεμβολές πολιτισμού και ανθρώπων μεταξύ μας.

Και να λοιπόν που έπειτα από internetική έρευνα ανακαλύπτουμε τον προορισμό των ονείρων μας. (xexe). Και η περιπέτεια ξεκινά!

Για να προσεγγίσουμε τον τόπο της διαμονής μας, στο τελικό στάδιο, χρειάστηκε να φορτώσουμε τα μπαγκάζια μας σε θαλάσσιο ταξί.

Πλησιάζοντας δεν μπόρεσα να αντισταθώ. Έβγαλα την μηχανή κι άρχισα να φωτογραφίζω το τοπίο παρακαλώντας από μέσα μου να είναι και οι λεπτομέρειες τόσο καλές, τουλάχιστο τόσο όσο έως εκείνη τη στιγμής έδειχναν όλα τα άλλα.

Σίγουρα όταν επιλέγεις να βρεθείς μακρυά από τον πολιτισμό είσαι αποφασισμένος πως πρόκειται να στερηθείς πολλές από τις ανέσεις του. Μα πάντα υπάρχει μία φυσική ισορροπία των πραγμάτων. Από την άλλη είναι και το ρίσκο του τρόπου επιλογής. Για παράδειγμα η επιλογή μέσω internet προϋποθέτει τις περισσότερες φορές ότι χρειάζεται να έχεις και την τύχη με το μέρος σου. Τα πολλά-πολλά που μπορούν να παρουσιαστούν μέσω του διαδικτύου, ok τα βλέπεις, τα διαβάζεις, συνεχίζεις την έρευνα σου, συλλέγεις πληροφορίες και από άλλες πηγές για πιο ολοκληρωμένη εικόνα. Αλλά οι λεπτομέρειες, εκείνες που κάνουν την διαφορά, μόνο από κοντά γίνονται αντιληπτές. Εκτός εάν υπάρξει αυτόπτης μάρτυρας για να σου τις αφηγηθεί.

(Στην παραπάνω photo η αυλή, φωτογραφημένη επάνω από το μπαλκονάκι μας).

Η αυλή από διαφορετική οπτική γωνία. Αν και στη πραγματικότηται φαίνεται μόνο το ένα τρίτο αυτής.

Στον δρόμο (στο μονοπάτι δηλαδή) για την χώρα του νησιού.

Στην χώρα η μαμά είχε έμπνευση. Αποφάσισε να πιάσει την μηχανή να μας φωτογραφίσει.

Στον δρόμο (στο μονοπάτι δηλαδή) για την κοντινότερη παραλία.

Υπήρχε βέβαια και μία ξακουστή παραλία -όπως συμβαίνει και σε κάθε νησί- "η καλύτερη παραλία του νησιού!"... Μόνο που για να πας σε αυτή χρειαζόσουν σκάφος ή τέλος πάντων κάποιον πρόθυμο να σε πετάξει με το σκάφος του μέχρι εκεί (και βέβαια να μη ξεχάσει να έρθει να σε πάρει).

Η παραλία όντως ήταν καλή -σε σχέση με όλες τις άλλες. Κι ερημική.

Για τρεις ώρες είχαμε τη τύχη να μείνουμε εμείς, η θάλασσα και τα ελαιόδεντρα ενώ απέναντί μας, στο βάθος, τα ιστιοφόρα, τα σκάφη και οι ψαρόβαρκες, πήγαιναν κι έρχονταν ίσα ίσα για να μας θυμίζουν ότι ο κόσμος βρίσκεται ακόμη εκεί.

Μουλιάσαμε, στεγνώσαμε, ψηθήκαμε.

Το απομεσήμερο με την Μαρία παίζαμε διάφορα παιχνίδια στο μεγάλο ξύλινο τραπέζι κάτω από το κιόσκι της αυλής.

Τα απογεύματα η Αγλαΐα έφτιαχνε τους καφέδες μας. Αργότερα ή κι ενδιάμεσα με την Μαρία κυνηγούσαμε την κίτρινη πεταλούδα. Όποτε την βλέπαμε πεταγόμασταν στις μύτες των ποδιών και τρέχαμε ξωπίσω της για μία αναμνηστική: Μέρες τη ψήναμε να μας χαρίσει μία της πόζα αλλά εκείνη... σα μπαλαρίνα έφευγε πετώντας, χορεύοντας και γελώντας.

Την επομένη της Αυγουστιάτικης πανσελήνου πήραμε τον δρόμο της επιστροφής.

Το κακό ήταν ότι οι καλοκαιρινές μας διακοπές έφταναν προς το τέλος τους. Το καλό ήταν ότι δεν είχανε φτάσει ακόμη. Είχαμε κανονίσει στάση στο Πήλιο σε φίλους που ήδη βρισκόντουσαν εκεί.

Σχεδόν πάντα με την Αγλαΐα, όποιος κι αν ήταν ο καλοκαιρινός μας προορισμός, καταλήγαμε σε τούτο το υπέροχο βουνό. Κατασκηνώναμε στους πρόποδές του, στα υπέροχα σημεία του που βρέχονται από το Αιγαίο Πέλαγος.

Εκεί και τότε, κάποιον Αύγουστο, σε κάποια πανσέληνο, τόλμησε η Αγλαΐα να ακολουθήσει την πρόσκλησή μου και να 'ρθει, στις άλλες παραλίες, πέρα από τον πολιτισμό, εκεί π' έπειτα από τη μία βδομάδα διαμονής γινόσουν ένα με την φύση. Αγρίμι. (Πλησιάζουν δώδεκα χρόνια από εκείνον τον Αύγουστο. Χρόνια που ποτέ πια δεν θα ξανάρθουν καθώς ακόμη και στην πιο μακρινή και απομονωμένη παραλία ο πολιτισμός πλέον έρχεται μαζί σου, μέσα στην τσέπη σου. Κι αν δεν τον φέρνεις εσύ, δυστυχώς η μαγεία θρυμματίζεται από τον ήχο του κινητού κάποιας άλλης παρέας που έχει κατασκηνώσει λίγα μέτρα πιο πέρα από εσένα).

Αυτή τη φορά μείναμε λίγο ψηλότερα από την θάλασσα, μέσα στο ίδιο το βουνό. Στο βουνό που επιδρά μεθυστικά μέσα μας.

Και δεν σταθήκαμε ούτε στιγμή. Περιηγηθήκαμε στα ομορφότερα και πιο απίθανα σημεία του.

Το τοπία μαγευτικά με όλη τη σημασία της λέξης.

Όμως και ο τόπος διαμονής μας καταπληκτικός.

Κάποια στιγμή, έπειτα από τρεις διανυκτερεύσεις...

Οι φίλοι μας μας συνόδευσαν μέχρι τον σταθμό του Βόλου. Βγάλαμε εισιτήρια, επιβιβαστήκαμε στο τρένο και σε λίγο αφήσαμε πίσω μας την πόλη στους πρόποδες του θεσπέσιου βουνού της.

Αυτή τη φορά δεν πήραμε μαζί μας μόνο τις ωραίες αναμνήσεις αλλά πλέον και κάτι περισσότερο από αυτές.

Για το κλείσιμο της ανάρτησης, κατά την επιστροφή μας επάνω στο τρένο, η Μαρία μας αφιερώνει μία από τις αγαπημένες της γκριμάτσες. Ο μπαμπάς της την κοιτάζει σα να σκέφτεται -με σαρκασμό γι' αυτού του είδους τις σκέψεις και τις φράσεις: "τι θα κάνω εγώ με τούτο το παιδί;...". Όπως δηλαδή σκεφτόταν κι ο δικός του πατέρας πριν από τριάντα πέντε περίπου χρόνια... (μόνο που εκείνος το εννοούσε).

176. Μακριά...

2010-07-12T21:21:00.004+03:00

Ο μπέμπης πριν από δύο ημέρες έκλεισε δύο μήνες ζωής στον κόσμο των ανθρώπων και η Μαρία σήμερα τα πέντε της χρόνια. Όλοι τους είναι μακριά... αλλά τόσο... τόσο έντονα τα συναισθήματα που μου προκαλούν οι εικόνες τους. Έντονα γλυκά συναισθήματα. Γλυκά χωρίς την ελάχιστη δόση μελό -τα απεχθάνομαι κυριολεκτικά τα μελό.

Στην αρχή της προηγούμενης βδομάδας η Αγλαΐα μου έστειλε δυο-τρεις φωτογραφίες με το κινητό της...

Να 'στε καλά...

Μαρία, η περιπέτεια τώρα ξεκινά...

Μπόμπιρα... το γάλα σου και ύπνο...

Αγλαΐα..... Σε φιλώ...

175. "Εκατό χρόνια μοναξιάς"

2010-07-11T22:46:00.011+03:00

Τα τελευταία καλοκαίρια πριν από το φανταριλίκι, έπειτα από τις περιπετειώδεις περιηγήσεις μου στα νησιά με το σακίδιο στην πλάτη και την σκηνή στον ώμο, άραζα για λίγες βδομάδες στο χωριό. Το πανηγύρι της Παναγίας ήταν η αφορμή ή κάτι σα κουσούρι π' είχε παραμείνει από τα παιδικά μας τα χρόνια, που μας έφερνε όλους εκεί για ν' ανταμώσουμε, για ν' ανταλλάξουμε τις ιστορίες του καιρού π' είχε μεσολαβήσει. Μαζευόμασταν μερικές βδομάδες ή λίγες ημέρες νωρίτερα, ξενυχτούσαμε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες με μια μπύρα στο χέρι, μιλούσαμε, γελούσαμε, φωνάζαμε, ψάχναμε τους τρόπους με τους οποίους θα αλλάζαμε τον κόσμο, λέγαμε για πράγματα...
που θα θέλαμε να κάνουμε όταν κάποτε θα μεγαλώναμε αλλά και για αυτά που οπωσδήποτε θα αποφεύγαμε ως επιλογές της ζωής μας.
Οι μέρες εκείνων των εβδομάδων ήταν πραγματική απόλαυση. Γεμάτες από εφηβική έπαρση ανάμεικτη με τρέλα της ηλικίας και τεράστιες δόσεις ξεγνοιασιάς.
Η μεγαλύτερη και ίσως η μοναδική μου έγνοια εκείνων των ημερών ήτανε η επιλογή ενός καλού βιβλίου από την βιβλιοθήκη του συλλόγου. Ενός βιβλίου που θα με ταξίδευε, που θα μ' έκανε να ξεφυλλίζω τις σελίδες του χωρίς να αισθάνομαι ότι διαβάζω αλλά ότι περνάω μέσα από την ιστορία του. Η επιλογή του βιβλίου ήταν σημαντική λόγω μίας ιδιαιτερότητάς μου επάνω στο θέμα της ανάγνωσης: Από την στιγμή που επέλεγα ένα βιβλίο έπρεπε να φτάσω μέχρι και την τελευταία του σελίδα. Ακόμη δηλαδή και αν το βιβλίο δεν ήταν του γούστου μου δεν πήγαινα να το αλλάξω. "Σίγουρα κάτι έχει να μου δώσει που ίσως δεν μπορώ να το αντιληφθώ... Κάποτε, μετά από καιρό ίσως μου αποκαλυφθεί..." σκεφτόμουν και συνέχιζα την ανάγνωση με πείσμα προσπαθώντας να ανακαλύψω τα μυστικά μονοπάτια που θα με οδηγούσαν στην ουσία του. Έψαχνα τους λόγους για τους οποίους ο συγγραφέας αφιέρωσε τις νύχτες του πίσω από μία γραφομηχανή, την πηγή του πάθους του που προσπαθούσε να εκφράσει μέσω της ιστορίας του, επεδίωκα να αποκωδικοποιήσω τα μυστικά του έργου του αυτά για τα οποία πίστεψε ότι αξίζει να ξενυχτίσει, να αφεθεί στην τρέλα του πάθους του... Σεβόμουν τον άνθρωπο που είχε αφιερώσει πολλαπλάσιο χρόνο για να ολοκληρώσει αυτό που κρατούσα στα χέρια μου απ' ότι χρειαζόμουν εγώ για να φτάσω έως το τέλος του.
Η καλύτερη από τις ώρες ανάγνωσης ήτανε η ώρα έπειτα από το μεσημεριανό γεύμα. Την ώρα εκείνη λοιπόν που από την ζέστη έσκαγε ακόμη κι ο τζίτζικας έπαιρνα το βιβλίο παραμάσχαλα κι έβγαινα στους δρόμους. Τις καυτές ώρες του μεσημεριού δεν κυκλοφορούσε ψυχή στους δρόμους. Μόνο οι ήχοι των τηλεοράσεων ακούγονταν από τα ανοιχτά παράθυρα των μπαλκονιών, τραγούδια τριζονιών και τζιτζικιών (όσων δεν είχανε σκάσει από την ζέστη), ήχοι παλιών λαϊκών από αυλές, από παρέες που το είχανε στρώσει, συγγενείς που επέστρεψαν για μερικές βδομάδες από την Γερμανία, φίλοι, μυρουδιές ψητών, λουκάνικα χωριάτικα, μπριζόλες στο λαδολέμονο και τη ρίγανη, παγωμένες μπίρες, τσίπουρα με νερό και πάγο, γέλια και φωνές παιδιών, κλάματα μωρών...
Στο Cafe-Bar του Βιολέτα ήμουν ο μοναδικός πελάτης τις ώρες του μεσημεριού. Απλωνόμουν στις αναπαυτικές καρέκλες σκηνοθέτη, τοποθετούσα σε ευνοϊκή απόσταση τον παγωμένο μου καφέ, άνοιγα το βιβλίο μου και χανόμουν μέσα του έως αργά το απόγευμα όταν άρχιζαν να καταφθάνουν οι πρώτοι φίλοι.
Κάποιες άλλες φορές έπαιρνα το τραίνο για την Έδεσσα, πήγαινα στους καταρράκτες, έπιανα ένα παγκάκι κάτω από τα επιβλητικά πλατάνια, άνοιγα το βιβλίο μου και συνέχιζα την ανάγνωσή μου στο μαγευτικό εκείνο τοπίο. Το ομορφότερο από εκείνα τα καλοκαίρια και με αυτό τον τρόπο είχα διαβάσει τα "εκατό χρόνια μοναξιάς" του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Το είχα κατασπαράξει κυριολεκτικά. Βιβλίο τριακοσίων οδόντα πέντε σελίδων το τελείωσα σε τρεις με τέσσερις ημέρες. Γι' αυτό και το έχω κατατάξει σε ένα από τα ωραιότερα βιβλία που έχω διαβάσει. Γιατί, έχω καταλήξει, η αίσθηση που μας αφήνει κάποιο βιβλίο εξαρτάται από τον χρόνο και τον τόπο που βιώνουμε το περιεχόμενό του.

174. "Το ροζ που δεν ξέχασα"

2010-07-05T21:13:00.013+03:00

Πόσο καιρό είχα να πιάσω βιβλίο στα χέρια μου... που κάποτε μ' ένα βιβλίο κοιμόμουν, μ' ένα βιβλίο ξυπνούσα, μ' ένα βιβλίο έβγαινα βόλτα για καφέ, μ' ένα βιβλίο ταξίδευα στο τραίνο, στο λεωφορείο.
Το "ροζ που δεν ξέχασα" του Ξανθούλη το είχα ξεκινήσει επιστρέφοντας από Κρήτη, επάνω στο πλοίο. Μ' είχε κατακλύσει επίσης κι εκείνο το καταπληκτικό συναίσθημα... η αίσθηση "ΠΕΤΑΩ" καθώς επέστρεφα με άδεια από ΣΕΑΠ, πετούσα. Βίωνα κυριολεκτικά την έννοια της λέξης "λεύτερος", βίωνα σε όλο τους το μεγαλείο μικρές απολαύσεις που στην καθημερινότητά μας δεν τις αντιλαμβανόμαστε. Έμοιαζε ευλογία το να μπορώ να περπατάω, να μπορώ να κάθομαι, να μπορώ να κάνω απλά πράγματα χωρίς να ζητάω την άδεια κανενός... να μιλάω, να μουρμουράω, να μην ουρλιάζω φράσεις καθημερινότητας με όλη την δύναμη των πνευμόνων μου... να κλείνω τα μάτια μου, να αποφασίζω ο ίδιος πότε θα τα ανοίξω, να σκέφτομαι αυτά που θέλω να σκεφτώ... να νοιώθω άνθρωπος με άρθρο "ο" και όχι "το" όπως μας προσφωνούσαν μέσα εκεί... (Όσοι ξέρουν τι εστεί ΣΕΑΠ καταλαβαίνουν τι εννοώ).
Με "το ροζ που δεν ξέχασα" ξεκίνησα λοιπόν το υπέροχο ταξίδι της επιστροφής μου. Και πραγματικά αυτό το "ροζ" ποτέ δεν το ξέχασα... ή σωστότερα το καταπληκτικό συναίσθημα που κατέλυε κάθε πόρο του σώματός μου...
Πειραιάς, ηλεκτρικός, πλατεία Ομόνοιας, περπάτημα μέχρι τον σταθμό Λαρίσης, στην ουρά για εισιτήριο, επιβίβαση στο τραίνο, η θέση μου, το βιβλίο μου... Αθήνα-Πλατύ διάρκεια -εάν ήμασταν τυχεροί και δεν πέφταμε σε καμιά καθυστέρηση- οκτώ με εννιά ώρες τότε... όμως για εμένα, έως την τελευταία σελίδα του βιβλίου.
Φτάσαμε!

Ίσως η δύναμη των βιβλίων να μην κρύβεται αποκλειστικά και μόνο στο περιεχόμενό τους αλλά στον χρόνο που βιώνουμε το περιεχόμενό τους.

(συνεχίζεται...)

173. Δημιουργίες (τρία) ψηφιδωτό

2010-06-30T22:34:00.018+03:00

To καιρό εκείνο... πριν από τις μεγάλες τις ζέστες, τότε που μπορούσαμε ακόμη να βγαίνουμε τα απογεύματα στα μπαλκόνια, είπαμε με την Μαρία να καταπιαστούμε με το ψηφιδωτό μας.
Οργανωθήκαμε λοιπόν, πήραμε μαζί μας...
ότι χρειαζόμασταν και βγήκαμε στο μπαλκόνι.

(Το μπρος και το πίσω της συσκευασίας).

Αφού βολευτήκαμε στις γωνιές μας η Μαρία άρχισε να βγάζει το περιεχόμενο από το κουτί του.

Πριν από όλα τοποθετήσαμε τα έργα

στο τραπεζάκι. Τα στηρίξαμε μπροστά από την γλάστρα για να τα φωτογραφίσουμε. (Στο σημείο αυτό πετάχτηκε σχεδόν αναπάντεχα και ο φράπες μου μέσα στο πλάνο για να απαθανατιστεί, ξέροντας πως θα αναρτηθεί η photo στο blog, για να τον δουν οι φίλοι και οι συγγενείς στην Βραζιλία).

Το ένα από τα δύο έργα τέχνης ήδη είχε ολοκληρωθεί σε προηγούμενες προσπάθειες ενώ το δεύτερο με το οποίο θα καταπιανόμασταν ήταν ήδη μισοτελειωμένο.

Ένα από τα πράγματα που μαθαίνουμε κατά την διάρκεια των δημιουργιών μας είναι και ο τρόπος με τον οποίο θα πρέπει να σκεφτόμαστε και να λειτουργούμε. Για παράδειγμα μαθαίνουμε ότι χωρίς υπομονή τα αποτελέσματα των πράξεών μας είναι συνήθως καταστροφικά. (σημ. Η καταστροφή φέρνει την απογοήτευση και η απογοήτευση την αποστροφή. Εάν δηλαδή δεν εξηγήσουμε με κατανοητό τρόπο στο παιδί ορισμένες βασικές αρχές όπως για παράδειγμα το ότι πολλά με τα οποία καταπιανόμαστε δεν είναι δυνατό να ολοκληρωθούν μέσα σε μία φορά... πολύ πιθανό το παιδί να απογοητευθεί και να μη ξανά ασχοληθεί με τα πράγματα αυτά. Είναι πολύ εύκολο να αποθαρρύνουμε άθελά μας ένα παιδί. Γι' αυτό τίποτε δεν θα πρέπει να είναι δεδομένο. Θα πρέπει να ξεχάσουμε όλα όσα ξέρουμε. Θα πρέπει να τα ανακαλύψουμε ξανά μαζί του από την αρχή. Παράλληλα όμως, όπου χρειάζεται, (όπως γίνεται στα όνειρα όπου λειτουργούμε ταυτόχρονα σε πολλά επίπεδα) να χρησιμοποιούμε την γνώση μας για να προσπερνάμε τα εμπόδια και τις καταστάσεις οι οποίες μπορούν να φέρουν την καταστροφή. (Εδώ θα μπορούσε να ξεκινήσει ένα μεγάλο θέμα σχετικά με το εάν θα πρέπει να αφήνουμε το παιδί να μαθαίνει από τα λάθη του ή εάν είναι καλύτερο να του διδάσκουμε εξαρχής τον ορθό τρόπο ώστε να αποφεύγει τον ανούσιο χρόνο... όμως ήδη έχω ξεφύγει για τα καλά... και καλύτερα να το αφήσω για κάποια άλλη αποκλειστική ανάρτηση σχετική με το θέμα).

Απλώσαμε τις ψηφίδες μας λοιπόν, ανοίξαμε το βιβλιαράκι με τα προσχέδια και διάλεξε ο καθένας το χρώμα του.

Ο κάθε αριθμός αντιστοιχούσε σε διαφορετικό χρώμα. Και οι ψηφίδες αυτοκόλλητες.

Ξεκινήσαμε

και συνεχίσαμε...

Μη βλέπετε που απουσιάζω από τα πλάνα της δημιουργίας. Είναι που κρατάω την μηχανή. Στη συνέχεια, όταν αφήνω την μηχανή συμμετέχω κι εγώ.

Κάποτε το έργο μας άρχισε να παίρνει μορφή

μέχρι που ολοκληρώθηκε.

Οι τελευταίες επιδιορθώσεις...

και η παρουσίασή του.

...κι όλα αυτά όσο ο μπέμπης με την μαμά του, μέσα, λέγανε τα δικά τους.

(Η συνέχεια στο "Δημιουργίες (Τέσσερα)")

172. μας έφαγε η μαρμάγκα...

2010-06-28T22:06:00.010+03:00

Δεν προλαβαίνω... Τι κακό κι αυτό... Είχαν μείνει πολλά πράγματα πίσω και προσπαθώ να τα φέρω στην θέση τους. Άμα λείπει και η Αγλαΐα... άστα να πάνε.

Μέσω τηλεφώνου προσπαθούμε να συντονιστούμε, ο μπέμπης θέλει να παρέμβει, παρεμβαίνει, αναβολή γι' αργότερα... έως αργότερα έχουν προκύψει κι άλλα... χεχε... η ζωή μας γεμάτη δράση... κι αυτό έχει μία ιδιαίτερη μαγεία.

Παρόλα αυτά καθημερινά και περισσότερες από μία φορές επισκέπτομαι το blog για αναπόληση... και για να ταξιδέψω από μέσα του και για να ξεχαστώ σε άλλα και από άλλα αγαπημένα blogs.

Διανύω την περίοδο για την οποία είχα γράψει τότε...

Αλλά δόξα τον ύψιστο...

171. Ακόμη δε βγήκε από το αυγό του και...

2010-06-23T18:01:00.022+03:00

Ο μπέμπης:

Ακόμη δεν σαράντισε καλά καλά και ξεπόρτισε για τα καλά ο μπόμπιρας. Άρχισε τα υπερεγνατιακά του ταξίδια! Δεν ήθελε αλλά τελικώς με τα χίλια παρακάλια τον πείσαμε να πάρει μαζί του και την μαμά του και την αδερφή του. Εμένα με άφησε εδώ. "Πατέρα" μου είπε και σήκωσε το ένα του φρύδι με τον ίδιο τρόπο και την ίδια ευκολία που το κάνει η Αγλαΐα-η-μαμά-του. "Πατέρα, κάποιος πρέπει να μείνει πίσω, να κρατήσει το σπίτι και τη δουλειά...". Πήγα να πω κάτι...
αλλά... μου έκανε νόημα ο Τατά από απέναντι... κάτι σαν: έλα ρε... κρίμα... μικρό παιδί είναι... μην το πικραίνεις...

Ο Τατά:
"Μου είχες πει ότι τα πράγματα θα είναι πολλά αλλά αυτά είναι περισσότερα από πολλά". Εγώ στο μαγαζί ενώ εκείνος προσπαθούσε να βολέψει τα μπαγκάζια των ταξιδιωτών στο NewSeat(turbo)IbizaLeon. "Είναι σαν να παίζω tetris". Τελικά θέλοντας και μη αφήσανε ορισμένα πίσω, μαζί με εμένα, σε εμένα, στο μαγαζί, που ήρθαν να με αποχαιρετήσουν, για να τα κουβαλήσω στο σπίτι.

Η μαμά μου:

Η μαμά μου η οποία θα συνόδευε την ομήγυρη (ευκαιρία να πάω στη ζμπεθέρα που τόσο καιρό το λέμε...) δεν βγήκε από το αμάξι όταν αυτοί πάρκαραν έξω από το μαγαζί. Είχε σφηνώσει για τα καλά. Εάν έβγαινε θα έπρεπε να ξαναπαίξουμε το tetris από την αρχή.

Τα ζμπεθέρια:

Στην Άρτα, η οποία είναι και ο τελικός προορισμός τους, από τις αρχές της βδομάδας είχανε αρχίσει τις προετοιμασίες, όχι τίποτα εξεζητημένο... απλά καθημερινά πράγματα: κόκκινα χαλιά, ασβεστώματα τα πεζούλια, λαχανόπιτες, μπάντες του δήμου, τα κλαρίνα από το πανηγύρι του δεκαπενταύγουστου στα Πράμαντα, δοκιμές με τα πυροτεχνήματα... Και τις υπόλοιπες ώρες, για να περάσουν αυτές οι ρημάδες οι ώρες που όταν θες δεν περνάνε, για να 'ρθει πιο γρήγορα η ευλογημένη Τετάρτη, έκοβαν βόλτες παν' κατ', παν' κατ', παν' κατ'...

Στο ξεπροβόδισμα πετάχτηκε από απέναντι και η Φίλη μας η Ανθή. Και βγήκαμε όλοι μαζί μία αναμνηστική.

(χρειάζομαι δίαιτα;...

Θέλω δεν θέλω, αυτές τις ημέρες θα την κάνω).

170. Ποιος μας πιάνει τώρα...

2010-06-20T19:20:00.009+03:00

Η πρώτη μας επίσημη έξοδος:

Και η δεύτερη:

169. Απολύεστε για να σωθεί η χώρα...

2010-06-19T01:08:00.006+03:00

Πραγματικά βρε παιδιά δεν καταλαβαίνω πώς θα σωθεί η οικονομία μας με το αβαντάζ των απολύσεων που προσφέρουν στα αφεντικά. Αυτό έλειπε τόσα χρόνια για να πάμε μπροστά; Το να μπορούν οι εργοδότες να απολύουν ευκολότερα τους υπαλλήλους τους;

168. Στα πράσινα και στην δροσιά

2010-06-15T01:34:00.009+03:00

Κι έπειτα από την αποτυχημένη απόπειρα της Παρασκευής να πάει η Μαρία στο χωριό, τελικά, μετά από δύο ημέρες -κι αφού τρωγότανε με τα ρούχα της- πήγε. Βέβαια όταν λέω "πήγε" δεν εννοώ πως κάλεσε το ταξί, πως επιβιβάστηκε σε αυτό, πως έφτασε στον σταθμό των τραίνων, πως έβγαλε εισιτήριο, πως ταξίδεψε με το τρένο για μιάμιση ώρα, πως κατέβηκε και προχώρησε σέρνοντας την βαλίτσα έως το σπίτι του παππού και της γιαγιάς. Εντάξει. Συνέβησαν όλα τα παραπάνω... απλώς, εντός αυτών των πλάνων ήμανε (ήμουνα) κι εγώ.

167. Δημιουργίες (δύο)

2010-06-12T13:53:00.009+03:00

Το απόγευμα της Δευτέρας αποφασίσαμε με την Μαρία να μεγαλουργήσουμε.

Και πάλι.

Χυμός πορτοκάλι, φέτα με μαρμελάδα -της γιαγιάς, φραπέ για εμένα, το κουτί με την κατασκευή μας και...
και βουρ στο μπαλκόνι.

Αυτή τη φορά η κατασκευή μας είχε... μπαλόνια.

Ανοίξαμε το κουτί για να επεξεργαστούμε και να ανασυγκροτήσουμε ότι είχε απομείνει από τα προηγούμενα εγχειρήματα της Μαρίας...

Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Μπαλόνια, αυτοκόλλητα μάτια, αυτοκόλλητα στόματα, αυτοκόλλητα σκουλαρίκια, αυτοκόλλητα αυτιά, μαρκαδόροι. Για ενισχύσεις φέραμε και το ψαλιδάκια μας, μία κόλλα χαρτί και μία κόλλα που κολλάει.

Εντάξει.

"Παίρνουμε το κίτρινο μπαλόνι;"

"Ναι. Παίρνουμε το κίτρινο".

Η Μαρία προσπαθεί να φουσκώσει αλλά...

Συμπληρώνω αέρα (ή ότι βγαίνει από τα πνευμόνια μου) και τελικά...

το μπαλόνι μας έγινε "χοντρομπαλάς" !

Η Μαρία ξεκινάει τα "κολλήματα"

Ο "χοντομπαλάς" μας αποκτάει δύο μάτια.

Ο φιόγκος στο κεφάλι έχει σειρά. (έχεις δει χοντρομπαλά δίχως φιόγκο; Ανήκουστο).

Δυστυχώς έλειπε η αυθεντική μύτη του "χοντρομπαλά". Μάλλον είχε χρησιμοποιηθεί από την Μαρία για μύτη σε κάποια πόρτα του σπιτιού ή σε κάποιον τοίχο του δωματίου της ή κάπου που δεν μπορώ να τούτη την ώρα να φανταστώ...

Έτσι λοιπόν χρησιμοποιήσαμε κάποια άλλη μύτη από το σετ που όμως δεν ταίριαζε και τόσο... Αλλά στην τέχνη όλα επιτρέπονται κι όλα τελικά ταιριάζουν.

Επίσης έλειπε και το στόμα... μα δεν θα μπορούσα ο καλλιτέχνης να υποφέρω κάποιο στόμα από τις επιλογές που είχαν απομείνει. Έτσι λοιπόν έπιασα στυλό, χαρτί, και μαρκαδόρους κι έφτιαξα με τα χεράκια μου κάτι σαν χείλη που επίσης, θύμιζαν και πουλί με ανοιχτά φτερά.

Αφού πήρα το κολάι έφτιαξα και τα σκουλαρίκια.

Φορέσαμε τα σκουλαρίκια...

...φτιάξαμε το φιόγκο μας, ισιώσαμε το χαμόγελό μας και μαζευτήκαμε για τις αναμνηστικές.

...ενώ ο μπέμπης με την μαμά του, μέσα, λέγανε τα δικά τους.

(Η συνέχεια στο "Δημιουργίες (Τρία)")